BG 1.2 — អរជុន វិសាទ យោគ
BG 1.2📚 Go to Chapter 1
सञ्जयउवाच|दृष्ट्वातुपाण्डवानीकंव्यूढंदुर्योधनस्तदा|आचार्यमुपसंगम्यराजावचनमब्रवीत्||१-२||
សញ្ជយ ឧវាច | ទ្ឫឞ្ដ្វា តុ បាណ្ឌវានីកំ វ្យូឍំ ទុយ៌ោធនស្តទា | អាចាយ៌មុបសំគម្យ រាជា វចនមព្រវីត៑ ||១-២||
सञ्जय: Sanjaya | उवाच: said | दृष्ट्वा: having seen | तु: indeed | पाण्डवानीकं: the army of the Pandavas | व्यूढं: drawn up in battle array | दुर्योधनस्तदा: Duryodhana | आचार्यमुपसंगम्य: having approached the teacher | राजा: the king | वचनमब्रवीत्: speech
GitaCentral ភាសាខ្មែរ
សញ្ជ័យបានពោលថា — បន្ទាប់ពីបានឃើញកងទ័ពរបស់ពួកបាណ្ឌពត្រូវបានរៀបចំជាជួរចម្បាំង ព្រះរាជាទុយ៌ោធន៍ក៏បានចូលទៅរកគ្រូរបស់ទ្រង់ (ដ្រូណ៍) ហើយបានសំដែងពាក្យទាំងនេះ។
🙋 ភាសាខ្មែរ Commentary
សញ្ជ័យបានមានប្រសាសន៍ថា៖ បន្ទាប់ពីបានឃើញកងទ័ពរបស់ពួកបណ្ឌវរៀបចំសម្រាប់សមរភូមិ ស្ដេចទុរយោធនបានចូលទៅជិតគ្រូរបស់ទ្រង់ (ទរោណ) ហើយបានពោលពាក្យទាំងនេះ។ អត្ថន័យពាក្យ៖ ទ្រុឞ្ដ្វា - បានឃើញ, តុ - ពិតប្រាកដណាស់, បណ្ឌវានីកម - កងទ័ពបណ្ឌវ, វ្យូឍម - រៀបចំសម្រាប់សង្គ្រាម, ទុរយោធនះ - ទុរយោធន, តទា - ពេលនោះ, អាចារ្យម - គ្រូ, ឧបសង្គម្យ - បានចូលទៅជិត, រាជា - ស្ដេច, វចនម - ពាក្យសម្ដី, អប្រវីត - បាននិយាយ។
English
Swami Gambirananda
Swami Adidevananda
Hindi
Swami Ramsukhdas
Sanskrit
Sri Ramanuja
Sri Madhavacharya
Sri Anandgiri
Sri Jayatirtha
Sri Abhinav Gupta
Sri Madhusudan Saraswati
Sri Sridhara Swami
Sri Dhanpati
Vedantadeshikacharya Venkatanatha
Sri Purushottamji
Sri Neelkanth
Sri Vallabhacharya
Detailed Commentary
**សាន្ជ័យបានតំណាលថា៖** ក្នុងពេលនោះ ព្រះបាទទុយ៌ោធនៈបានទតឃើញកងទ័ពពាន្ទព័ទ្ធជុំវិញដោយរបៀបវជ្រក្រិយៈ ហើយក៏ចូលទៅគាល់ព្រះគុរូទ្រុណាចារ្យ និងបានស្ដីពាក្យដូចតទៅនេះ។ **ពន្យល់៖** 'ក្នុងពេលនោះ' – ពាក្យថា 'តទា' ដែលសាន្ជ័យប្រើនៅទីនេះ សំដៅលើពេលដែលកងទ័ពទាំងសងខាងបានត្រៀមរៀបចំជារបៀបរួចរាល់ហើយសម្រាប់សង្គ្រាម។ ហេតុផលនោះ ព្រោះសំណួររបស់ព្រះបាទធរិតរាស្ត្រថា "កូនប្រុសទាំងឡាយរបស់យើង និងកូនប្រុសរបស់ពាន្ទូ ដែលមានចំណង់ចង់ធ្វើសង្គ្រាម បានធ្វើអ្វីខ្លះ?" គឺដើម្បីស្ដាប់អំពីប្រធានបទនេះតែមួយគត់។ 'តុ' – ព្រះបាទធរិតរាស្ត្របានសួរអំពីកូនប្រុសរបស់ទ្រង់ និងកូនប្រុសរបស់ពាន្ទូ។ ហេតុនេះ ដើម្បីនិយាយអំពីកូនប្រុសរបស់ព្រះបាទធរិតរាស្ត្រជាមុនសិន សាន្ជ័យបានប្រើពាក្យ 'តុ' នៅទីនេះ។ 'បានទតឃើញកងទ័ពពាន្ទព័ទ្ធជុំវិញ' – អត្ថន័យនៃការឃើញកងទ័ពពាន្ទព័ទ្ធជុំវិញដោយរបៀបវជ្រក្រិយៈ គឺកងទ័ពពាន្ទព័ទ្ធកំពុងឈររៀបចំយ៉ាងសមរម្យ និងមានអារម្មណ៍តែមួយ មានន័យថាគ្មានភាពទ្វេរបស់អារម្មណ៍ គ្មានជម្លោះក្នុងចំណោមទាហានរបស់ពួកគេទេ។ នៅខាងពួកគេមានធម៌ និងព្រះគ្រីស្នៈ។ អ្នកណាដែលមានធម៌ និងព្រះអង្គនៅខាង គឺមានឥទ្ធិពលខ្លាំងក្លាលើអ្នកដទៃ។ ហេតុនេះ ទោះបីជាចំនួនតិច ក៏កងទ័ពពាន្ទព័ទ្ធមានពន្លឺ (ឥទ្ធិពល) ហើយមានឥទ្ធិពលខ្លាំងក្លាលើអ្នកដទៃដែរ។ ដូច្នេះ កងទ័ពពាន្ទព័ទ្ធក៏មានឥទ្ធិពលខ្លាំងក្លាលើទុយ៌ោធនៈដែរ ដែលជាហេតុធ្វើឱ្យគាត់ទៅរកទ្រុណាចារ្យ និងនិយាយពាក្យសំដីដ៏ធ្ងន់ធ្ងរ ពោរពេញដោយឧត្តមគតិ។ 'ព្រះបាទទុយ៌ោធនៈ' – អត្ថន័យនៃការហៅទុយ៌ោធនៈថា 'ព្រះបាទ' គឺថា ការជាប់ជំពាក់ផ្ទាល់ខ្លួន (មោហៈ) យ៉ាងខ្លាំងក្លាបំផុតរបស់ព្រះបាទធរិតរាស្ត្រគឺនៅលើទុយ៌ោធនៈ។ តាមទស្សនៈរបស់ប្រពៃណីផងដែរ អ្នកអាណិតស្រឡាញ់គឺទុយ៌ោធនៈ។ ទុយ៌ោធនៈតែមួយគត់ដែលគ្រប់គ្រងកិច្ចការទាំងអស់នៃព្រះរាជាណាចក្រ។ ព្រះបាទធរិតរាស្ត្រគ្រាន់តែជាស្តេចឈ្មោះប៉ុណ្ណោះ។ ទុយ៌ោធនៈក៏ជាមូលហេតុចម្បងដែលធ្វើឱ្យសង្គ្រាមកើតឡើងផងដែរ។ ដោយសារហេតុផលទាំងអស់នេះ សាន្ជ័យបានប្រើពាក្យ 'ព្រះបាទ' សម្រាប់ទុយ៌ោធនៈ។ 'បានចូលទៅគាល់ព្រះគុរូ' – ក្នុងការទៅរកទ្រុណាចារ្យ មានហេតុផលសំខាន់ៗបីយ៉ាងដែលអាចមើលឃើញ៖ (១) ដើម្បីបំពេញផលប្រយោជន៍ផ្ទាល់ខ្លួន ពោលគឺទៅរកទ្រុណាចារ្យ ដើម្បីបង្កើតការស្អប់ខ្ពើមក្នុងចិត្តរបស់គាត់ចំពោះពួកពាន្ទព័ទ្ធ និងដើម្បីធានាគាត់ឱ្យនៅខាងខ្លួនជាពិសេស។ (២) វាក៏សមរម្យដែរក្នុងការទៅរកទ្រុណាចារ្យ ដើម្បីបង្ហាញការគោរពដែលត្រូវគាប់ចំពោះគាត់ជាព្រះគុរូតាមលទ្ធិលោកិយ។ (៣) វាចាំបាច់ណាស់សម្រាប់មេដឹកនាំសំខាន់ត្រូវតែស្ថិតនៅកន្លែងត្រឹមត្រូវរបស់ខ្លួននៅក្នុងកងទ័ព បើមិនដូច្នេះទេ ការរៀបចំនឹងត្រូវរំខាន។ ហេតុនេះ ការដែលទុយ៌ោធនៈផ្ទាល់ទៅរកទ្រុណាចារ្យ គឺពិតជាសមរម្យ។ នៅទីនេះ ការសង្ស័យអាចកើតឡើង៖ ទុយ៌ោធនៈគួរតែទៅរកជីតាភីស្មៈ ដែលជាមេបញ្ជាការទៅវិញមិនដែល? ប៉ុន្តែ ហេតុអ្វីបានជាទុយ៌ោធនៈទៅរកតែព្រះគុរូទ្រុណាចារ្យ? ដំណោះស្រាយគឺ៖ ទ្រុណាចារ្យ និងភីស្មៈទាំងពីរគឺមិនលំអៀង មានន័យថាពួកគេឈរនៅខាងកូវរៈ និងពាន្ទព័ទ្ធទាំងពីរ។ ក្នុងចំណោមអ្នកទាំងពីរនោះ ទ្រុណាចារ្យត្រូវតែផ្សះផ្សាច្រើនជាង; ព្រោះខណៈដែលទុយ៌ោធនៈមានមេត្តាករុណាចំពោះទ្រុណាចារ្យជាព្រះគុរូ គាត់មិនមានមេត្តាករុណាគ្រួសារចំពោះគាត់ទេ; ហើយទ្រុណាចារ្យមានព្រះគុណជាពិសេសលើព្រះអរជុន។ ហេតុនេះ ដើម្បីផ្សះផ្សាគាត់ វាសមរម្យសម្រាប់ទុយ៌ោធនៈក្នុងការទៅរកគាត់។ តាមលទ្ធិលោកិយផងដែរ គេឃើញថា ដើម្បីបំពេញផលប្រយោជន៍ផ្ទាល់ខ្លួនជាមួយនរណាម្នាក់ដែលខ្លួនមិនមានមេត្តាករុណា មនុស្សម្នាក់ផ្សះផ្សាគាត់ដោយបង្ហាញការគោរពច្រើនជាងមុន។ ទុយ៌ោធនៈមានជំនឿនៅក្នុងចិត្តថា ភីស្មៈគឺជាជីតារបស់យើង; ហេតុនេះ ទោះបីជាខ្ញុំមិនទៅរកគាត់ក៏ដោយ ក៏មិនមានបញ្ហាអ្វីដែរ។ ប្រសិនបើគាត់មិនពេញចិត្តដោយសារខ្ញុំមិនទៅ ខ្ញុំនឹងផ្សះផ្សាគាត់តាមរបៀបណាមួយ។ ហេតុផលគឺថា ទុយ៌ោធនៈមានទំនាក់ទំនងគ្រួសារ និងមេត្តាករុណាជាមួយជីតាភីស្មៈ ហើយភីស្មៈក៏មានទំនាក់ទំនងគ្រួសារ និងមេត្តាករុណាចំពោះគាត់ដែរ។ នោះហើយជាមូលហេតុដែលភីស្មៈបានបក់ស័ង្ខរបស់គាត់យ៉ាងខ្លាំងក្លាដើម្បីលើកទឹកចិត្តទុយ៌ោធនៈ (១.១២)។ 'បានស្ដីពាក្យ' – នៅទីនេះ ការនិយាយថា 'គាត់បានស្ដី' គឺគ្រប់គ្រាន់ហើយ; ព្រោះពាក្យ 'ពាក្យ' ត្រូវបានរួមបញ្ចូលក្នុងសកម្មភាព 'គាត់បានស្ដី' មានន័យថាប្រសិនបើទុយ៌ោធនៈស្ដី គាត់នឹងស្ដីតែពាក្យប៉ុណ្ណោះ។ ហេតុនេះ ពាក្យ 'ពាក្យ' មិនចាំបាច់នៅទីនេះទេ។ ក្រោយមកទៀត គោលបំណងនៃការផ្ដល់ពាក្យ 'ពាក្យ' គឺថា ទុយ៌ោធនៈស្ដីពាក្យសំដីដ៏ធ្ងន់ធ្ងរ ពោរពេញដោយឧត្តមគតិ ដើម្បីឱ្យការស្អប់ខ្ពើមចំពោះពួកពាន្ទព័ទ្ធកើតឡើងនៅក្នុងចិត្តរបស់ទ្រុណាចារ្យ ហើយនៅតែនៅខាងយើង គាត់នឹងធ្វើសង្គ្រាមយ៉ាងត្រឹមត្រូវ។ ដើម្បីឱ្យជ័យជំនះរបស់យើងសម្រេច ផលប្រយោជន៍ផ្ទាល់ខ្លួនរបស់យើងត្រូវបានបំពេញ។ **ការតភ្ជាប់** – ទុយ៌ោធនៈបានស្ដីពាក្យអ្វីខ្លះបន្ទាប់ពីចូលទៅគាល់ទ្រុណាចារ្យ នឹងត្រូវបានពន្យល់នៅក្នុងខគម្ពីរបន្ទាប់។