โอ้ ชนารฺทนะ! การฆ่าบุตรทั้งหลายของธฤตราษฎรเหล่านี้ จะนำความยินดีใดมาสู่พวกเรา? การฆ่าผู้กระทำการทารุณเหล่านี้ จะมีแต่บาปเท่านั้นที่ตกแก่พวกเรา

ความหมายของคำ: นิหตยะ - หลังจากฆ่า, ธารตราษฏราน - บุตรของธฤตราษฏร์, นะห์ - แก่เรา, กา - อะไร, ปรีติห์ - ความสุข, สยัต - จะมี, ชนารทนะ - โอ ชนารทนะ, ปาปัม - บาป, เอวะ - เท่านั้น, อาศรเยต - จะเกิดขึ้น, อัสมาน - เรา, หัตวา - โดยการฆ่า, เอตาน - พวกเขา, อาตตายินะห์ - อาชญากร คำอธิบาย: 'ชนารทนะ' หมายถึงผู้ที่ทุกคนบูชาเพื่อความเจริญรุ่งเรืองและความรอด - คือพระกฤษณะ ผู้ที่เผาบ้านผู้อื่น ให้ยาพิษ ถือดาบวิ่งมาเพื่อฆ่า ปล้นทรัพย์สิน และแย่งชิงภรรยาผู้อื่น เรียกว่า 'อาตตายี' (อาชญากร) ทุรโยธน์ได้กระทำความชั่วร้ายทั้งหมดนี้

๑.๓๖ โอ้พระผู้เป็นเจ้า! การที่เราฆ่าบุตรทั้งหลายของพระเจ้าธฤตราษฎร์นี้ เราจะได้ความสุขอะไร? การฆ่าผู้รุกรานเหล่านี้ จะมีแต่บาปติดตัวเราเท่านั้น คำอธิบาย: "การฆ่าบุตรทั้งหลายของพระเจ้าธฤตราษฎร์... การฆ่าผู้รุกรานเหล่านี้" — การที่เราจะได้ชัยชนะมาด้วยการฆ่าบุตรทั้งหลายของพระเจ้าธฤตราษฎร์และไพร่พลที่ร่วมมือกับเขาเสียทั้งหมดนั้น เราจะได้ความสุขอันใดเล่า? แม้ว่าเราจะถูกแรงผลักดันแห่งความโกรธหรือความโลภครอบงำจนฆ่าพวกเขาไปจริง ๆ แต่เมื่อแรงผลักดันนั้นสงบลง เราก็จะต้องร้องไห้เท่านั้น — นั่นคือ เราจะต้องสำนึกผิด คิดว่า "เราได้ทำกรรมอันร้ายแรงอะไรลงไปด้วยความโกรธและความโลภของเรา?" ความทรงจำถึงญาติทั้งหลายของเราจะย้อนกลับมากัดกร่อนเราซ้ำแล้วซ้ำเล่าด้วยความรู้สึกสูญเสีย ความโศกเศร้าจากการตายของพวกเขาจะทรมานจิตใจของเราไม่หยุดหย่อน ในสภาพเช่นนั้น เราจะมีความสุขได้อย่างไร? นัยยะก็คือ การฆ่าพวกเขา จะทำให้ตราบใดที่เรายังมีชีวิตอยู่ในโลกนี้ จิตใจของเราจะไม่พบความสุขเลย และบาปที่เกิดขึ้นจากการฆ่าพวกเขาจะนำความทุกข์ทรมานอันแสนสาหัสมาสู่เราในชีวิตหลังความตาย ผู้รุกรานมีอยู่ ๖ ประเภท ได้แก่ ผู้ที่วางเพลิง ผู้ที่วางยาพิษ ผู้ที่ชักศพขึ้นจะฆ่า ผู้ที่ปล้นทรัพย์ ผู้ที่ยึดครองแผ่นดิน (ราชอาณาจักร) และผู้ที่ลักพาตัวภรรยา (ดูเชิงอรรถหน้า ๒๕) ลักษณะทั้งหกประการนี้มีอยู่ในทุรโยธน์และคนอื่น ๆ ทั้งสิ้น พวกเขาพยายามจะฆ่าพวกปาณฑพด้วยการวางเพลิงเผาเรือนไม้สน พวกเขาวางยาพิษภีมเสนและโยนท่านลงน้ำ พวกเขาพร้อมจะฆ่าพวกปาณฑพด้วยอาวุธที่ถืออยู่ในมือจริง ๆ ผ่านการเล่นพนันสกา พวกเขาปล้นทรัพย์สมบัติและราชอาณาจักรของพวกปาณฑพไป ในท่ามกลางสภาสมบูรณ์ ทุรโยธน์ได้ประทุษร้ายพระนางเทราปตีอย่างรุนแรงด้วยวาจา เช่น "ข้าได้ชนะเจ้าแล้ว เจ้าได้เป็นทาสของข้าแล้ว" และถูกยุยงโดยทุรโยธน์และคนอื่น ๆ พระเจ้าชยทรรฐก็ได้ลักพาตัวพระนางเทราปตีไป ตามบทบัญญัติแห่งคัมภีร์ ไม่มีโทษ (บาป) อันใดตกแก่ผู้ฆ่าในการฆ่าผู้รุกรานเลย — "การฆ่าผู้รุกรานย่อมไม่เป็นบาปแก่ผู้ฆ่า" (มนูสมฤติ ๘.๓๕๑) อย่างไรก็ตาม แม้ว่าการฆ่าผู้รุกรานจะมีความชอบธรรม แต่การกระทำการฆ่านั้นก็ไม่ใช่สิ่งดี คัมภีร์ยังระบุไว้ว่า ไม่ควรใช้ความรุนแรงต่อสัตว์ทั้งปวงเป็นอันขาด — "ไม่ควรเบียดเบียนสัตว์ทั้งปวง" อหิงสาเป็นธรรมอันสูงสุด — "อหิงสาเป็นธรรมอันสูงสุด" (ดูเชิงอรรถหน้า ๒๖) ดังนั้น ทำไมเราจึงควรปล่อยให้ความโกรธและความโลภครอบงำ แล้วลงมือฆ่าญาติทั้งหลายของเราเองเล่า? แม้ว่าผู้รุกรานเหล่านี้ คือ ทุรโยธน์และคนอื่น ๆ จะสมควรถูกฆ่าเพราะเป็นผู้รุกราน แต่เพราะพวกเขาเป็นญาติของเราเอง การฆ่าพวกเขาจึงจะมีแต่นำบาปมาสู่เราเท่านั้น เพราะคัมภีร์ประกาศไว้ว่า ผู้ที่ทำลายครอบครัวของตนย่อมเป็นผู้มีบาปอย่างยิ่ง — "ผู้ที่ก่อให้เกิดความพินาศแห่งตระกูลของตนย่อมเป็นผู้มีบาปที่สุด" ดังนั้น ผู้รุกรานเหล่านั้นซึ่งเป็นญาติสนิทของเราจะถูกฆ่าตายได้อย่างไร? การตัดขาดความสัมพันธ์กับพวกเขา การแยกออกจากพวกเขานั้นเป็นการเหมาะสม แต่การฆ่าพวกเขานั้นไม่เหมาะสม ตัวอย่างเช่น หากบุตรของตนกลายเป็นผู้รุกราน บุคคลสามารถตัดขาดจากเขาได้ แต่เขาไม่สามารถถูกฆ่าได้อย่างแน่นอน ความเชื่อมโยง: หลังจากได้อธิบายผลร้ายแห่งสงครามในข้อก่อนหน้านี้ อรชุนจึงกล่าวถึงความไม่เหมาะสมโดยสิ้นเชิงของการเข้าร่วมในการรบ