ឱជនារទនៈ! ការសម្លាប់កូនៗទាំងនេះរបស់ធរិតរាស្ត្រនឹងផ្តល់ឱ្យពួកយើងនូវសេចក្តីសប្បាយអ្វី? ការសម្លាប់ពួកដែលបំពានទាំងនេះ គឺនឹងនាំមកនូវបាបកម្មសម្រាប់ពួកយើងតែប៉ុណ្ណោះ។

អត្ថន័យពាក្យ៖ និហត្យ - បន្ទាប់ពីសម្លាប់, ធារ្តរាឞ្ត្រាន - កូនប្រុសរបស់ធរិតរាឞ្ត្រ, នះ - ចំពោះយើង, កា - អ្វី, ប្រីតិះ - សេចក្តីរីករាយ, ស្យាត - នឹងមាន, ជនាទ៌ន - ឱជនាទ៌ន, បាបម - បាប, ឯវ - តែប៉ុណ្ណោះ, អាស្រយេត - នឹងកើតមាន, អស្មាន - យើង, ហត្វា - ដោយការសម្លាប់, ឯតាន - ពួកគេ, អាតតាយិនះ - ឧក្រិដ្ឋជន។ អត្ថាធិប្បាយ៖ 'ជនាទ៌ន' មានន័យថា អ្នកដែលត្រូវបានគេគោរពបូជាដើម្បីភាពរុងរឿងនិងសេចក្តីសង្គ្រោះ - គឺព្រះគ្រឹស្នា។ អ្នកដែលដុតផ្ទះអ្នកដទៃ, ផ្តល់ថ្នាំពុល, រត់កាន់ដាវដើម្បីសម្លាប់, ប្លន់ទ្រព្យសម្បត្តិ, និងដណ្តើមប្រពន្ធអ្នកដទៃ ត្រូវបានគេហៅថា 'អាតតាយី' (ឧក្រិដ្ឋជន)។ ទុរយោធន៍បានប្រព្រឹត្តអំពើអាក្រក់ទាំងអស់នេះ។

**ខគម្ពីរភគវទគីតា ជំពូកទី១ ខទី៣៦** ៣៦ ឱជនារទនៈ! តើយើងនឹងទទួលបានសេចក្ដីសុខអ្វី ក្នុងការសម្លាប់បុត្រទាំងឡាយរបស់ធរតរាស្ត្រ ទាំងនេះ? ការសម្លាប់ពួកជនឈ្លានពានទាំងនេះ គឺនឹងនាំមកនូវបាបកម្មសម្រាប់ពួកយើងប៉ុណ្ណោះ។ **ពន្យល់:** "ការសម្លាប់បុត្រទាំងឡាយរបស់ធរតរាស្ត្រ... ការសម្លាប់ពួកជនឈ្លានពានទាំងនេះ" — តើយើងនឹងទទួលបានសេចក្ដីសុខអ្វី ក្នុងការទទួលជ័យជំនះ ក្រោយពីបានសម្លាប់បុត្រទាំងអស់របស់ធរតរាស្ត្រ និងទាហានចំណុះរបស់ពួកគេ? ទោះបីជាដោយសារតំណក់ទោស ឬលោភៈ យើងបានសម្លាប់ពួកគេមែន ក៏នៅពេលដែលអំណាចនៃអារម្មណ៍ទាំងនោះរលត់អស់ហើយ យើងនឹងត្រូវសោកសង្រេង — គឺយើងនឹងត្រូវក្រោធខ្លួនឯង ដោយគិតថា "តើយើងបានប្រព្រឹត្តអំពើអាក្រក់ដ៏ធ្ងន់ធ្ងរអ្វី ក្នុងភាពខឹងសម្បានិងលោភៈរបស់យើង?" ការរំលឹកដល់សាច់សាលោហិតរបស់យើង នឹងធ្វើឲ្យយើងឈឺចាប់ឥតឈប់ឈរ ដោយសារការក្រៀមក្រំនឹងអវត្តមានរបស់ពួកគេ។ សេចក្ដីទុក្ខព្រួយចំពោះការស្លាប់របស់ពួកគេ នឹងធ្វើទុក្ខទោសចិត្តយើងជានិច្ច។ ក្នុងស្ថានភាពបែបនេះ តើយើងអាចមានសេចក្ដីសុខបានដែរឬទេ? សេចក្ដីដែលត្រូវបានសន្និដ្ឋានគឺ ការសម្លាប់ពួកគេ នឹងធ្វើឲ្យចិត្តយើងមិនអាចស្វែងរកសេចក្ដីសុខបានឡើយ តាមពេលដែលយើងរស់នៅលើលោកិយនេះ; ហើយបាបកម្មដែលកើតឡើងពីការសម្លាប់នោះ នឹងធ្វើឲ្យយើងទទួលរងទុក្ខវេទនាយ៉ាងខ្លាំងក្លាក្នុងភពខាងមុខ។ ជនឈ្លានពានមាន៦ប្រភេទ៖ អ្នកដែលដុតអគ្គីសនី, អ្នកដែលដាក់ថ្នាំពុល, អ្នកដែលលើកអាវុធឡើងដើម្បីសម្លាប់, អ្នកដែលលួចប្លន់ទ្រព្យសម្បត្តិ, អ្នកដែលកាន់កាប់ដីធ្លី (រាជ្យធានី), និងអ្នកដែលចាប់យកប្រពន្ធ (សូមមើលកំណត់សម្គាល់ទំព័រ ២៥)។ លក្ខណៈទាំង៦ប្រភេទនេះ មានវត្តមាននៅក្នុងពួកទុយ៌យ៉ូធនៈ ជាដើម។ ពួកគេបានព្យាយាមសម្លាប់ពួកបាណ្ឌព ដោយដុតផ្ទះជ័រ។ ពួកគេបានដាក់ថ្នាំពុលភីមសេន ហើយចោលទៅក្នុងទឹក។ ពួកគេពិតជាត្រៀមខ្លួនដោយមានអាវុធនៅក្នុងដៃ ដើម្បីសម្លាប់ពួកបាណ្ឌព។ តាមរយៈការបោកប្រាស់ក្នុងល្បែងអង្គញ់ ពួកគេបានលួចប្លន់ទ្រព្យសម្បត្តិ និងរាជ្យធានីពីពួកបាណ្ឌព។ នៅក្នុងសភាពេញអង្គ ទុយ៌យ៉ូធនៈបានបន្ទោសបង្អាប់ទ្រោបទ្រពជាខ្លាំង ដោយពាក្យសំដីដូចជា "ខ្ញុំបានឈ្នះអ្នក អ្នកបានក្លាយជាខ្ញុំបម្រើរបស់ខ្ញុំ" ហើយដោយការលើកទឹកចិត្តពីទុយ៌យ៉ូធនៈ និងអ្នកដទៃ ជយទ្រថៈបានចាប់យកទ្រោបទ្រព។ យោងតាមបទបញ្ជានៃគម្ពីរសាស្ត្រ គ្មានកំហុស (បាបកម្ម) ណាមួយដែលធ្លាក់លើអ្នកសម្លាប់ ក្នុងការសម្លាប់ជនឈ្លានពានឡើយ — "គ្មានបាបសម្រាប់អ្នកសម្លាប់ ក្នុងការសម្លាប់ជនឈ្លានពានទេ" (មនុស្មីតិ ៨.៣៥១)។ ទោះយ៉ាងណា ទោះបីជាការសម្លាប់ជនឈ្លានពានគឺយុត្តិធម៌ ក៏ដោយ ក៏សកម្មភាពនៃការសម្លាប់គឺមិនល្អទេ។ គម្ពីរសាស្ត្រក៏បានបញ្ជាក់ផងដែរថា មនុស្សមិនគួរប្រើអំពើហិង្សាលើសត្វណាមួយឡើយ — "មនុស្សមិនគួរធ្វើឲ្យខូចខាតដល់សត្វលោកទាំងអស់"។ អហិង្សាគឺជាធម៌ដ៏ឧត្តម — "អហិង្សា បរមោ ធម្មោ" (សូមមើលកំណត់សម្គាល់ទំព័រ ២៦)។ ដូច្នេះ ហេតុអ្វីបានជាយើង ដែលត្រូវបានគ្របសង្កត់ដោយភាពខឹងសម្បានិងលោភៈ គួរតែប្រព្រឹត្តសកម្មភាពសម្លាប់សាច់សាលោហិតរបស់យើង? ទោះបីជាពួកជនឈ្លានពានទាំងនេះ ដូចជាទុយ៌យ៉ូធនៈជាដើម គួរតែត្រូវបានសម្លាប់ ដោយសារតែពួកគេជាជនឈ្លានពាន ក៏ដោយ ក៏ដោយសារតែពួកគេជាសាច់សាលោហិតរបស់យើង ការសម្លាប់ពួកគេនឹងនាំមកនូវបាបកម្មសម្រាប់យើងប៉ុណ្ណោះ ព្រោះគម្ពីរសាស្ត្របានប្រកាសថា អ្នកណាដែលបំផ្លាញគ្រួសាររបស់ខ្លួន នឹងក្លាយជាអ្នកមានបាបកម្មយ៉ាងខ្លាំង — "អ្នកដែលបណ្ដាលឲ្យមានការវិនាសគ្រួសាររបស់ខ្លួន គឺជាអ្នកមានបាបកម្មខ្លាំងជាងគេ"។ ដូច្នេះ តើពួកជនឈ្លានពានដែលជាញាតិសន្តានជិតស្និទ្ធរបស់យើង អាចត្រូវបានសម្លាប់ដោយរបៀបណា? វាជាការសមរម្យក្នុងការផ្ដាច់ទំនាក់ទំនងជាមួយពួកគេ ដើម្បីក្លាយជាអ្នកដាច់ដោយឡែកពីពួកគេ ប៉ុន្តែវាមិនសមរម្យក្នុងការសម្លាប់ពួកគេឡើយ។ ឧទាហរណ៍ ប្រសិនបើបុត្ររបស់ខ្លួនឯងក្លាយជាជនឈ្លានពាន គេអាចផ្ដាច់ទំនាក់ទំនងជាមួយគេ ប៉ុន្តែគេពិតជាមិនអាចសម្លាប់គេបានឡើយ។ **សម្ពន្ធភាព:** ក្រោយពីបានពន្យល់អំពីផលវិបាកអាក្រក់នៃសង្គ្រាមនៅក្នុងខមុន អរជុនឥឡូវនេះបានបញ្ជាក់ពីភាពមិនសមរម្យទាំងស្រុងក្នុងការចូលរួមធ្វើសង្គ្រាម។