ਓ ਕੇਸ਼ਵ! ਮੈਂ ਅਸ਼ੁਭ ਸ਼ਕੁਨ ਦੇਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਸਵਜਨਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਭਲਾਈ ਨਜ਼ਰ ਨਹੀਂ ਆ ਰਹੀ।
ਟੀਕਾ – "ਓ ਕੇਸ਼ਵ! ਮੈਂ ਅਸ਼ੁਭ ਸ਼ਕੁਨ ਦੇਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।" ਭਾਵ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਕਿਸੇ ਵੀ ਕਾਰਜ ਦੇ ਆਰੰਭ ਵਿੱਚ ਮਨ ਵਿੱਚ ਜਿੰਨੀ ਵਧੇਰੇ ਉਤਸ਼ਾਹ (ਖੁਸ਼ੀ) ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਉਤਸ਼ਾਹ ਉਸ ਕਾਰਜ ਦੀ ਸਫਲਤਾ ਨੂੰ ਇੰਨਾ ਹੀ ਸੁਨਿਸ਼ਚਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਆਰੰਭ ਵਿੱਚ ਹੀ ਟੁੱਟ ਜਾਵੇ, ਜੇ ਮਨ ਦਾ ਨਿਸ਼ਚਾ ਅਤੇ ਵਿਵੇਕ ਠੋਸ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਕਾਰਜ ਦਾ ਸਿੱਟਾ ਚੰਗਾ ਨਹੀਂ ਨਿਕਲਦਾ। ਇਸੀ ਭਾਵ ਨਾਲ ਅਰਜੁਨ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਹੈ ਕਿ ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਇਸ ਸਮੇਂ ਜੋ ਲੱਛਣ ਹੋ ਰਹੇ ਹਨ – ਅੰਗ ਢਿੱਲੇ ਪੈਣਾ, ਕੰਬਣੀ, ਮੂੰਹ ਸੁੱਕਣਾ ਆਦਿ – ਇਹ ਵਿਅਕਤੀਗਤ ਸ਼ਕੁਨ ਵੀ ਅਨੁਕੂਲ ਨਹੀਂ ਹਨ। ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਪਹਿਲਾਂ ਹੋਏ ਸ਼ਕੁਨ – ਜਿਵੇਂ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਟੁੱਟਦੇ ਤਾਰੇ, ਬੇਮੌਕੇ ਗ੍ਰਹਿਣ, ਭੂਚਾਲ, ਪਸ਼ੂ-ਪੰਛੀਆਂ ਦਾ ਭੈਦਾਇਕ ਬੋਲਣਾ, ਚੰਦਰਮਾ ਉੱਤੇ ਪਈ ਕਾਲੀ ਧੱਬੀ ਦਾ ਮੱਧਮ ਪੈਣਾ, ਬੱਦਲਾਂ ਤੋਂ ਖੂਨ ਦੀ ਵਰਖਾ ਆਦਿ – ਇਹ ਵੀ ਅਨੁਕੂਲ ਨਹੀਂ ਸਨ। ਇਸ ਪ੍ਰਕਾਰ ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੋਹਾਂ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸ਼ਕੁਨਾਂ – ਵਰਤਮਾਨ ਅਤੇ ਪਹਿਲਾਂ ਹੋਏ – ਦਾ ਵਿਚਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਦੋਵੇਂ ਮੈਨੂੰ ਅਸ਼ੁਭ, ਯਾਨੀ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਵਿਪਤਾ ਦੇ ਸੂਚਕ, ਪ੍ਰਤੀਤ ਹੋ ਰਹੇ ਹਨ।
"ਨਾ ਹੀ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਸਵਜਨਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਭਲਾਈ ਨਜ਼ਰ ਆਉਂਦੀ ਹੈ।" – ਇਸ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਸਵਜਨਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਤੋਂ ਸਾਡੇ ਲਈ ਕਿਸੇ ਲਾਭ ਦੀ ਸੰਭਾਵਨਾ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਇਸ ਯੁੱਧ ਦੇ ਸਿੱਟੇ ਵਜੋਂ, ਨਾ ਤਾਂ ਇਹ ਲੋਕ ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਪਰਲੋਕ ਸਾਡੇ ਲਈ ਲਾਭਦਾਇਕ ਪ੍ਰਤੀਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਕਾਰਨ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਜੋ ਆਪਣੇ ਕੁੱਟੰਬ ਨੂੰ ਨਾਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਾਪੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਕੁੱਟੰਬ ਦੇ ਨਾਸ਼ ਕਰਨ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਸਿਰਫ਼ ਪਾਪ ਹੀ ਕਮਾਵਾਂਗੇ, ਜਿਸ ਦੇ ਫਲਸਰੂਪ ਨਰਕਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਹੋਵੇਗੀ।
ਇਸ ਸ਼ਲੋਕ ਵਿੱਚ, "ਮੈਂ ਅਸ਼ੁਭ ਸ਼ਕੁਨ ਦੇਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ" ਅਤੇ "ਮੈਂ ਕੋਈ ਭਲਾਈ ਨਹੀਂ ਦੇਖ ਰਿਹਾ" – ਇਹ ਦੋ ਕਥਨ ਕਰਕੇ ਅਰਜੁਨ ਇਹ ਕਹਿਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਭਾਵੇਂ ਮੈਂ ਸ਼ਕੁਨਾਂ ਦਾ ਵਿਚਾਰ ਕਰਾਂ ਜਾਂ ਆਪ ਹੀ ਵਿਚਾਰ ਕਰਾਂ, ਦੋਹਾਂ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਇਸ ਯੁੱਧ ਦਾ ਆਰੰਭ ਅਤੇ ਇਸਦਾ ਸਿੱਟਾ ਸਾਡੇ ਲਈ ਜਾਂ ਸਮੁੱਚੇ ਸੰਸਾਰ ਲਈ ਲਾਭਦਾਇਕ ਨਹੀਂ ਜਾਪਦਾ।
ਸੰਬੰਧ – ਅਗਲੇ ਸ਼ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਅਰਜੁਨ ਉਸ ਜਿੱਤ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਦੀ ਆਪਣੀ ਅਨਿਚ্ছਾ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਅਸ਼ੁਭ ਪ੍ਰਤੀਤ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਸ ਵਿੱਚ ਨਾ ਤਾਂ ਸ਼ੁਭ ਸ਼ਕੁਨ ਹਨ ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਕੋਈ ਭਲਾਈ ਦਿਖਾਈ ਦੇ ਰਹੀ ਹੈ।
★🔗