1.32: Ὦ Κρίσνα! Οὔτε νίκην ἐπιθυμῶ, οὔτε βασιλείαν, οὔτε καὶ ἡδονάς. Ὦ Γκοβίντα! Τί ἡμῖν ὄφελος βασιλείας; Τί ὄφελος τῶν ἀπολαύσεων; Ἢ τί ὄφελος καὶ αὐτῆς τῆς ζωῆς;
Ἑρμηνεία: Σύγκρισις—«Οὔτε νίκην ἐπιθυμῶ, ὦ Κρίσνα, οὔτε βασιλείαν οὔτε ἡδονάς»—Ἔστω ὅτι ἐν τῷδε τῷ πολέμῳ νικῶμεν· ἡ νίκη ἂν παρέχοι ἡμῖν κυριότητα καὶ ἀρχὴν ἐπὶ πάσης τῆς γῆς. Τῆς βασιλείας τῆς γῆς κτηθείσης, ποικίλαι ἡδοναὶ ἡμῖν προσγενήσονται. Ἀλλ’ οὐδὲν τούτων ἐπιθυμῶ—τουτέστιν, ὁ ἐμὸς νοῦς οὐδεμίαν ἐπιθυμίαν τρέφει πρὸς νίκην, βασιλείαν ἢ ἡδονάς.
«Τί ἡμῖν ὄφελος βασιλείας, ὦ Γκοβίντα, τί ὄφελος τῶν ἀπολαύσεων, ἢ καὶ αὐτῆς τῆς ζωῆς;»—Ὅταν μηδεμία ἐπιθυμία ὅλως (πρὸς νίκην, βασιλείαν ἢ ἡδονήν) ἐν τῇ ἡμετέρᾳ ψυχῇ ὑπάρχῃ, τότε τί ὄφελος ἡμῖν, ὁποίαν ἂν καὶ βασιλείαν κτώμεθα; Ὁποίας ἂν καὶ καλὰς ἀπολαύσεις λάβωμεν, τί ἡμῖν ὄφελος; Ἢ, τοὺς συγγενεῖς ἀποκτείναντες, τί ὄφελος πολλοὺς ἔτη ζῆν, βασιλικαῖς ἡδοναῖς χαίροντας; Ἡ οὐσία τοῦ λόγου ἐστὶν ὅτι νίκη, βασιλεία καὶ ἀπολαύσεις εὐδαιμονίαν παρέχειν δύνανται μόνον ὅταν ἔνδον ἐπιθυμία τις ὑπάρχῃ πρὸς αὐτὰς, στοργὴ πρὸς αὐτὰς, αἴσθησις τῆς σπουδαιότητος αὐτῶν. Ἀλλ’ ἐν ἡμῖν, τοιαύτη ἐπιθυμία οὐδαμῶς ὑπάρχει. Διότι, ποίαν εὐδαιμονίαν δύνανται ἡμῖν παρέχειν; Τούτους τοὺς συγγενεῖς κτείναντες, οὐδὲ ζῆν ἐπιθυμοῦμεν· τῶν γὰρ συγγενῶν ἀπολομένων, τίνι χρήσιμος ἔσται αὕτη ἡ βασιλεία καὶ αὗται αἱ ἀπολαύσεις; Βασιλεία, ἀπολαύσεις καὶ τὰ ὅμοια εἰς τὴν οἰκογένειαν ἀποβλέπουσιν, ἀλλ’ ἐκείνων αὐτῶν τεθνηκότων, τίς αὐτὰς ἀπολαύσει; Ἀπολαύσεως πόρρω, τοὐναντίον, μείζονα ἀγωνίαν καὶ λύπην ἕξομεν!
Σύνδεσμος—Ὁ Ἀρτζούνα ἐξηγεῖται τὸν λόγον δι’ ὃν οὐκ ἐπιθυμεῖ νίκης καὶ τῶν ἑξῆς ἐν τοῖς ἐπομένους στίχοις.
★🔗