እኔ ተግባር ባልሠራ ኖሮ እነዚህ ሁሉ ዓለማት ይጠፋሉ፤ የዘር መደባት መቀላቀል ሠሪ እና እነዚህን ፍጡራን አጥፊ እሆናለሁ።

【የቃላት ትርጉም】उत्सीदेयुः (ይጠፉ ነበር) इमे (እነዚህ) लोकाः (ዓለማት) न (አይደለም) कुर्याम् (ባደርግ) कर्म (ድርጊት) चेत् (ከሆነ) अहम् (እኔ) सङ्करस्य (የካስት/የመደብ መደባለቅ) च (እና) कर्ता (ፈጣሪ/አድራጊ) स्याम् (እሆን ነበር) उपहन्याम् (አጠፋ ነበር) इमाः (እነዚህን) प्रजाः (ፍጥረታት). 【ማብራሪያ】እኔ በድርጊት ባልሳተፍ ኖሮ፣ ሰዎችም እንዲሁ እንቅስቃሴ አልባ በሆኑ ነበር። በ Varnasrama Dharma (የህይወታቸውን ስርዓት እና ደረጃ የሚመራ የሞራል ህግ) መሰረት ግዴታቸውን ባልተወጡ ነበር። በዚህም ምክንያት የመደቦች መደባለቅ ይፈጠር ነበር፣ እናም እኔ የእነዚህ ፍጥረታት መጥፊያ ምክንያት እሆን ነበር።

**3.24 – አስተያየት፡** [በሃያ ሁለተኛው አንቀጽ ጌታው አስፈላጊነቱን በአዎንታዊ ትስስር (አንቫያ) ዘዴ አስረድቷል። በእነዚህ አንቀጾች ግን ጌታው አስፈላጊውን ተግባር ያለማከናወን የሚያስከትለውን ጉዳት በአሉታዊ ትስስር (ቪያቲሬካ) ዘዴ ያብራራል።] **"በጭንቀት ተግባርን ባላከናወንም ኖሮ..."** እዚህ ላይ ያለው 'ሂ' (ምክንያቱም) የሚለው ቃል ከቀዳሚው አንቀጽ የመጣውን 'በርግጥም ተግባርን እከናወናለሁ' የሚለውን ሐረግ ለማጠናከር ነው። ጌታው እንዲህ ይላል፡ በጭንቀት ተግባርን ላለማከናወን ለእኔ በፍፁም አይቻልም፤ ሆኖም ለክርክር ዓላማ እንደማልሰራ ብንገምት – ጌታው 'ባለማከናወንም ኖሮ' የሚለውን ቃል በዚህ መልኩ ነው የተጠቀመው። **'አታንድሪታህ'** (በጭንቀት፣ በማያርፍ ትጋት) የሚለው ቃል ማለት የግዴታ ተግባራትን በሰነፍነት ወይም በዘንግተኛነት ሳይሆን በትልቅ አጽንኦትና ትጋት መሥራት አለበት ማለት ነው። የግዴታ ተግባራትን በጭንቀት ባለማከናወን ሰው ሰነፍነትና ዘንግተኛነት በመሸነፉ ውድ ሰብዓዊ ሕይወቱን ያባክናል። ተግባራትን በአጽንኦትና በትጋት፣ ሰነፍነትንና ዘንግተኛነትን (ስለትን) ሳያስገባባቸው በሚሰራበት ጊዜ ብቻ ነው ከተግባር እርስ በርስ የሚያስረክበው ነጻነት የሚገኘው። እንደ ደረቅ የዛፍ እርከን በቀላሉ የሚሰበር ሲሆን፣ የተለቀቀና በከፊል የተሰበረ እርከን ግን በቀላሉ አይሰበርም፤ በተመሳሳይ፣ ተግባራትን በአጽንኦትና በትጋት በሚሰራበት ጊዜ ከተግባር እርስ በርስ የሚያስረክበው ነጻነት ይገኛል፤ በሰነፍነትና በዘንግተኛነት (በስለት) በሚሰራበት ጊዜ ግን አይገኝም። ለዚህ ነው ጌታው በአስራ ዘጠነኛው አንቀጽ **'ሳማቻራ'** (በሙሉ አጽንኦት ሥራ) ብሎ፣ በዚህም አንቀጽ **'አታንድሪታህ'** የሚለውን ቃል የተጠቀመው። የተወሰነ ተግባር ትዝታ በድግግሞሽ ቢነሳ፣ በዚያ ተግባር ላይ አንዳንድ ጉድለት (ምኞት፣ መጣበቅ፣ ያለቅቶ መጨረስ፣ ሰነፍነት፣ ዘንግተኛነት፣ አለመግደድ ወዘተ) ተፈጥሮ ከተግባር እርስ በርስ የሚያስረክበው ነጻነት እንዳልተገኘ መረዳት አለበት። ከተግባር እርስ በርስ የሚያስረክበው ነጻነት በፍፁም ስላልተገኘ ነው የተከናወኑ ተግባራት ትዝታ የሚነሳው። **"ኦ ፓርታ ሁሉም ሰዎች በሁሉም መንገድ የእኔን መንገድ ይከተላሉ።"** በእነዚህ ቃላት ጌታው የሚያመላክተው የእኔን መንገድ የሚከተሉት ብቻ በእውነት ሰው ተብለው ሊጠሩ የሚገቡ ናቸው። እኔን እያሳዩ ያልያዙ፣ በሰነፍነትና በዘንግተኛነት የግዴታ ተግባራቸውን የማያከናውኑ ሲሆኑ መብት የሚፈልጉ፣ ሰብዓዊ ቅርጽ ቢኖራቸውም በእውነት ሰው ተብለው ሊጠሩ የሚገቡ አይደሉም። በዚህ ምዕራፍ ሃያ አንደኛው አንቀጽ ጌታው ሁሉም ሰዎች ታላቅ ሰው ማንኛውንም ነገር መስፈርት በማድረግ እንደሚሰራ ይከተሉታል ብሏል። በዚህ አንቀጽ ግን ጌታው ሰዎች በሁሉም መንገድ የእኔን መንገድ ይከተላሉ ይላል። ትርጉሙ ይህ ነው፡ ታላቅ ሰው በአንድ ዓለም (በሰብዓዊው ዓለም) እያሳየ የሚኖር ሰው ሲሆን፣ እኔ ግን በሦስቱም ዓለማት እያሳየ የምኖር ሰው ነኝ። ጌታው ሰብዓዊውን ዓለም ውስጥ ሰው ልጆች በዓለም ውስጥ እንዴት መኖር እንዳለባቸው ለማሳየት ወደ ሰብዓዊው ዓለም ይወርዳል። በዓለም ውስጥ የመኖር ጥበብ ራስን ለራስ አይደለም መሆኑን ማስተዋል ነው። ዓለም በመሠረቱ ለሌሎች ደህንነት ተግባርን ለመሥራት ምኞትን፣ የባለቤትነት ስሜትን፣ ራስን መውደድን ወዘተ ትተን መማር ያለብን ትምህርት ቤት ነው፤ በዚህም መሠረት በመሥራት የራሳችንን ነጻነት ማግኘት ነው። በዓለም ውስጥ ያሉት ሁሉም ግንኙነቶች ለአንዱ ሌላው አገልግሎት (ደህንነት) ብቻ ናቸው። ስለዚህ አባት፣ ልጅ፣ ባል፣ ሚስት፣ ወንድም፣ እህት ወዘተ ሁሉም የእራሳቸውን ግዴታ በማከናወን የአንዱን ሌላውን መብት በመጠበቅ እና ደህንነታቸውን በመፈለግ መሥራት አለባቸው። **"እኔ ተግባርን ባላከናወን ኖሮ እነዚህ ዓለማት ይጠፋሉ..."** በሃያ ሦስተኛው አንቀጽ 'በጭንቀት ተግባርን ባላከናወንም ኖሮ' በሚለው ቃል ጌታው በተግባር ላይ ጥንቃቄ ያለማድረግ የሚያስከትለውን ጉዳት ተናግሯል። አሁን በዚህ (ሃያ አራተኛ) አንቀጽ በላይ ባሉት ቃላት ተግባርን በፍፁም ያለማከናወን የሚያስከትለውን ጉዳት ይናገራል። የግዴታ ተግባራትን እኔ ላለማከናወን የማይቻል ቢሆንም፣ እንደዚያ ቢሆን ኖሮ – ጌታው **'ቼት'** (ከሆነ) የሚለውን ቃል በዚህ መልኩ ነው የተጠቀመው። የእነዚህ ቃላት ትርጉም ማንኛውም ሰው ለማለማስማማት እንኳን መጣበቅ እንደሌለበት – **'ለማለማስማማት መጣበቅህ አይሁን'** (ጌታ 2.47) ማለት ነው። ስለዚህ ጌታው የራሱን ምሳሌ በመስጠት እንዲህ ይላል፡ ለእኔ ሊገኝ የሚገባ ምንም ቢኖርም እኔ ተግባርን እከናወናለሁ። እኔ (በየትኛው ቫርና፣ አሻራማ ወዘተ ውስጥ እንደተገለጥሁ) ግዴታዬን ባላከናወን ኖሮ ሁሉም ሰብዓዊ ዘር ይበላሽና ይጠፋል፣ ማለትም ይወድቃል። ምክንያቱም ግዴታውን በመተው በሰዎች ውስጥ የታማስ ጠባዮች ይነሳሉ፣ ይህም ወደተባባሪነት ያወርዳቸዋል – **'የታማስ ባህርይ ያላቸው ወደታች ይሄዳሉ'** (ጌታ 14.18)። ጌታው በሦስቱ ዓለማት እያሳየ የሚኖር ሰው ነው፤ ሁሉም ፍጡራን የእሱን መንገድ ብቻ ይከተላሉ። ስለዚህ ጌታው ግዴታውን ባላከናወነ ኖሮ በሦስቱ ዓለማት ውስጥ ማንም ሰው ግዴታውን አይከናውንም። ግዴታቸውን ባለማከናወን በራስ ሰር ይወድቃሉ። **"እኔም የግራ መዋሃድ ሠሪ በመሆኔ እነዚህን ፍጡራን አጠፋለሁ።"** እኔ የግዴታ ተግባራትን ባላከናወን ኖሮ ሁሉም ዓለማት ይበላሹና ይጠፋሉ፤ እኔም የማይቻል ቢሆንም የጥፋታቸው ምክንያት እሆናለሁ። ሁለት እርስ በርስ የሚጋጩ ደርሞች (ጠባዮች/ባህርያት) በአንድነት ሲቀላቀሉ **'ሳንካራ'** (ግራ መዋሃድ፣ ድብልቅልቅነት፣ አሰላለፍ) ይባላል። በመጀመሪያው ምዕራፍ አርባኛውና አርባ አንደኛው አንቀጾች አርጁና **'ብዋወር ከሆነ ዘር ይጠፋል። ዘር በጠፋ ጊዜ የዘር ዘለቄታዊ ደርም ይጠፋል፤ ደርም በጠፋ ጊዜ አመጽ ሙሉውን ዘር ያሸንፈዋል፤ አመጽ በበዛ ጊዜ የዘሩ ሴቶች ይበላሻሉ፤ ሴቶችም በበላሹ ጊዜ ቫርና-ሳንካራ (የማህበራዊ ደረጃዎች ግራ መዋሃድ) ይነሳል'** ብሏል። ስለዚህ አርጁና ያለው አስተሳሰብ በመዋጋት ቫርና-ሳንካራ እንደሚነሳ ነበር። ነገር ግን ጌታው እዚህ ላይ ተቃራኒውን ይናገራል – የመዋጋትን ግዴታ ባለማከናወን ቫርና-ሳንካራ እንደሚነሳ ነው። በዚህ ርዕሰ ጉዳይ ላይ ጌታው የራሱን ምሳሌ ይሰጣል፡ እኔ ግዴታዬን ባላከናወን ኖሮ በሁሉም አቅጣጫ – በካርማ፣ በደርም፣ በመስገድ፣ በቫርና፣ በአሻራማ፣ በወገን ወዘተ – ግራ መዋሃድ በራስ ሰር ይነሳል። ትርጉሙ ይህ ነው፡ ግዴታውን በመተው በትክክል ግራ መዋሃድ የሚነሳው። ስለዚህ ጌታው እዚህ ላይ ለአርጁና እንዲህ ይላል፡ አንተ የመዋጋትን ግዴታህን ባለማከናወን (በመዋጋት ሳይሆን እንደምታስበው) የቫርና-ሳንካራ መፍጠር ምክንያት ትሆናለህ። **ልዩ ነጥብ፡** ጌታው የአርጁናን መጀመሪያውን ጥያቄ (**"ለምን በአስፈሪ ተግባር ታስገድደኛለህ?"**) በእነዚህ ሦስት አንቀጾች – ሃያ ሁለተኛው፣ ሃያ ሦስተኛው እና ሃያ አራተኛው – የራሱን ምሳሌ በመስጠት ይመልሳል፡ እኔ ብቻ አይደለሁ የማስገድድህ፤ ይልቁንም እኔ ራሴ ደግሞ በተከታታይ በተግባር ውስጥ ነኝ፣ ምንም እንኳን በእውነት ለእኔ ሊከናወን የሚገባ ግዴታም ሆነ በሦስቱ ዓለማት ሊገኝ የሚገባ ነገር ባይኖረኝም። ጌታው ለአርጁና እንዲህ ሲል ያመላክታል፡ በዚህ ሥጋ መገለጥ ውስጥ አንተ ተቀበልክ እኔም ተቀበልኩ አንተ የምትነዳ ሰው ትሆናለህ እኔም የጋሻ አዛዥ እሆናለሁ፤ ስለዚህ ተመልከት፣ እኔ ክሻትሪያ ቢሆንም ዛሬ እንደ ጋሻ አዛዥህ አገልግሎት እያበረከትሁ የተቀበልሁትን ግዴታ በትጋትና በጭንቀት እየሰራሁ ነው። ይህንን ግዴታ መሥራቴ በሦስቱ ዓለማት ላይ ተጽዕኖ ይኖረዋል ምክንያቱም እኔ በሦስቱ ዓለማት እያሳየ የሚኖር ሰው ነኝና። ሁሉም ፍጡራን የእኔን መንገድ ብቻ ይከተላሉ። ስለዚህ አንተም የአንተን የግዴታ ተግባር አትተወው፤ እንደኔ ሆነህ በአጽንኦትና በትጋት ሥራው። **ግንኙነት፡** በቀደሙት ሦ