3.24 – Σχόλιο: [Στο εικοστό δεύτερο εδάφιο, ο Κύριος καθιέρωσε την αναγκαιότητα της εκτέλεσης του καθήκοντος μέσω της μεθόδου της θετικής συσχέτισης (ανβάγια). Σε αυτά τα εδάφια, ο Κύριος εκθέτει τη βλάβη που προκύπτει από τη μη εκτέλεση του καθήκοντος μέσω της μεθόδου της αρνητικής συσχέτισης (βιατιρέκα).] «Εάν εγώ ποτέ δεν ασχολούμουν με δράση με αγρυπνία...» Η λέξη «γιαρ» (γιατί) εδώ χρησιμοποιείται για να ενισχύσει τη φράση «βάρτα εβα τσα καρμάνι» (πράγματι, ασχολούμαι με δράση) από το προηγούμενο εδάφιο. Ο Κύριος λέει ότι είναι απλώς αδύνατο για Εμένα να μην εκτελώ δράση με αγρυπνία· ωστόσο, υποθέτοντας για χάρη του επιχειρήματος ότι δεν εκτελούσα δράση – με αυτήν την έννοια ο Κύριος έχει χρησιμοποιήσει τις λέξεις «εάν ποτέ» εδώ. Ο όρος «αταντρίταχ» (άγρυπνος, ακούραστος) υπονοεί ότι κανείς δεν πρέπει να είναι τεμπέλης ή αμελής στην εκτέλεση των υποχρεωτικών καθηκόντων· μάλλον, πρέπει να τα εκτελεί με μεγάλη φροντίδα και επιμέλεια. Με το να μην εκτελεί υποχρεωτικά καθήκοντα με αγρυπνία, ένα άτομο, υποκύπτοντας στην τεμπελιά και την αμέλεια, σπαταλά την πολύτιμη ανθρώπινη ζωή του. Μόνο εκτελώντας δράσεις με φροντίδα και επιμέλεια, χωρίς να εισάγει χαλαρότητα (τεμπελιά-αμέλεια) σε αυτές, απελευθερώνεται κανείς από τη δέσμευση στη δράση. Όπως ένα σκληρό, ξερό κλαδί ενός δέντρου σπάζει εύκολα, αλλά ένα χαλαρό, μερικώς σπασμένο κλαδί που κρέμεται δεν σπάζει εύκολα, ομοίως, εκτελώντας δράσεις με φροντίδα και επιμέλεια, απελευθερώνεται κανείς από τη δέσμευση στη δράση, αλλά εκτελώντας δράσεις με τεμπελιά και αμέλεια (με χαλαρότητα), δεν απελευθερώνεται. Γι’ αυτό ο Κύριος χρησιμοποίησε τη λέξη «σαμάτσαρα» (εκτέλεσε τέλεια) στο δέκατο ένατο εδάφιο και τη λέξη «αταντρίταχ» σε αυτό το εδάφιο. Εάν η μνήμη μιας συγκεκριμένης δράσης αναδύεται επανειλημμένα, κανείς πρέπει να κατανοήσει ότι κάποιο ελάττωμα (επιθυμία, προσκόλληση, ατέλεια, τεμπελιά, αμέλεια, αδιαφορία, κ.λπ.) συνέβη στην εκτέλεση αυτής της δράσης, λόγω του οποίου δεν απελευθερώθηκε από τη δέσμευσή της. Είναι ακριβώς επειδή κανείς δεν απελευθερώνεται από τη δέσμευση στη δράση που αναδύεται η μνήμη των εκτελεσμένων δράσεων.
«Ω Πάρθα, όλοι οι άνθρωποι με κάθε τρόπο ακολουθούν το δρόμο Μου.» Με αυτά τα λόγια, ο Κύριος υπονοεί ότι μόνο εκείνοι που ακολουθούν το δρόμο Μου είναι πραγματικά άξιοι να ονομαστούν ανθρώπινα όντα. Εκείνοι που, δεν λαμβάνοντας Εμένα ως ιδανικό τους, δεν εκτελούν τα καθήκοντά τους λόγω τεμπελιάς και αμέλειας αλλά επιθυμούν δικαιώματα, δεν είναι πραγματικά άξιοι να ονομαστούν ανθρώπινα όντα παρά το ανθρώπινο σχήμα τους. Στο εικοστό πρώτο εδάφιο αυτού του κεφαλαίου, ο Κύριος είπε ότι όλοι οι άνθρωποι ακολουθούν ό,τι κάνει ένας σπουδαίος άνθρωπος, θεωρώντας το πρότυπο. Σε αυτό το εδάφιο, ο Κύριος λέει ότι οι άνθρωποι με κάθε τρόπο ακολουθούν το δρόμο Μου. Το νόημα είναι ότι ενώ ένας σπουδαίος άνθρωπος είναι ένα ιδανικό πρόσωπο σε έναν κόσμο (τον ανθρώπινο κόσμο), Εγώ είμαι το ιδανικό πρόσωπο και στους τρεις κόσμους. Ο Κύριος κατεβαίνει στον ανθρώπινο κόσμο για να δείξει στην ανθρωπότητα πώς να ζει στον κόσμο. Η ίδια η τέχνη του να ζει κανείς στον κόσμο είναι να κατανοήσει ότι δεν βρίσκεται εδώ για τον εαυτό του. Ο κόσμος είναι ουσιαστικά ένα σχολείο όπου πρέπει να μάθουμε να εκτελούμε δράσεις για την ευημερία των άλλων, αποκηρύσσοντας την επιθυμία, την κτητικότητα, τον εγωισμό, κ.λπ., και ενεργώντας ανάλογα, να επιτύχουμε τη δική μας απελευθέρωση. Όλες οι σχέσεις στον κόσμο υπάρχουν αποκλειστικά για αμοιβαία υπηρεσία (ευημερία). Επομένως, πατέρας, γιος, σύζυγος, σύζυγος, αδελφός, αδελφή, κ.λπ., όλοι πρέπει να εκτελούν τα αντίστοιχα καθήκοντά τους προστατεύοντας τα δικαιώματα του άλλου και να αγωνίζονται για την ευημερία του άλλου.
«Αυτοί οι κόσμοι θα αφανίζονταν εάν εγώ δεν εκτελούσα δράση...» Στο εικοστό τρίτο εδάφιο, με τα λόγια «Εάν εγώ ποτέ δεν ασχολούμουν με δράση με αγρυπνία», ο Κύριος μίλησε για τη βλάβη που προκύπτει από το να μην είναι κανείς προσεκτικός στις δράσεις. Τώρα, σε αυτό το (εικοστό τέταρτο) εδάφιο, με τα παραπάνω λόγια, μιλά για τη βλάβη που προκύπτει από το να μην εκτελεί κανείς καθόλου δράση. Αν και είναι αδύνατο ότι εγώ δεν θα εκτελούσα υποχρεωτικά καθήκοντα, ωστόσο, υποθέτοντας ότι ήταν έτσι – με αυτήν την έννοια ο Κύριος έχει χρησιμοποιήσει τη λέξη «τσετ» (εάν) εδώ. Το νόημα αυτών των λέξεων είναι ότι κανείς δεν πρέπει να αναπτύξει προσκόλληση ούτε στην αδράνεια – «Η προσκόλλησή σου ας μην είναι στην αδράνεια» (Γκίτα 2.47). Επομένως, ο Κύριος δίνει το δικό Του παράδειγμα, λέγοντας ότι αν και δεν υπάρχει τίποτα για Εμένα να επιτύχω, εγώ ακόμη εκτελώ δράση. Εάν εγώ (σύμφωνα με το βάρνα, άσραμα, κ.λπ., στο οποίο έχω ενσαρκωθεί) δεν εκτελούσα το καθήκον Μου, τότε όλη η ανθρωπότητα θα καταστρέφονταν και θα αφανιζόταν, εννοώντας ότι θα έπεφτε. Ο λόγος είναι ότι εγκαταλείποντας το καθήκον του, τα ταμασικά χαρακτηριστικά αναδύονται στους ανθρώπους, οδηγώντας στην υποβάθρισή τους – «Εκείνοι ταμασικής φύσης κατεβαίνουν προς τα κάτω» (Γκίτα 14.18). Ο Κύριος είναι το ιδανικό πρόσωπο στους τρεις κόσμους, και όλα τα όντα ακολουθούν μόνο το δρόμο Του. Επομένως, εάν ο Κύριος δεν εκτελούσε το καθήκον Του, τότε κανείς στους τρεις κόσμους δεν θα εκτελούσε το καθήκον του. Με το να μην εκτελούν το καθήκον τους, θα έπεφταν αυτόματα.
«Και εγώ θα ήμουν ο παράγοντας σύγχυσης και θα κατέστρεφα αυτά τα όντα.» Εάν εγώ δεν εκτελούσα υποχρεωτικά καθήκοντα, όλοι οι κόσμοι θα καταστρέφονταν και θα αφανίζονταν, και εγώ θα γινόμουν η αιτία της καταστροφής τους, αν και αυτό δεν είναι δυνατό. Όταν δύο αμοιβαία αντιφατικά ντάρμα (ποιότητες/ιδιότητες) συγχωνεύονται σε ένα, αυτό ονομάζεται «σανγκάρα» (σύγχυση, μείξη, αταξία). Στο τεσσαρακοστό και τεσσαρακοστό πρώτο εδάφιο του πρώτου κεφαλαίου, ο Αρτζούνα είχε πει, «Εάν πολεμήσω, η δυναστεία θα καταστραφεί. Με την καταστροφή της δυναστείας, το αιώνιο οικογενειακό ντάρμα χάνεται· με την καταστροφή του ντάρμα, η αδικία υπερνικά ολόκληρη την οικογένεια· με την αύξηση της αδικίας, οι γυναίκες της οικογένειας διαφθείρονται· και με τη διαφθορά των γυναικών, προκύπτει βάρνα-σανγκάρα (σύγχυση των κοινωνικών τάξεων).» Έτσι, η αντίληψη του Αρτζούνα ήταν ότι με το να πολεμήσει, θα προέκυπτε βάρνα-σανγκάρα. Αλλά εδώ, ο Κύριος δηλώνει το αντίθετο – ότι με το να μην εκτελεί το καθήκον του να πολεμήσει, θα προέκυπτε βάρνα-σανγκάρα. Σε αυτό το θέμα, ο Κύριος δίνει το δικό Του παράδειγμα: εάν εγώ δεν εκτελούσα το καθήκον Μου, τότε σύγχυση θα προέκυπτε αυτόματα σε όλες τις πτυχές – κάρμα, ντάρμα, λατρεία, βάρνα, άσραμα, κάστα, κ.λπ. Το νόημα είναι ότι ακριβώς με το να μην εκτελεί κανείς το καθήκον του προκύπτει σύγχυση. Επομένως, ο Κύριος εδώ λέει στον Αρτζούνα, σα να λέμε: εσύ θα γινόσουν η αιτία δημιουργίας βάρνα-σανγκάρα με το να μην εκτελείς το καθήκον σου να πολεμήσεις, όχι με το να πολεμήσεις (όπως πιστεύεις).
**Ειδικό Σημείο:** Ο Κύριος απαντά στην αρχική ερώτηση του Αρτζούνα («Γιατί με εμπλέκεις σε τρομερή δράση;») σε αυτά τα τρία εδάφια – το εικοστό δεύτερο, το εικοστό τρίτο και το εικοστό τέταρτο – δίνοντας το δικό Του παράδειγμα: δεν είναι ότι εγώ μόνο σε εμπλέκω σε δράση· μάλλον, και ο Εαυτός Μου επίσης συνεχώς εμπλέκομαι σε δράση, ακόμη και αν στην αλήθεια δεν υπάρχει τίποτα υποχρεωτικό για Εμένα να κάνω ούτε τίποτα για Εμένα να επιτύχω και στους τρεις κόσμους. Ο Κύριος υπαινίσσεται στον Αρτζούνα: Σε αυτήν την ενσάρκωση, εσύ δέχθηκες και εγώ επίσης δέχθηκα ότι εσύ θα ήσουν ο αρματηλάτης και εγώ θα ήμουν ο αρματηλάτης· οπότε δες, αν και είμαι Κσάτρια, σήμερα υπηρετώ ως ο αρματηλάτης σου και έτσι εκτελώ με επιμέλεια και αγρυπνία το καθήκον που δέχθηκα. Η εκτέλεση αυτού του καθήκοντος από Εμένα θα έχει επίσης αντίκτυπο στους τρεις κόσμους επειδή είμαι το ιδανικό πρόσωπο στους τρεις κόσμους. Όλα τα όντα ακολουθούν μόνο το δρόμο Μου. Έτσι, και εσύ δεν πρέπει να παραμελήσεις το υποχρεωτικό σου καθήκον αλλά να το εκτελείς με φροντίδα και επιμέλεια, όπως κάνω εγώ.
**Σύνδεση:** Όπως στα προηγούμενα τρία εδάφια ο Κύριος περιέγραψε την ανάγκη για αγρυπνία στην εκτέλεση δράσης για τον Εαυτό Του, στα επόμενα δύο εδάφια εμπνέει τους σοφούς μεγάλους ψυχές να είναι άγρυπνοι στην εκτέλεση δράσης.
★🔗
