ਅਨੁਵਾਦ:
**੧.੩੨:** ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ! ਮੈਂ ਨਾ ਤਾਂ ਜਿੱਤ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਨਾ ਹੀ ਰਾਜ, ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਸੁਖ-ਸੁਆਦ। ਹੇ ਗੋਵਿੰਦ! ਸਾਡੇ ਲਈ ਰਾਜ ਦਾ ਕੀ ਲਾਭ? ਭੋਗ-ਵਿਲਾਸ ਦਾ ਕੀ ਲਾਭ? ਜਾਂ ਫਿਰ ਇਸ ਜੀਵਨ ਦਾ ਹੀ ਕੀ ਲਾਭ?
**ਟੀਕਾ:** **ਭਾਵਾਰਥ** — "ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਮੈਂ ਨਾ ਜਿੱਤ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਨਾ ਰਾਜ ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਸੁਖ" — ਮੰਨ ਲਓ ਕਿ ਇਸ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਸਾਡੀ ਜਿੱਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਜਿੱਤ ਸਾਨੂੰ ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਰਾਜ ਅਤੇ ਅਧਿਕਾਰ ਦੇਵੇਗੀ। ਧਰਤੀ ਦਾ ਰਾਜ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਨਾਲ ਸਾਨੂੰ ਕਈ ਪ੍ਰਕਾਰ ਦੇ ਸੁਖ-ਸੁਆਦ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਣਗੇ। ਫਿਰ ਵੀ, ਮੈਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ — ਅਰਥਾਤ, ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤ, ਰਾਜ ਜਾਂ ਸੁਖਾਂ ਲਈ ਕੋਈ ਲਾਲਸਾ ਨਹੀਂ ਹੈ।
"ਹੇ ਗੋਵਿੰਦ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਰਾਜ ਦਾ ਕੀ ਲਾਭ, ਭੋਗ-ਵਿਲਾਸ ਦਾ ਕੀ ਲਾਭ, ਜਾਂ ਫਿਰ ਜੀਵਨ ਦਾ ਵੀ ਕੀ ਲਾਭ?" — ਜਦੋਂ ਸਾਡੇ ਮਨ ਵਿੱਚ (ਜਿੱਤ, ਰਾਜ ਜਾਂ ਸੁਖ ਲਈ) ਕੋਈ ਇੱਛਾ ਹੀ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ, ਤਾਂ ਫਿਰ ਸਾਡੇ ਲਈ ਇਸ ਦਾ ਕੀ ਲਾਭ, ਭਾਵੇਂ ਅਸੀਂ ਕਿੰਨਾ ਵੀ ਵੱਡਾ ਰਾਜ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਈਏ? ਭਾਵੇਂ ਅਸੀਂ ਕਿੰਨੀਆਂ ਵੀ ਸੁੰਦਰ ਭੋਗ-ਸਮੱਗਰੀਆਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਈਏ, ਉਹ ਸਾਡੇ ਲਈ ਕੀ ਲਾਭਦਾਇਕ ਹਨ? ਜਾਂ, ਆਪਣੇ ਸਵਜਨਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਬਹੁਤ ਸਾਲ ਜੀਉਂਦੇ ਰਹਿਣਾ ਅਤੇ ਰਾਜ ਦੇ ਸੁਖ ਭੋਗਣਾ ਸਾਡੇ ਲਈ ਕੀ ਲਾਭਕਾਰੀ ਹੈ? ਸਾਰ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਜਿੱਤ, ਰਾਜ ਅਤੇ ਭੋਗ-ਵਿਲਾਸ ਤਾਂ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਕੇਵਲ ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਅੰਦਰੂਨੀ ਇੱਛਾ ਹੋਵੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਮੋਹ ਹੋਵੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਹੱਤਤਾ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਹੋਵੇ। ਪਰ ਸਾਡੇ ਅੰਦਰ, ਅਜਿਹੀ ਕੋਈ ਇੱਛਾ ਹੀ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਕਿਹੜੀ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਸਕਦੇ ਹਨ? ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਵਜਨਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਸਾਡਾ ਜੀਉਣ ਦਾ ਕੋਈ ਚਾਅ ਨਹੀਂ ਰਿਹਾ; ਕਿਉਂਕਿ ਜਦੋਂ ਸਾਡੇ ਸਵਜਨ ਹੀ ਨਹੀਂ ਰਹਿਣਗੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਰਾਜ ਅਤੇ ਇਹ ਭੋਗ-ਵਿਲਾਸ ਕਿਸ ਲਈ ਹੋਣਗੇ? ਰਾਜ, ਭੋਗ-ਵਿਲਾਸ ਆਦਿ ਤਾਂ ਪਰਿਵਾਰ ਲਈ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਜਦੋਂ ਉਹੀ ਲੋਕ ਮਰ ਜਾਣਗੇ, ਤਾਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੌਣ ਭੋਗੇਗਾ? ਭੋਗ ਤਾਂ ਦੂਰ, ਉਲਟ ਸਾਨੂੰ ਤਾਂ ਹੋਰ ਵੀ ਵੱਧ ਚਿੰਤਾ ਅਤੇ ਦੁੱਖ ਹੋਵੇਗਾ!
**ਸੰਬੰਧ** — ਅਰਜੁਨ ਅਗਲੀਆਂ ਆਇਤਾਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਦੱਸਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਜਿੱਤ ਆਦਿ ਨੂੰ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ।
★🔗
