ହେ ଦୁର୍ବୁଦ୍ଧି ଦୁର୍ଯ୍ୟୋଧନ, ଏହି ସମରରେ ଯେଉଁ ସମସ୍ତ ରାଜାମାନେ ତୁମ୍ଭର ପ୍ରିୟକାର୍ଯ୍ୟ କରିବାକୁ ଉତ୍ସୁକ ହୋଇ ଏଠାରେ ସମବେତ ହୋଇଛନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କୁ ମୁଁ ଦେଖିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରୁଛି।
ଟୀକା: 'ଦୁର୍ବୁଦ୍ଧି' ବୋଲି ସମ୍ବୋଧନ କରି ଅର୍ଜୁନ ସୂଚାଉଛନ୍ତି ଯେ ଏହି ଦୁର୍ଯ୍ୟୋଧନ ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କୁ ନାଶ କରିବା ପାଇଁ ନାନା ପ୍ରକାର କୂଟ ପରାମର୍ଶ କରିଛି। ଆମ୍ଭମାନଙ୍କୁ ଅପମାନିତ କରିବା ପାଇଁ ବହୁ ଉଦ୍ୟମ କରିଛି। ଧର୍ମ ଓ ନ୍ୟାୟ ଅନୁସାରେ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କୁ ଅର୍ଦ୍ଧେ ରାଜ୍ୟର ଅଧିକାର ଅଛି, ତାହାକୁ ମଧ୍ୟ ସେ ଅଧିକାର କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛି ଏବଂ ଦେବାକୁ ଇଚ୍ଛୁକ ନୁହେଁ। ଏହାହିଁ ତାହାର ଦୁର୍ବୁଦ୍ଧି; ଆଉ ଏଠାରେ ଆସିଥିବା ଏହି ରାଜାମାନେ ଏହି ଯୁଦ୍ଧରେ ତାହାରି ପ୍ରିୟକାର୍ଯ୍ୟ କରିବାକୁ ଇଚ୍ଛୁକ! ପ୍ରକୃତରେ, ବନ୍ଧୁମାନଙ୍କର କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ହେଉଛି ଏପରି କାର୍ଯ୍ୟ ଓ ପରାମର୍ଶ ଦେବା ଯାହାଦ୍ୱାରା ସେମାନଙ୍କ ବନ୍ଧୁର ଇହଲୋକ ଓ ପରଲୋକ ଉଭୟରେ ମଙ୍ଗଳ ସିଦ୍ଧ ହୁଏ। କିନ୍ତୁ ଏହି ରାଜାମାନେ ଦୁର୍ଯ୍ୟୋଧନର ଦୁର୍ବୁଦ୍ଧିକୁ ପବିତ୍ର କରିବା ପରିବର୍ତ୍ତେ, ତାହାକୁ ଆହୁରି ବଢ଼ାଇବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରୁଛନ୍ତି। ଦୁର୍ଯ୍ୟୋଧନକୁ ଯୁଦ୍ଧ କରାଇ ଏବଂ ତାକୁ ସହାୟତା ଦେଇ ସେମାନେ କେବଳ ତାହାର ଅନିଷ୍ଟ ଘଟାଇବାକୁ ଚାହୁଁଛନ୍ତି। ଏଥିରେ ଅର୍ଥ ଏହା ଯେ, ଦୁର୍ଯ୍ୟୋଧନର ପ୍ରକୃତ ମଙ୍ଗଳ କ’ଣ, କେଉଁ ଉପାୟରେ ସେ ରାଜ୍ୟ ପାଇପାରେ, କେଉଁ ଉପାୟରେ ତାହାର ପରଲୋକ ସଦ୍ଧ ହୁଏ – ଏ ସବୁ ବିଷୟ ସେମାନେ ବିଚାର ମଧ୍ୟ କରୁନାହାନ୍ତି। ଯଦି ଏହି ରାଜାମାନେ ତାକୁ ଉପଦେଶ ଦେଇଥାନ୍ତେ ଯେ, "ହେ ଭ୍ରାତା, ଅତି ଅଳ୍ପରେ ଅର୍ଦ୍ଧେକ ରାଜ୍ୟ ନିଜ ପାଖରେ ରଖ ଏବଂ ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କୁ ସେମାନଙ୍କର ଅର୍ଦ୍ଧେକ ଦିଅ," ତେବେ ଦୁର୍ଯ୍ୟୋଧନ ଅର୍ଦ୍ଧେକ ରାଜ୍ୟ ପାଇଥାନ୍ତା ଏବଂ ତାହାର ପରଲୋକ ମଧ୍ୟ ସଦ୍ଧ ହୋଇଥାନ୍ତା।
"ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ଉତ୍ସୁକ ହୋଇ ଯେଉଁମାନେ ଏଠାରେ ସମବେତ ହୋଇଛନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଦିଅ।" ଯେଉଁମାନେ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଏତେ ଅଧୀର, ସେମାନଙ୍କୁ ମୁଁ ଦେଖିବାକୁ ଚାହୁଁଛି! ସେମାନେ ଅଧର୍ମ ଓ ଅନ୍ୟାୟର ପକ୍ଷ ଗ୍ରହଣ କରିଛନ୍ତି; ତେଣୁ ସେମାନେ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଠିଆ ହୋଇପାରିବେ ନାହିଁ ଏବଂ ନଷ୍ଟ ହୋଇଯିବେ।
"ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ଉତ୍ସୁକ" ବୋଲି କହିବାର ଅର୍ଥ ହେଉଛି ଯେ, ସେମାନଙ୍କ ମନ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଅତ୍ୟଧିକ ଇଚ୍ଛାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ। ତେଣୁ ମୁଁ ଦେଖିବାକୁ ଚାହୁଁଛି ଏମାନେ କେଉଁମାନେ।
ସନ୍ଧି: ଅର୍ଜୁନଙ୍କର ଏହି କଥା ଶୁଣି ସଞ୍ଜୟ ପରବର୍ତ୍ତୀ ଦୁଇଟି ଶ୍ଳୋକରେ ଭଗବାନଙ୍କର ଯାହା କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ଥିଲା, ତାହା ବର୍ଣ୍ଣନା କରୁଛନ୍ତି।
★🔗
