**២.៣១** ពិចារណាលើកាតព្វកិច្ចរបស់អ្នក (កាតព្វកិច្ចរបស់ខត្តិយៈ) អ្នកមិនគួរទទឹងធុញទេ ព្រោះគ្មានអ្វីដ៏មង្គលសម្រាប់ខត្តិយៈជាងសង្គ្រាមដ៏ត្រឹមត្រូវទេ។
**ការពន្យល់៖**
[នៅក្នុងខពីរដំបូង គេពណ៌នាអំពីអត្ថប្រយោជន៍នៃការចូលរួមសង្គ្រាម។] "ពិចារណាលើកាតព្វកិច្ចរបស់អ្នក អ្នកមិនគួរទទឹងធុញទេ" – នេះជា 'ខ្លួនប្រាណ' ដែលជាផ្នែកមួយនៃព្រះអាទិទេពដ៏ឧត្តម។ នៅពេលដែលវាកំណត់អត្តសញ្ញាណខ្លួនឯងជាមួយនឹងរូបកាយ នោះកាតព្វកិច្ចដែលទាក់ទងនឹងអ្វីដែលវាចាត់ទុកថាជា 'ខ្លួនឯង' ត្រូវបានគេហៅថា 'ស្វធម៌' (កាតព្វកិច្ចផ្ទាល់ខ្លួន)។ ឧទាហរណ៍ ប្រសិនបើនរណាម្នាក់ចាត់ទុកខ្លួនឯងថាជាព្រាហ្មណ៍ ខត្តិយៈ វៃស្យៈ ឬស៊ូទ្រៈ នោះការអនុវត្តកាតព្វកិច្ចសមស្របទៅនឹងវណ្ណៈរបស់គេ គឺជាស្វធម៌របស់គេ។ ប្រសិនបើនរណាម្នាក់ចាត់ទុកខ្លួនឯងថាជាគ្រូ ឬជាអ្នកបម្រើ នោះការអនុវត្តកាតព្វកិច្ចរបស់គ្រូ ឬអ្នកបម្រើ គឺជាស្វធម៌របស់គេ។ ប្រសិនបើនរណាម្នាក់ចាត់ទុកខ្លួនឯងថាជាឪពុករបស់នរណាម្នាក់ ឬជាកូនរបស់នរណាម្នាក់ នោះការអនុវត្តកាតព្វកិច្ចដែលត្រូវធ្វើចំពោះកូន ឬចំពោះឪពុក គឺជាស្វធម៌របស់គេ។
នៅទីនេះ សកម្មភាពដែលជាកាតព្វកិច្ចរបស់ខត្តិយៈ ត្រូវបានគេសំដៅដោយឈ្មោះថា 'ធម៌' (សូមមើលកំណត់សម្គាល់ទំព័រ ៧១.២)។ សកម្មភាពជាក់លាក់ដែលជាកាតព្វកិច្ចរបស់ខត្តិយៈ គឺកុំងាកចេញពីសង្គ្រាម។ អរជុនគឺជាខត្តិយៈ ដូច្នេះការច្បាំងសង្គ្រាមគឺជាស្វធម៌របស់គាត់។ ហេតុនេះ ព្រះអាទិទេពមានបន្ទូលថា សូម្បីតែមើលពីទស្សនៈនៃស្វធម៌ តាមកាតព្វកិច្ចរបស់ខត្តិយៈ ការច្បាំងគឺជាកាតព្វកិច្ចរបស់អ្នក។ អ្នកមិនគួរងាកចេញពីកាតព្វកិច្ចរបស់អ្នកជាដាច់ខាត។
"សម្រាប់ខត្តិយៈ គ្មានអ្វីល្អជាងសង្គ្រាមដ៏ត្រឹមត្រូវទេ" – គ្មានសកម្មភាពមង្គលផ្សេងទៀតសម្រាប់ខត្តិយៈដែលឧត្តមជាងសង្គ្រាមដ៏ត្រឹមត្រូវទេ មានន័យថា សម្រាប់ខត្តិយៈ ការងារជាក់លាក់គឺការអនុវត្តកាតព្វកិច្ចរបស់ខត្តិយៈ (គីតា ១៨.៤៣)។ [ដូចគ្នានេះដែរ សម្រាប់ព្រាហ្មណ៍ វៃស្យៈ និងស៊ូទ្រៈ ក៏គ្មានសកម្មភាពមង្គលផ្សេងក្រៅពីការអនុវត្តកាតព្វកិច្ចរបស់ពួកគេដែរ។]
នៅក្នុងខទីប្រាំពីរ អរជុនបានសុំអង្វរថា "សូមប្រាប់ខ្ញុំដោយច្បាស់លាស់ថាអ្វីជាការល្អសម្រាប់ខ្ញុំ"។ ក្នុងការឆ្លើយតបទៅនឹងនោះ ព្រះអាទិទេពមានបន្ទូលថា ភាពល្អ (មង្គល) នឹងកើតមានមកពីការគោរពតាមធម៌ផ្ទាល់ខ្លួនប៉ុណ្ណោះ។ ការលះបង់ធម៌ផ្ទាល់ខ្លួនពីទស្សនៈណាមួយ គឺមិនមែនជាការមង្គលទេ។ ហេតុនេះ អ្នកមិនគួរងាកចេញពីកាតព្វកិច្ចរបស់អ្នក ដែលជាសង្គ្រាមនេះឡើយ។
★🔗
