Ο Σαντζάγια είπε: Έχοντας μιλήσει έτσι στο πεδίο της μάχης, ο Αρτζούνα, με το νου του κατακλυσμένο από θλίψη, άφησε το τόξο και τα βέλη του και κάθισε στη θέση του άρματος.

Ο Σαντζάγια είπε: Έχοντας μιλήσει έτσι στη μέση του πεδίου της μάχης, ο Αρτζούνα, πετώντας το τόξο και το βέλος του, κάθισε στο κάθισμα του άρματος με το μυαλό του καταβεβλημένο από τη θλίψη. Σημασία λέξεων: Evam (έτσι), Uktva (έχοντας πει), Arjuna (Αρτζούνα), Sankhye (στη μάχη), Rathopasthe (στο κάθισμα του άρματος), Upavisat (κάθισε), Visrjya (έχοντας πετάξει), Sasaram (με το βέλος), Capam (το τόξο), Sokasamvignamanasah (με μυαλό ταραγμένο από θλίψη). Έτσι, στις Ουπανισάντ της ένδοξης Μπαγκαβάντ Γκίτα, την επιστήμη του Αιώνιου, τη γραφή της Γιόγκα, τον διάλογο μεταξύ Σρι Κρίσνα και Αρτζούνα, τελειώνει ο πρώτος λόγος με τίτλο: Η Γιόγκα της απόγνωσης του Αρτζούνα.

Εἶπεν ὁ Σαñjaya: Ταῦτα εἰπὼν Ἀrjuna, κατεχομένης τῆς διανοίας αὐτοῦ ὑπὸ τῆς λύπης, ἀπορρίψας τὸ τόξον καὶ τὰ βέλη, ἐκάθισεν ἐπὶ τοῦ ἅρματος ἐν μέσῳ τῆς παρατάξεως. Ἑρμηνεία: «Ταῦτα εἰπὼν... κατεχομένης τῆς διανοίας αὐτοῦ ὑπὸ τῆς λύπης» — Ἀποδειξάμενος διὰ λόγου τε καὶ γραφικῆς μαρτυρίας ὅτι ὁ πόλεμος πάντων τῶν κακῶν ῥίζα ἐστίν, ὅτι τε ἐπὶ τῇ ὧδε φθορᾷ τῶν συγγενῶν καὶ τῇ ἐκεῖσε εἰς τὰς κολάσεις ἀφίξει πέραν θανάτου τελευτήσει, Ἀrjuna, σφόδρα ταραχθείς τῇ ψυχῇ ὑπὸ τοῦ πένθους, ἀπεφάσισεν ἀμετακλήτως μὴ πολεμεῖν. Ἐν αὐτῷ δὴ ἐκείνῳ τῷ πεδίῳ, οὗπερ μετὰ τόξου καὶ προθυμίας πλήρης ἀφίκετο, νῦν τό τε μέγα τόξον Γάνδιβα τῇ ἀριστερᾷ χειρὶ καὶ τὸ βέλος τῇ δεξιᾷ κατέθηκεν. Αὐτὸς δ’ ἐν μέσῳ τοῦ ἅρματος ἐκαθέσθη, ἐν αὐτῷ δὴ τῷ σημείῳ οὗπερ ἔστη θεάσασθαι ἀμφοτέρας τὰς στρατιὰς ἀξιῶν, σχῆμα λύπης νῦν ἀναλαβών. Ἡ πρώτη αἰτία τῆς τοιαύτης λυπηρᾶς καταστάσεως τοῦ Ἀrjuna αὕτη ἐστίν: Αὐτὸς ὁ Κύριος τὸ ἅρμα ἔμπροσθεν τοῦ Bhīṣma καὶ τοῦ Droṇa ἔστησεν καὶ τὸν Ἀrjuna ἐκέλευσεν ἰδεῖν τοὺς Kaurava. Τοὺς δὲ ἰδόντι, ἡ κρυπτομένη ἐν αὐτῷ ἄγνοια ἐξηγέρθη. Ταύτης δὲ ἐγερθείσης, λέγει ὁ Ἀrjuna ὅτι ἐν τῷδε τῷ πολέμῳ οἱ ἡμέτεροι συγγενεῖς ἀποθανοῦνται. Ἡ αὐτὴ δὲ τῶν συγγενῶν ἀπώλεια μεγάλης ζημίας πρᾶγμά ἐστιν. Ὁ Duryodhana καὶ οἱ λοιποὶ διὰ πλεονεξίαν ταύτην τὴν ζημίαν οὐ λογίζονται. Ἡμεῖς δὲ προσέχειν ὀφείλομεν τῇ δεινῇ τῶν ἐπομένων κακῶν ἁλύσει, ἣ ἐκ τοῦ πολέμου τούτου ἀναβλαστήσει, καὶ διὰ τοῦτο ἀπέχεσθαι τῆς τοιαύτης ἁμαρτίας. Μεγάλην ἁμαρτίαν ἐπλημμελήσαμεν, ἑστῶτες ἐν τῷδε τῷ πεδίῳ, φερόμενοι ὑπὸ πλεονεξίας βασιλείας καὶ ἡδονῶν, ἑτοιμάζοντες τὴν ἰδίαν γενεὰν ἀπολέσαι! Διόπερ, εἰ καὶ οἱ πρὸ ἐμοῦ ἑστῶτες πολεμισταί, ἐμέ, ἄοπλον καὶ ἀποσυρόμενον τῆς μάχης, ἀποκτείνειαν, τοῦτό μοι συμφέρον ἂν εἴη. Οὕτω δὴ, τῆς ἀγνοίας τὴν καρδίαν κατασχούσης, ὁ Ἀrjuna τὸ συμφέρον ἐν τῇ ἀποχῇ τοῦ πολέμου, μᾶλλον δὲ καὶ ἐν τῷ ἰδίῳ θανάτῳ, θεωρεῖ, καὶ τελευταῖον, δι’ αὐτὴν ἐκείνην τὴν ἄγνοιαν, τὸ τόξον καὶ τὰ βέλη ἀπορρίψας, καθίζει, βυθιζόμενος εἰς ἀθυμίαν. Τοσαύτην ἔχει δύναμιν ἡ ἄγνοια, ὥστε ὁ αὐτὸς Ἀrjuna, ὁ πρὸ μικροῦ τόξον ἀναλαβὼν καὶ εἰς πόλεμον ἑτοιμαζόμενος, νῦν ὁ αὐτὸς οὗτος, καταθέμενος τὸ τόξον, παντελῶς ὑπὸ λύπης κατακέχωσται! Οὕτω δὴ, μετὰ τῆς φωνῆς τοῦ Ωμ, Τατ, Σατ — τῶν ἱερῶν συλλαβῶν — ὁ πρῶτος ἀδhyāya, ἐπιγεγραμμένος «Ἀrjuna-viṣāda-yoga» ἐν τῷ διαλόγῳ τοῦ Śrī Kṛṣṇa καὶ Ἀrjuna, ὅς ἐστιν ὁ Upaniṣad ὁ καλούμενος Śrīmad Bhagavad Gītā, συγκείμενος ἐκ τῆς τοῦ Brahman ἐπιστήμης καὶ τῆς τοῦ Yoga γραφῆς, τελειοῦται.