**የተመረጠው ጌታ እንዲህ ሲል ተናገረ፡- ለማይጨነቁት ትጨነቃለህ፣ የጥበብም ቃላት ትናገራለህ። ጠንቃቃው ግን ለሞተውም ሆነ ለሕያው አይጨነቅም።**
**ማብራሪያ፡-** ሰው በዓለም ውስጥ ላሉት ፍጡራንና ነገሮች መካከል ልዩነት በማድረግ፣ "እነዚህ የኔ ናቸው፣ እነዚህ የኔ አይደሉም፤ እነዚህ የኔ ዘመዶች ናቸው፣ እነዚህ የኔ ዘመዶች አይደሉም፤ እነዚህ የኔ ቫርና ናቸው፣ እነዚህ የኔ ቫርና አይደሉም፤ እነዚህ የኔ አሻራማ ናቸው፣ እነዚህ የኔ አሻራማ አይደሉም፤ እነዚህ ከኔ ጎን ናቸው፣ እነዚህ ከኔ ጎን አይደሉም" በማለት ሲያስብ ጨካኝ ስሜት ይነሳበታል። የራሳችን የምንሉትን ሰዎችና ነገሮች ላይ መጣበቅ፣ ምኞት፣ ፍቅርና መያዝ ይፈጠራል። ከእነዚህ መጣበቅ፣ ምኞት ወዘተ ስሜቶች ውስጥ ከሚነሱት ጨካኝ ስሜት፣ ጭንቀት፣ ፍርሃት፣ መተማመን፣ መቅሰፍት፣ ሐዘንና ሌሎች ጉድለቶች አሉ። ከመጣበቅና ምኞት የማይነስ ጉድለት ወይም መከራ የለም - ይህ መርህ ነው።
በጊታ ውስጥ ድሪታራሽትራ መጀመሪያ ልጆቹና የፓንዱ ልጆች በጦር ሜዳ ላይ ምን እንዳደረጉ ጠየቀ። ፓንዳውያን ድሪታራሽትራን ከራሳቸው አባት የበለጠ አክብረው ቢመለከቱም፣ ድሪታራሽትራ በልጆቹ ላይ በልቡ መጣበቅ ነበረው። ስለዚህ "እነዚህ የኔ ናቸው፣ እነዚህ የኔ አይደሉም" በማለት ለልጆቹና ለፓንዳውያን የተዛባ አመለካከት ነበረው።
በድሪታራሽትራ ውስጥ የነበረው ተመሳሳይ መጣበቅ በአርጁናም ውስጥ ተነሳ። ይሁን እንጂ የአርጁና መጣበቅ ከድሪታራሽትራ ጋር አንድ አይነት አልነበረም። አርጁና ድሪታራሽትራ ያለውን የተዛባ አመለካከት አልነበረውም፤ ስለዚህ ሁሉንም ሰው "ዘመዶቼን አይቼ" (1.28) ብሎ ጠራቸው፤ ዱርዮድሃንንና ሌሎችንም "የኛን ዘመዶች በመግደል እንዴት ደስተኞች ልንሆን እንችላለን ኦ ማድሃዋ?" (1.37) ብሎ ዘመዶቹ አደረጋቸው። ማለቱ አርጁና ለሁሉም የኩሩ ልዑል ቤተሰብ አባላት መጣበቅ ነበረው፣ እናም ሞታቸውን በማሰብ የሚጨነቀው በዚህ መጣበቅ ምክንያት ነበር። ይህንን ጨካኝ ስሜት ለማስወገድ ጌታ ለአርጁና የጊታን ትምህርት ሰጡት፣ ይህም በዚህ አሥራ አንደኛው ጥቅስ ይጀምራል። መጨረሻም ላይ ጌታ ይህን ጨካኝ ስሜት ተገቢ ያልሆነ ሲሉ ይገልጻሉ፡ "በእኔ ብቻ ተጠጋ፤ አትጨነቅ" - "አትጨነቅ" (18.66)። ምክንያቱም ጨካኝ ስሜት በዓለም ላይ በመጠጋት ብቻ ይነሳል፣ በእኔም ላይ ብቻ በመጠጋት ሁሉም የአንተ ጨካኝ ስሜት፣ ጭንቀት ወዘተ ይጠፋሉ።
**'ለማይጨነቁት ትጨነቃለህ'** - በሙሉ ዓለም ውስጥ ሁለት ነገሮች ብቻ ናቸው፡ ዘላለማዊው (ሳት) እና ዘላለም ያልሆነው (አሳት)፣ ተገልጣሚው ነፍስ (ሻሪሪ) እና አካሉ (ሻሪራ)። ከእነዚህ ሁለቱ ውስጥ ተገልጣሚው ነፍስ የማይጠፋ ነው፣ አካሉ ደግሞ የሚጠፋ ነው። ሁለቱም ለጨካኝ ስሜት ተገቢ አይደሉም። የማይጠፋው ፈጽሞ አይጠፋም፤ ስለዚህ ለእሱ መጨነቅ ፈጽሞ አይገባም። የሚጠፋው ግን መጥፋቱ የተወሰነ ነው፤ ለአንድ አፍታ እንኳ በማይናወጥ ሁኔታ አይቆይም፤ ስለዚህ ለእሱ መጨነቅም አይገባም። ማለቱ ለነፍስም ሆነ ለአካላት ጨካኝ ስሜት ማስገኘት አይቻልም። ጨካኝ ስሜት የሚነሳው ብቸኛው ምክንያት አመለካከት (ሞኝነት) ነው።
ሰው ፊት በልደት-ሞት፣ ማግኘት-መጥፋት ወዘተ መልኩ የሚነሳው ማንኛውም ሁኔታ የፕራርብድሃ ፍሬ ነው፣ ማለትም የራሱ የቀድሞ ድርጊቶች ፍሬ። ለዚያ ምቹ ወይም ያልምቹ ሁኔታ መጨነቅ፣ ደስታ ወይም ሐዘን መሰማት የተሟላ ሞኝነት ነው። ምክንያቱም ሁኔታው ምቹ ይሁን ያልምቹ መጀመሪያና መጨረሻ አለው - ማለቱ፣ ያ ሁኔታ ቀድሞ አልነበረም መጨረሻም ላይ አይቆይም። በመጀመሪያና መጨረሻ ላይ የሌለው ነገር በመካከልም ላይ ለአንድ አፍታ እንኳ የማይቆይ ነው። ቢቆይ ኖሮ እንዴት ይጠፋ ነበር? ደግሞም ይጠፋል ከሆነ እንዴት ይቆይ ነበር? ለዚህ በአፍታ የሚጠፋ ምቹ ወይም ያልምቹ ሁኔታ ደስታ ወይም ሐዘን መሰማት፣ ደስ የሚል ወይም የሚያሳዝን መሆን ሞኝነት ብቻ ነው።
**'የጥበብም ቃላት ትናገራለህ'** - በአንድ በኩል የጥበብ ቃላት ትናገራለህ፣ በሌላ በኩልም ትጨነቃለህ። ስለዚህ አንተ አረፍተ ነገር ብቻ ነው የምታደርገው። በእውነቱ ግን ጠንቃቃ አይደለህም፤ ምክንያቱም ጠንቃቃው ለማንም ፈጽሞ አይጨነቅም።
ቤተሰቡ በሚጠፋበት ጊዜ የቤተሰቡ ዲዳርማ ይጠፋል። ዲዳርማ በሚጠፋበት ጊዜ ሴቶች ይበላሻሉ፣ ይህም ወደ ቫርናዎች መቀላቀል ያመራል። ያ መቀላቀል የቤተሰቡን አጥፊዎችና ቤተሰባቸውን ወደ ገሃነም ያመራል። በፒንዳና ውሃ ምክንያት አያቶቻቸውም ይወድቃሉ - ከአንተ የጥበብ ቃላት እንኳ አካሉ የሚጠፋ እና ነፍሱ የማይጠፋ መሆኑ ተረጋግጧል። አካሉ ራሱ የማይጠፋ ቢሆን ኖሮ ለቤተሰቡ አጥፊዎችና ቤተሰባቸው ወደ ገሃነም መሄድ ፍርሃት አይኖርም፣ ለአያቶች መውደቅ ጭንቀት አይኖርም። ለቤተሰቡና ለአያቶች ብትጨነቅ፣ ስለ መውደቃቸው ብትፈራ፣ ያ አካሉ የሚጠፋ እና በውስጡ የሚኖረው ነፍስ ዘላለማዊ መሆኑን ያረጋግጣል። ስለዚህ ለአካላት መጥፋት መጨነቅህ ተገቢ አይደለም።
**'ለሞተውም ሆነ ለሕያው'** - ለሁሉም አካሉና ፕራናው (ሕይወት ኃይል) መለየት የማይቀር ነው። ለአንዳንዶች አካሉና ፕራናው ተለይተዋል፣ ለአንዳንዶች ግን እስካሁን አልተለያዩም። ስለዚህ ለእነሱ መጨነቅ የለበትም። ያቀረብከው ጨካኝ ስሜት ስህተትህ ነው።
ለሞተው ሰው መጨነቅ ትልቅ ስህተት ነው። ምክንያቱም ለሞተው ፍጡር መጨነቅ ያ ፍጡር ህመም እንዲሰማው ያደርጋል። ለሞተው የሚሰጠው ፒንዳና ውሃ በሌላው ዓለም እንደሚደርሰው፣ በተመሳሳይ ለሞተው የሚፈሰው ምራቅና እንባ በሞተው ነፍስ በማይቻል ሁኔታ መብላት አለበት (ማስታወሻ ገጽ 48)። ለሕያው የሆኑትንም መጨነቅ የለበትም። ለእነሱ እንክብካቤና ምግብ መስጠት፣ ዝግጅት መደረግ አለበት። ለእነሱ ምን ይሆን! እንዴት ይቆያሉ! ማን ይረዳቸዋል! ወዘተ በሚል ጭንቀት-ጨካኝ ስሜት ፈጽሞ መኖር የለበትም፤ ምክንያቱም በጭንቀትና ጨካኝ ስሜት ውስጥ ጥቅም የለም።
የአካሎቼ መለቀቅ፣ አፌ መደርቀቅ ወዘተ - ለእነዚህ መቀያየሮች መነሳት ዋነኛው ምክንያት ራስን ከአካል ጋር መተመደድ ነው። ምክንያቱም ከአካል ጋር በመተመደድ አካሉን የሚያሳድጉትንና የሚያቆዩትን ሰዎች የራስ ባለቤትነት ስሜት ይነሳል፣ እናም በዚህ የራስ ባለቤትነት ስሜት ምክንያት ዘመዶቹ በሚሞቱበት ጊዜ በአርጁና ልብ ውስጥ ጭንቀት-ጨካኝ ስሜት ይነሳል፣ ከዚያም ጭንቀት-ጨካኝ ስሜት ውስጥ ከሚነሱት ከላይ የተጠቀሱት መቀያየሮች በአርጁና አካል ላይ ይታያሉ። እዚህ ጌታ ለ'ሞተው'ም ሆነ ለ'ሕያው' ያለውን ጨካኝ ስሜት እንደ ምክንያት አመልክተዋል። ፕራናው የለየው 'ሞተው' ነው፣ ፕራናው ያልለየው 'ሕያው' ነው። 'አያቶች በፒንዳና ውሃ ምክንያት ይወድቃሉ' (1.42) - ይህ የአርጁና ጭንቀት ለ'ሞተው' ነው። እና 'እኛ ለእነሱ መንግሥት፣ መጠቀሚያዎችና ደስታዎችን የምንፈልግላቸው ሰዎች ሕይወትንና ሀብትን ተስፋ በማስቆም በጦርነት ቆሙ' (1.33) - ይህ የአርጁና ጭንቀት ለ'ሕያው' ነው። ስለዚህ እነዚህ ሁለቱ ጭንቀቶች ስለ አካሉ ነው የሚነሱት፤ ስለዚህ እነዚህ ሁለቱ ጭንቀቶች በመሠረቱ አንድ ናቸው። ምክንያቱም 'ሞተው'ም ሆነ 'ሕያው' የሚጠፉ ናቸው።
ለ'ሞተው'ም ሆነ ለ'ሕያው' የራሱን ግዴታ መፈጸም ለጭንቀት ነገር አይደለም። ለ'ሞተው' ፒንዳና ውሃ መስጠት፣ ሽራድድሃና ታርፓና መፈጸም - ይህ ግዴታ ነው፤ ለ'ሕያው'ም ዝግጅት መደረግ፣ ለኑሮ አቅርቦት መስጠት - ይህ ግዴታ ነው። ግዴታ ለጭንቀት ነገር አይደለም፤ ይልቁንም ለማሰብ ነገር ነው። በማሰብ ግዴታ ይገነዘባል፣ በጭንቀት ውስጥ ማሰብ ይጠፋል።
**'ጠንቃቃው ግን ለሞተውም ሆነ ለሕያው አይጨነቅም'** - በዘላለማዊና ዘላለም ያልሆነ መካከል የሚያስተካክል አስተዋል ያለው አእምሮ 'ፓንዳ' ይባላል። ይህ 'ፓንዳ' በሙሉ የዳበረባቸው ሰዎች፣ ማለትም በዘላለማዊና ዘላለም ያልሆነ መካከል በግልጽ የሚያስተካክሉ ሰዎች ጠንቃቃዎች ናቸው። በእንደዚህ ዓይነት ጠንቃቃዎች ውስጥ ስለ ዘላለማዊና ዘላለም ያልሆነው ጨካኝ ስሜት የለም፤ ምክንያቱም ዘላለማዊውን እንደ ዘላለማዊ መ
★🔗
