சஞ்சயன் கூறினான்: இவ்வாறு கூறிய பின்னர், துயரத்தால் கலங்கிய மனத்துடன் அருச்சுனன் போர்களத்தில், அம்புகளுடன் கூடிய வில்லை விட்டெறிந்து, தேரின் பின்பகுதியில் அமர்ந்தான்.

சஞ்சயன் கூறினார்: போர்க்களத்தில் இவ்வாறு கூறிவிட்டு, அர்ஜுனன் தனது வில்லையும் அம்புகளையும் கீழே போட்டுவிட்டு, துயரத்தால் நிறைந்த மனதுடன் தேரின் இருக்கையில் அமர்ந்தான். சொற்பொருள்: 'ஏவம்' - இவ்வாறு, 'உக்த்வா' - கூறி, 'அர்ஜுனஃ' - அர்ஜுனன், 'சங்க்யே' - போர்க்களத்தில், 'ரதோபஸ்தே' - தேரின் இருக்கையில், 'உபாவிஷத்' - அமர்ந்தான், 'விஸ்ருஜ்ய' - எறிந்துவிட்டு, 'சசரம்' - அம்புடன், 'சாபம்' - வில், 'சோகஸம்விக்னமானஸஃ' - துயரத்தால் கலங்கிய மனம் கொண்டவன். இவ்வாறு பகவத் கீதையின் முதல் அத்தியாயமான 'அர்ஜுன விஷாத யோகம்' நிறைவடைகிறது.

**சஞ்சயன் கூறினான்:** இவ்வாறு கூறிவிட்டு, துயரத்தால் மனம் மிகவும் வருந்திய அர்ஜுனன், தன் வில்லையும் அம்புகளையும் கீழே வைத்துவிட்டு, போர்க்களத்தின் நடுவே தேரில் அமர்ந்தான். **விளக்கம்:** 'இவ்வாறு கூறிவிட்டு... துயரத்தால் மனம் வருந்தியவனாய்' — போர் செய்வது எல்லாத் தீமைகளுக்கும் மூலகாரணம், அது இங்கே சுற்றத்தாரின் அழிவையும், மறுபிறவியில் நரகப் பிறப்பையும் தரும் எனக் காரண காரியங்களாலும், சாத்திரப் பிரமாணத்தாலும் விளக்கிய பிறகு, அர்ஜுனனின் மனம் துயரத்தால் மிகவும் அலைக்கழிக்கப்பட்டது. போரிடாமல் இருக்க வேண்டும் என்று உறுதியான முடிவுக்கு வந்தான். வில்லைக் கையிலேந்தி, உற்சாகத்தோடு வந்த அதே போர்க்களத்தில், இடக்கையால் காண்டீவ வில்லையும், வலக்கையால் அம்பையும் கீழே வைத்தான். இரு சேனைகளையும் காண நின்ற அதே தேரின் நடுப்பகுதியில், துயரத்தின் நிலையில் அமர்ந்தான். அர்ஜுனனின் துயர நிலைக்கு முக்கிய காரணம் இதுவே: பகவானாகிய ஸ்ரீக்ருஷ்ணனே தேரை பீஷ்மர், துரோணர் முன்னே நிறுத்தி, கௌரவர்களைப் பார்க்கச் சொன்னார். அவர்களைக் காணும்போது, அர்ஜுனனுக்குள்ளே உள்ளுறைந்து கிடந்த மோகம் விழித்தெழுந்தது. இந்த மோகம் தூண்டப்பட்டதால், "இந்தப் போரில் நம் சுற்றத்தார் கொல்லப்படுவார்கள்" என்கிறான் அர்ஜுனன். சுற்றத்தாரின் மரணமே ஒரு பெரும் இழப்பு. துரியோதனன் முதலியோர், ஆசையினால், இந்த இழப்பைக் கருதவில்லை. ஆனால் நாம் இந்தப் போரில் இருந்து தொடரும் பயங்கரமான தீமைகளின் சங்கிலியைக் கவனிக்க வேண்டும்; ஆகையால் இந்தப் பாவத்திலிருந்து விலக வேண்டும். இராஜ்யம், இன்பம் ஆகியவற்றின் ஆசையால் தூண்டப்பட்டு, நம் சொந்த குலத்தையே அழிக்கத் தயாராக, இந்தப் போர்க்களத்தில் நின்று கொண்டிருக்கும் நாம் ஒரு பெரும் தவறைச் செய்துவிட்டோம்! ஆகையால், எனக்கு முன்னே நிற்கும் வீரர்கள், போரிட மறுக்கும் நிராயுதபாணியான என்னைக் கொன்றாலும், அது எனக்கு நன்மை தருவதாகவே இருக்கும். இவ்வாறு, மனதை முற்றிலும் ஆக்கிரமித்த மோகத்தினால், போரை விலக்குவதிலும், தன் சொந்த மரணத்திலும்கூட நன்மையைக் காண்கிறான் அர்ஜுனன். இறுதியில், அதே மோகத்தின் காரணமாகவே, தன் வில்லம்புகளைக் கீழே வைத்து, மனச்சோர்வில் ஆழ்ந்து அமர்கிறான். மோகத்தின் வலிமை இதுவே: வில்லை எடுத்து போருக்குத் தயாராகிக் கொண்டிருந்த அதே அர்ஜுனன், இப்போது வில்லைக் கீழே வைத்து, முழுவதுமாக துயரத்தில் மூழ்கிய அதே அர்ஜுனனாக இருக்கிறான்! இவ்வாறு, 'ஓம் தத் சத்' என்ற பரமார்த்த மந்திரங்களைக் கூறி, பிரம்ம வித்யாவும், யோக சாஸ்திரமுமாகிய உபநிஷத் ரூபமான ஸ்ரீமத் பகவத் கீதையில், ஸ்ரீக்ருஷ்ணார்ஜுன சம்பாஷணையில், "அர்ஜுன விஷாத யோகம்" என்னும் முதல் அத்தியாயம் நிறைவு பெற்றது.