ដោយយកគ្រឿងបូជានេះ សូមអ្នកទាំងឡាយចិញ្ចឹមបីបាច់ទេវតា ហើយសូមទេវតាទាំងនោះចិញ្ចឹមបីបាច់អ្នកទាំងឡាយវិញ។ ដោយការចិញ្ចឹមបីបាច់គ្នាទៅវិញទៅមកយ៉ាងនេះ អ្នកទាំងឡាយនឹងបានសម្រេចនូវសេចក្ដីសុខដ៏ឧត្តម។

អត្ថន័យពាក្យ៖ ដេវ៉ាន់ - ទេវតាទាំងឡាយ, ភាវយ៉ាតា - ចិញ្ចឹមបីបាច់ (ធ្វើឱ្យពេញចិត្ត), អានេណា - ដោយសាររឿងនេះ, តេ - ទាំងនោះ, ដេវ៉ា - ទេវតា, ភាវយ៉ាន់ទូ - ចិញ្ចឹមបីបាច់, វ៉ា - អ្នក, ប៉ារ៉ាសប៉ារ៉ាម - គ្នាទៅវិញទៅមក, ភាវយ៉ាន់តាស - ចិញ្ចឹមបីបាច់គ្នាទៅវិញទៅមក, ស៊្រីយ៉ាស - សេចក្តីល្អ, ប៉ារ៉ាម - ខ្ពស់បំផុត, អាវ៉ាបស្យាតា - នឹងសម្រេចបាន។ ការពន្យល់៖ 'ទេវ' មានន័យតាមពាក្យថា អ្នកដែលភ្លឺស្វាង។ តាមរយៈការបូជានេះ អ្នកធ្វើឱ្យទេវតាដូចជាឥន្ទ្រពេញចិត្ត; ទេវតានឹងចិញ្ចឹមអ្នកដោយភ្លៀងជាដើម។ ដោយការចិញ្ចឹមបីបាច់គ្នាទៅវិញទៅមក អ្នកនឹងសម្រេចបាននូវសេចក្តីល្អខ្ពស់បំផុត។ សេចក្តីល្អខ្ពស់បំផុតគឺការសម្រេចបាននូវចំណេះដឹងអំពីខ្លួនឯង ដែលរំដោះមនុស្សម្នាក់ចេញពីវដ្តនៃការកើតនិងស្លាប់។ សេចក្តីល្អខ្ពស់បំផុតក៏អាចមានន័យថាការសម្រេចបានឋានសួគ៌ផងដែរ។ លទ្ធផលគឺអាស្រ័យលើចេតនារបស់អ្នកស្វែងរក។

**៣.១០ – ៣.១១:** ក្នុងដើមដំបូងនៃការបង្កើត ព្រះបច្ចាបតីព្រហ្ម បានបង្កើតសត្វលោក (ជាពិសេសមនុស្ស) រួមជាមួយនឹងបទបញ្ជាសម្រាប់កាតព្វកិច្ចដែលត្រូវបំពេញ ហើយទ្រង់បានមានបន្ទូលទៅកាន់ពួកគេថា៖ "តាមរយៈកាតព្វកិច្ចនេះ អ្នកទាំងឡាយចូរជួយអភិវឌ្ឍសុភមង្គលដល់អ្នកដទៃ ហើយកាតព្វកិច្ចនេះដែលមានរូបភាពជាយញ្ញ នឹងផ្ដល់ឱ្យអ្នកនូវឧបករណ៍ចាំបាច់សម្រាប់បំពេញកាតព្វកិច្ចរបស់អ្នក។ តាមរយៈកាតព្វកិច្ចរបស់អ្នក ចូរជួយលើកតម្កើងទេវតា ហើយសូមឱ្យទេវតាទាំងនោះ តាមរយៈកាតព្វកិច្ចរបស់ពួកគេ ជួយលើកតម្កើងអ្នកវិញ។ ដូច្នេះ ដោយការជួយលើកតម្កើងគ្នាទៅវិញទៅមក អ្នកនឹងបានសម្រេចផលប្រយោជន៍ដ៏ឧត្តម។" **៣.១១ ការពន្យល់:** ការបកស្រាយ – 'សហយញ្ញាៈ ប្រជាៈ ស្ឫស្ដ្វា បុរោវាច ប្រជាបតិៈ' (ក្រោយពីបានបង្កើតសត្វលោករួមជាមួយយញ្ញ ព្រះប្រជាបតីបានមានបន្ទូលទៅកាន់ពួកគេ)។ ព្រះព្រហ្មជាអ្នកបង្កើត និងជាម្ចាស់លើសត្វលោក (ការបង្កើត) ដូច្នេះ ខណៈដែលទ្រង់កំពុងបំពេញកាតព្វកិច្ចផ្ទាល់របស់ទ្រង់ ទ្រង់ក៏ពិចារណាដល់ការការពារ និងសុភមង្គលរបស់ពួកគេជានិច្ច។ ព្រោះវាក្លាយជាកាតព្វកិច្ចរបស់អ្នកដែលបង្កើត ក្នុងការការពារអ្វីដែលត្រូវបានបង្កើត។ ព្រះព្រហ្មបង្កើតសត្វលោក នៅតែពាក់ព័ន្ធក្នុងការការពារពួកគេ ហើយតែងតែគិតពីផលប្រយោជន៍របស់ពួកគេ។ ហេតុនេះ ទ្រង់ត្រូវបានគេហៅថា 'ប្រជាបតិ'។ នៅដើមដំបូងនៃការបង្កើត គឺនៅដើមវដ្តសកល ព្រះព្រហ្មបានបង្កើតមនុស្សដែលបញ្ចប់ដោយសិទ្ធិ និងការវិនិច្ឆ័យសម្រាប់កាតព្វកិច្ចដែលត្រូវបំពេញ (សូមមើលកំណត់សម្គាល់ទំព័រ ១២៨)។ ការប្រើប្រាស់ត្រឹមត្រូវនូវស្ថានភាពអំណោយផល និងមិនអំណោយផល គឺជាអ្វីដែលនាំមកនូវសុភមង្គល។ ដូច្នេះ ព្រះព្រហ្មបានបង្កើតមនុស្សដោយប្រទានឱ្យពួកគេនូវការវិនិច្ឆ័យ ដើម្បីប្រើប្រាស់ស្ថានភាពទាំងពីរឱ្យបានត្រឹមត្រូវ។ តាមរយៈសត្វ បក្សី ដើមឈើ ជាដើម ការបំពេញកាតព្វកិច្ចដោយធម្មជាតិកើតឡើងតាមរយៈការពិចារណាលើអ្វីដែលត្រូវ និងខុស ប៉ុន្តែមនុស្ស ដោយក្ដីមេត្តាករុណាពីព្រះ បានទទួលអំណាចវិនិច្ឆ័យពិសេសមួយ។ ដូច្នេះ ប្រសិនបើពួកគេយកចិត្តទុកដាក់លើការវិនិច្ឆ័យរបស់ពួកគេ ហើយចៀសវាងពីសកម្មភាពមិនត្រឹមត្រូវ នោះសកម្មភាពដោយធម្មជាតិសម្រាប់សុភមង្គលពិភពលោកក៏អាចកើតឡើងតាមរយៈពួកគេផងដែរ។ ទេវតា ឥសី បុព្វបុរស មនុស្ស និងសត្វដទៃទៀត បក្សី ដើមឈើ ជាដើម គឺជាសត្វលោកទាំងអស់។ ក្នុងចំណោមទាំងនេះ ដោយសារសិទ្ធិ សិទ្ធិអំណាច និងមធ្យោបាយពិសេស ទំនួលខុសត្រូវក្នុងការឧបត្ថម្ភសត្វលោកដទៃទៀតទាំងអស់ស្ថិតលើមនុស្ស។ ហេតុនេះ ពាក្យ 'ប្រជាៈ' ត្រូវបានប្រើប្រាស់នៅទីនេះជាពិសេសសម្រាប់មនុស្ស។ កម្មយោគបានមានអត្ថិភាពតាំងពីយូរយារណាស់មកហើយ។ នៅក្នុងជំពូកទីបួន ខទីបី ជាមួយនឹងពាក្យ 'បុរាតនៈ' (បុរាណ) ព្រះអង្គក៏មានបន្ទូលថា កម្មយោគនេះបានស្ទើរតែបាត់បង់តាំងពីយូរលង់ណាស់មកហើយ ដែលឥឡូវនេះខ្ញុំបានប្រកាសឱ្យអ្នកដឹងម្ដងទៀត។ ចំណុចដូចគ្នានេះត្រូវបានចែងនៅទីនេះតាមវិធីមួយផ្សេងទៀតជាមួយនឹងពាក្យ 'បុរា' (ក្នុងសម័យបុរាណ) – 'មិនត្រឹមតែខ្ញុំទេ ថែមទាំងព្រះព្រហ្មផងដែរ នៅដើមដំបួននៃការបង្កើត បានបង្កើតសត្វលោករួមជាមួយកាតព្វកិច្ច ហើយបានបញ្ជាឱ្យពួកគេអនុវត្តកម្មយោគដូចគ្នានោះ។' សេចក្ដីខ្លឹមសារគឺថា ប្រពៃណីនៃកម្មយោគ (ការបំពេញកាតព្វកិច្ចដោយមិនមានអារម្មណ៍របស់ខ្លួន) បានហូរចេញតាំងពីពេលដែលគ្មានកំណើតដំបូងមកម៉្លេះ។ នេះមិនមែនជារឿងថ្មីទេ។ នៅក្នុងជំពូកទីបួន (ខ ២៤ ដល់ ៣០) មធ្យោបាយទាំងអស់ដែលបានពិពណ៌នាសម្រាប់ការសម្រេចបានព្រះអាទិត្យដ៏ឧត្តម ត្រូវបានគេហៅថាឈ្មោះ 'យញ្ញ' ដូចជា – ទ្រព្យយញ្ញ (ការបូជាទ្រព្យសម្បត្តិ) តបៈយញ្ញ (ការបូជាតបៈ) យោគយញ្ញ (ការបូជាយោគ) ប្រណាយាម ជាដើម។ ជាទូទៅ ពាក្យ 'យញ្ញ' គឺល្បីល្បាញតែសម្រាប់សកម្មភាពទាក់ទងនឹងពិធីបូជាដោយភ្លើងប៉ុណ្ណោះ ប៉ុន្តែនៅក្នុងគីតា ពាក្យ 'យញ្ញ' ក៏សម្គាល់ដល់សកម្មភាពទាំងអស់ដែលបានបញ្ជាក់តាមព្រះគម្ពីរ ដែលត្រូវបានអនុវត្តតាមបទបញ្ជានៃព្រះគម្ពីរ។ កាតព្វកិច្ចដែលត្រូវបំពេញដោយអនុលោមតាមវណ្ណៈ អាស្រមៈ ធម៌ ជាតិ ធម្មជាតិ ប្រទេស ពេលវេលា ជាដើម ចូលក្រោម 'យញ្ញ'។ សកម្មភាពទាំងអស់ដែលអនុវត្តដោយមានអារម្មណ៍សម្រាប់សុភមង្គលអ្នកដទៃ ក៏ជា 'យញ្ញ' ដែរ។ ទំនួលខុសត្រូវសម្រាប់យញ្ញ (កាតព្វកិច្ច) បែបនេះស្ថិតលើមនុស្សតែម្នាក់គត់។ 'អនេន ប្រសវិស្យធវំ ឯឞ វោ អស្តវិស្ដកាមធុក' (សូមមើលកំណត់សម្គាល់ទំព័រ ១២៩.១) – ព្រះព្រហ្មមានបន្ទូលទៅកាន់មនុស្សថា៖ "តាមរយៈការបំពេញកាតព្វកិច្ចរៀងៗខ្លួនរបស់អ្នក ចូរជួយលើកតម្កើងអ្នកទាំងអស់ ជួយពួកគេឱ្យរីកចម្រើន! ដោយធ្វើដូច្នេះ សូមឱ្យអ្នកទទួលបានជាបន្តបន្ទាប់នូវវត្ថុធាតុដែលមានប្រយោជន៍សម្រាប់បំពេញកាតព្វកិច្ចរបស់អ្នក សូមឱ្យមិនដែលខ្វះខាតវាឡើយ។" ដើម្បីលុបបំបាត់ទំនោរចិត្តរបស់អរជុនឆ្ពោះទៅរកភាពអសកម្ម ព្រះអង្គមានបន្ទូលថា ពីពាក្យព្រះបច្ចាបតីព្រហ្មដែរ អ្នកគួររៀនសូត្រនូវការបង្រៀនឱ្យបំពេញកាតព្វកិច្ចដែលត្រូវបំពេញ។ មានតែតាមរយៈការបំពេញកាតព្វកិច្ចសម្រាប់សុភមង្គលអ្នកដទៃប៉ុណ្ណោះ ដែលជួយឱ្យការរីកចម្រើនរបស់អ្នកក្នុងលោកិយ និងបរលោកកើតឡើង។ តាមរយៈការអនុវត្តសកម្មភាពដោយមិនមានអារម្មណ៍ប្រាថ្នា ដោយមានតែការពិចារណាលើកាតព្វកិច្ចប៉ុណ្ណោះ មនុស្សក្លាយជាអ្នកដែលបានរួចរំដោះ ហើយតាមរយៈការអនុវត្តសកម្មភាពដោយមានអារម្មណ៍ប្រាថ្នា មនុស្សក្លាយជាអ្នកដែលត្រូវចង។ ក្នុងបរិបទបច្ចុប្បន្ននេះ ការពិភាក្សាគឺអំពីកាតព្វកិច្ចដែលត្រូវបំពេញដោយមានអារម្មណ៍មិនប្រាថ្នា។ ដូច្នេះ ការយកអត្ថន័យពាក្យ 'ឥស្ដកាម' ថាជា 'វត្ថុដែលចង់បានសម្រាប់ការសោយសុខ' (ដែលបង្ហាញពីអារម្មណ៍ប្រាថ្នា) នៅទីនេះហាក់ដូចជាមិនសមរម្យទេ។ នៅទីនេះ អត្ថន័យពាក្យនេះគឺ – វត្ថុធាតុចាំបាច់សម្រាប់បំពេញយញ្ញ (កាតព្វកិច្ចដែលត្រូវបំពេញ) (សូមមើលកំណត់សម្គាល់ទំព័រ ១២៩.២)។ កម្មយោគីជាអ្នកដែលត្រៀមខ្លួនជានិច្ចក្នុងការបម្រើ ឬផ្ដល់ផលប្រយោជន៍ដល់អ្នកដទៃ។ ដូច្នេះ តាមបទបញ្ជារបស់ព្រះបច្ចាបតីព្រហ្ម គាត់មិនដែលខ្វះខាតវត្ថុធាតុ សមត្ថភាព និងវត្ថុចាំបាច់សម្រាប់ជីវិតរស់នៅរបស់រាងកាយ ដែលត្រូវការសម្រាប់ការបម្រើអ្នកដទៃឡើយ។ គាត់ទទួលបានវត្ថុមានប្រយោជន៍ទាំងនេះយ៉ាងងាយស្រួល និងជាបន្តបន្ទាប់។ តាមបទបញ្ជារបស់ព្រះព្រហ្ម វត្ថុធាតុណាមួយដែលនរណាម្នាក់បានទទួលសម្រាប់បំពេញកាតព្វកិច្ច នោះគឺគ្រប់គ្រាន់ទាំងស្រុងសម្រាប់ពួកគេក្នុងការបំពេញកាតព្វកិច្ចរបស់ពួកគេ។ វត្ថុធាតុសម្រាប់កាតព្វកិច្ចមិនដែលមិនគ្រប់គ្រាន់សម្រាប់នរណាម្នាក់ឡើយ។ មិនអាចមានភាពខុសគ្នាក្នុងបទបញ្ជារបស់ព្រះព្រហ្មបានឡើយ ព្រោះនៅពេលដែលទ្រង់បានបញ្ជាឱ្យបំពេញកាតព្វកិច្ច នោះការផ្ដល់វត្ថុធាតុគ្រប់គ្រាន់សម្រាប់ការបំពេញកាតព្វកិច្ចនោះ ក៏អាស្រ័យលើទ្រង់តែមួយគត់ដែរ។ តាមពិត រាងកាយមនុស្សមិនមែនបង្កើតឡើងសម្រាប់ការសោយសុខសម្រាប់ខ្លួនឯងទេ – 'រាងកាយនេះមិនមែនសម្រាប់សោយសុខឥន្ទ្រីយៈទេ' (មនុស្ស ៧.៤៤.១)។ ដូច្នេះ គ្មានព្រះគម្ពីរណាមួយដែលពិតប្រាកដផ្ដល់បទបញ្ជា ឬបទបញ្ជាឱ្យ 'សោយសុខលោកិយ' ឡើយ។ សង្គមក៏មិនផ្ដល់ការអនុញ្ញាតឱ្យមានការសោយសុខដោយគ្មានការរឹតត្បិតដែរ។ ផ្ទុយទៅវិញ ទាំងព្រះគម្ពីរ និងសង្គមផ្ដល់បទបញ្ជា ឬបទបញ្ជាឱ្យផ្ដល់សុភមង្គលដល់អ្នកដទៃ។ ឧទាហរណ៍ ឪពុកទទួលបទបញ្ជាថា គាត់គួរថែរក្សា និងចិញ្ចឹមកូនបុត្រ ប៉ុន្តែគ្មានកន្លែងណាមានបទបញ្ជាថា កូនបុត្រគួរទទួលការបម្រើពីឪពុកឡើយ។ ស្រដៀងគ្នានេះដែរ គួរយល់សម្រាប់ទំនាក់ទំនងផ្សេងៗទៀតដូចជា កូនបុត្រ ភរិយា ជាដើម។ កម្មយោគីតែងតែរក្សាអារម្មណ៍នៃការផ្ដល់ មិនមែនអារម្មណ៍នៃការទទួលទេ ព្រោះអារម្មណ៍នៃការទទួលគឺជាការចង។ ការរក្សាអារម្មណ៍នៃការទទួលមិនត្រឹមតែរារាំងការសម្រេចបាននូវការរួចរំដោះប៉ុណ្ណោះទេ ថែមទាំងបង្កើតឧបសគ្គក្នុងការទទួលបានវត្ថុលោកិយផងដែរ។ ស្ទើរតែគ្រប់គ្នាបានជួបប្រទះថា នៅក្នុងលោក គ្មាននរណាម្នាក់ចង់ផ្ដល់ឱ្យអ្នកដែលរក្សាអារម្មណ៍នៃការទទួលឡើយ។ ដូច្នេះ ព្រះព្រហ្មមានបន្ទូលថា មានតែតាមរយៈការបំពេញកាតព្វកិច្ចដោយមិនមានអារម្មណ៍របស់ខ្លួន ដោយមិនប្រាថ្នាអ្វីសោះ ទើបមនុស្សអាចសម្រេចបាននូវការរីកចម្រើន (សុភមង្គល) របស់គាត់។ 'ទេវាន ភាវយតានេន' – នៅទីនេះពាក្យ 'ទេវ' គឺជាសញ្ញា ដូច្នេះ ក្រោមពាក្យនេះ គួរយល់ថាសត្វលោកទាំងអស់ – មនុស្ស ទេវតា ឥសី បុព្វបុរស ជាដើម។ ព្រោះគោលបំណងរបស់កម្មយោគីគឺផ្ដល់សុភមង្គលដល់សត្វលោកទាំងអស់តាមរយៈកាតព្វកិច្ចដែលត្រូវបំពេញរបស់គាត់។ ដូច