**2.38.** ஜயமும் தோல்வியும், லாபமும் நஷ்டமும், சுகமும் துக்கமும் சமமாகக் கொண்டு, பின்பு போரில் ஈடுபடுவாயாக. இவ்வாறு போராடுவதால் உனக்குப் பாவம் சேராது.
**விளக்கம்:** போரில் சுற்றத்தாரைக் கொல்வதால் நமக்குப் பாவம் சேரும் என்ற அச்சம் அர்ஜுனனுக்கு இருந்தது. ஆனால் இங்கே பகவான் கூறுகிறார்: பாவத்திற்குக் காரணம் போர் அல்ல, மாறாகத் தன்னுடைய விருப்பமேயாகும். ஆகையால், விருப்பத்தைக் கைவிட்டு, போருக்கு நீ தயாராக நில்.
'சுகமும் துக்கமும் சமமாகக் கொண்டு... பின்பு போரில் ஈடுபடுவாயாக' — போரில் முதலில் ஜயமும் தோல்வியும் நிகழும்; ஜயதோல்விகளின் பயனாக லாபநஷ்டங்கள் ஏற்படும்; லாபநஷ்டங்களின் பயனாகச் சுகதுக்கங்கள் உண்டாகும். ஜயதோல்வி, லாபநஷ்டங்களில் சந்தோஷப்படவோ துன்பப்படவோ உன் நோக்கம் அல்ல. இந்த மூன்றிலும் சமபாவமாய் நின்று உன் கடமையைச் செய்வதே உன் நோக்கம்.
போரில் ஜயதோல்வி, லாபநஷ்டம், சுகதுக்கம் என்பவை நிச்சயமாகவே நிகழும். ஆகையால், ஜயதோல்வி முதலியவற்றுடன் எனக்கு எவ்விதத் தொடர்புமில்லை; நான் செய்ய வேண்டியது கடமை மட்டுமே என்ற முடிவை முதலில் செய்துகொள்ள வேண்டும். பின்பு போராடுவதால் பாவம் சேராது; அதாவது, உலகப் பந்தம் ஏற்படாது.
விருப்பத்துடனும், விருப்பமின்றியும் கடமைக்குரிய செயலைச் செய்வது அவசியம். விருப்பம் உள்ளவன், கடமைச் செயலில் சோம்பேறியாகவோ அலட்சியமாகவோ இருக்கக் கூடாது; மாறாக, கடமையைக் கவனத்துடன் செய்ய வேண்டும். விருப்பமற்ற பாவனை உள்ளவனும், தன் நன்மையை விரும்புபவனும் தன் கடமையைக் கவனத்துடன் செய்ய வேண்டும்.
சுகம் வரும்போது நல்லதாகத் தோன்றி, போகும்போது கெட்டதாகத் தோன்றுகிறது; துக்கம் வரும்போது கெட்டதாகத் தோன்றி, போகும்போது நல்லதாகத் தோன்றுகிறது. ஆக எது நல்லது, எது கெட்டது? அதாவது, இரண்டும் சமம், ஒன்றே. இவ்வாறு சுகதுக்கங்களில் புத்தி சமத்துவத்தைக் காத்துக்கொண்டு, நீ உன் கடமையைச் செய்ய வேண்டும்.
உன் எந்தச் செயலிலும், சுகத்தின் ஆசையால் ஈடுபாடும், துக்கத்தின் அச்சத்தால் வெறுப்பும் இருக்கக் கூடாது. செயல்களில் உன் ஈடுபாடும் வெறுப்பும் வேத சாஸ்திரப்படி மட்டுமே இருக்க வேண்டும் (கீதை 16.24).
'பாவம் சேராது' — இங்குள்ள 'பாவம்' என்னும் சொல், பாவ புண்ணியம் இரண்டையும் குறிக்கிறது. அவற்றின் பலனாக சுவர்க்க நரகப் பிராப்தி எனும் வடிவத்தில் பந்தம் ஏற்படுகிறது; அதனாலேயே ஒருவன் தன் நன்மையிலிருந்து விலகி, பிறந்து இறக்கும் சங்கடத்தில் சிக்குகிறான். பகவான் கூறுகிறார்: அர்ஜுனா! போர் எனும் கடமைச் செயலைச் சமபாவத்தில் நின்று செய்வதால், பாவமோ புண்ணியமோ உன்னைப் பிணிக்காது.
**சூழ்நிலை சம்பந்தமான சிறப்புக் குறிப்புகள்:**
முப்பத்தொன்றாம் முதல் முப்பத்தெட்டாம் வரையுள்ள இந்த எட்டு சுலோகங்களிலும் பகவான் பல ஆழமான கருத்துக்களை வெளிப்படுத்தியுள்ளார்; அவை:
(1) ஒருவர் உபதேசம் செய்து, ஒரு விஷயத்தை விளக்க வேண்டுமென்றால், அதன் கலை இந்த எட்டு சுலோகங்களில் பகவான் கற்பிக்கிறார். எடுத்துக்காட்டாக, விதி-நிஷேதம் — அதாவது கடமைச் செயலைச் செய்ய வேண்டும், கடமையல்லாததைச் செய்யக் கூடாது — என்பது பற்றி உபதேசிக்க வேண்டுமென்றால், முதலில் விதியைச் சொல்ல வேண்டும், நடுவில் நிஷேதத்தைச் சொல்ல வேண்டும், இறுதியில் மீண்டும் விதியைச் சொல்லி உபதேசத்தை முடிக்க வேண்டும். இங்கும், பகவான் முதலில் முப்பத்தொன்று, முப்பத்திரண்டாம் சுலோகங்களில் கடமைச் செயலைச் செய்வதன் நன்மையைக் கூறினார்; பின்பு நடுவில் முப்பத்துமூன்று முதல் முப்பத்தாறு வரையுள்ள நான்கு சுலோகங்களில் கடமைச் செயலைச் செய்யாததால் வரும் நஷ்டத்தைக் கூறினார்; இறுதியாக முப்பத்தேழு, முப்பத்தெட்டாம் சுலோகங்களில் கடமைச் செயலைச் செய்வதன் நன்மையைக் கூறி, கடமைச் செயலைச் செய்யும்படி கட்டளையிட்டார்.
(2) முதல் அத்தியாயத்தில் அர்ஜுனன் தன் பார்வையில் கொடுத்த வாதங்களை இந்த எட்டு சுலோகங்களில் பகவான் தீர்த்து வைத்தார்; எடுத்துக்காட்டாக: அர்ஜுனன் கூறுகிறான் — போராடுவதில் எந்த நன்மையும் காண்கிறேனில்லை (1.31), அதற்குப் பகவான் கூறுகிறார் — க்ஷத்திரியனுக்கு தர்ம யுத்தத்தை விடச் சிறந்த நன்மை வேறொன்றுமில்லை (2.31). அர்ஜுனன் கூறுகிறான் — போராடுவதால் நாம் எப்படி சந்தோஷப்படுவோம்? (1.37) அதற்குப் பகவான் கூறுகிறார் — இத்தகைய யுத்தத்தைப் பெறும் க்ஷத்திரியர்கள் நிச்சயமாக சந்தோஷமடைகிறார்கள் (2.32). அர்ஜுனன் கூறுகிறான் — யுத்தத்தின் பலனாக நரகப் பிராப்தி ஏற்படும் (1.44) அதற்குப் பகவான் கூறுகிறார் — போராடுவதால் சுவர்க்கம் கிடைக்கும் (2.32, 37). அர்ஜுனன் கூறுகிறான் — போராடுவதால் பாவம் சேரும் (1.36) அதற்குப் பகவான் கூறுகிறார் — போராடாமல் இருப்பதால் பாவம் சேரும் (2.33). அர்ஜுனன் கூறுகிறான் — போராடுவதால் தர்மம் நாசமாகும் என்ற விளைவு ஏற்படும் (1.40) அதற்குப் பகவான் கூறுகிறார் — போராடாமல் இருப்பதால் தர்மம் நாசமாகும் (2.33).
(3) அர்ஜுனன், போர் எனும் கொடிய செயலைக் கைவிட்டு பிச்சை எடுத்து வாழ்வது எனக்கு நல்லது (2.5) என்று பிடிவாதமாக இருந்ததால், பகவான் அவனைப் போரிடும்படி கட்டளையிட்டார் (2.38); உத்தவன், பகவானுடன் இருப்பதாக விருப்பம் கொண்டதால், பகவான் அவனை உத்தரகாண்டம் சென்று தவம் செய்யும்படி கட்டளையிட்டார் (ஸ்ரீமத் பாகவதம் 11.29.41). கருத்து: தன் மனத்தின் பிடிவாதத்தை விடாமல் நன்மை இல்லை. அந்தப் பிடிவாதம், எத்தகையதாயினும், மோட்சத்தைத் தராது.
(4) இந்த அத்தியாயத்தின் இரண்டாம், மூன்றாம் சுலோகங்களில் பகவான் சுருக்கமாகக் கூறிய கருத்துக்களை இங்கு விரிவாக்கினார்; எடுத்துக்காட்டாக: அங்கே 'உத்தமர்க்கு அழகில்லாதது' என்றார், இங்கே 'க்ஷத்திரியனுக்கு இதை விட மேலான நன்மை இல்லை...' என்றார். அங்கே 'சுவர்க்கத்திற்கு வழி இல்லாதது' என்றார், இங்கே 'சுவர்க்கத்திற்கு திறந்த வாசல்' என்றார். அங்கே 'அபகீர்த்தியைத் தருவது' என்றார், இங்கே 'மக்கள் உன் நித்திய அபகீர்த்தியைப் பேசுவர்' என்றார். அங்கே போரிடும்படி கட்டளையிட்டார் — 'ஆகையால், எழுந்திரு, ஹே பாரத!' — அதே கட்டளையை இங்கும் தருகிறார் — 'பின்பு போரில் ஈடுபடுவாயாக.'
**இணைப்பு:** முந்தைய சுலோகத்தில் பகவான் சமத்துவத்தைப் பற்றிக் கூறினார்; அடுத்த இரண்டு சுலோகங்களில், அதைக் கேட்கும்படி கட்டளையிட்டு, அதன் மகிமையை விவரிக்கிறார்.
★🔗
