**ភាគ ៣ ខគម្ពីរភគវទគីតា ខទី ៣១**
**ខគម្ពីរ៖** បុគ្គលទាំងឡាយណា ដែលមិនរករឿង (នឹងគោលការណ៍នេះ) និងមានសទ្ធា តែងតែប្រតិបត្តិតាមគោលការណ៍របស់យើង (ដែលបានពោលមកក្នុងខមុន) បុគ្គលទាំងនោះក៏រួចផុតពីផ្និតផ្នក់នៃកម្មដែរ។
**ការពន្យល់ (វិចារ)៖** 'យេ មេ មតំ ឥទំ... ឝ្រទ្ធាវន្តោ'អនុសូយន្តោ' — ប្រសិនបើមនុស្សណាម្នាក់ ទោះបីជាជាបុគ្គលក្នុងវណ្ណៈ ឬអាស្រមណាក៏ដោយ ជាសាសនា ឬក្រុមណាក៏ដោយ ប្រាថ្នាចង់រួចផុតពីផ្និតផ្នក់នៃកម្ម គួរតែទទួលយក និងប្រតិបត្តិតាមគោលការណ៍នេះ។ មនុស្សទាំងអស់ដែលយល់ឃើញនូវសច្ចធម៌ថា គ្មានអ្វីទាំងអស់ — រូបកាយ, ឥន្ទ្រិយ, ចិត្ត, ពុទ្ធិ, វត្ថុ, កម្ម ជាដើម — ជារបស់ខ្លួនឡើយ គេនឹងរួចផុតពីផ្និតផ្នក់នៃកម្ម។ បុគ្គលដែលមានសទ្ធាជឿមុខ មិនញាប់ញ័រ និងមានការគោរពរាបសាចំពោះព្រះអាទិទេព និងព្រះបន្ទូលរបស់ទ្រង់ ដូចជាការជឿទៅលើអ្វីដែលឃើញដោយផ្ទាល់ភ្នែក ត្រូវបានហៅថា 'ឝ្រទ្ធាវន្តៈ' (បុគ្គលដែលមានសទ្ធា)។ ដោយការមានសទ្ធាចំពោះសច្ចធម៌ថា មនុស្សរួចផុតដោយការមិនចាត់ទុកវត្ថុឥតវិញ្ញាណដូចជារូបកាយជាដើម ថាជារបស់ខ្លួន ឬសម្រាប់ខ្លួន នោះ ការលះបង់នូវទំនាក់ទំនងដែលគេសន្មតឡើង (ជាមួយវត្ថុទាំងនោះ) នឹងក្លាយជាការងាយស្រួល។ មានតែសាមណេរដែលមានសទ្ធាទេ ដែលស្តាប់ព្រះបន្ទូលនៃគម្ពី្រសច្ចធម៌ ការពិភាក្សាដ៏ពិត និងសាមគ្គីធម៌ល្អ ហើយយកមកប្រតិបត្តិក្នុងជីវិត។ រូបកាយមនុស្សត្រូវបានទទួលមក គឺសម្រាប់តែការសម្រេចបាននូវព្រះអាទិទេព (ព្រះអត្តា) ប៉ុណ្ណោះ។ ហេតុនេះ នៅពេលដែលមានការប្រាថ្នាខ្លាំងក្លា និងមានតែមួយគត់ ចង់បានតែការសម្រេចព្រះអាទិទេព សទ្ធា ព្យាយាមខ្នះខ្នែង ការទប់សតិ ជាដើម នឹងកើតឡើងដោយស្វ័យប្រវត្តិក្នុងចិត្តសាមណេរ។ ហេតុនេះ សាមណេរគួរតែបង្កើនកម្លាំងនៃការប្រាថ្នាចង់សម្រេចព្រះអាទិទេពជាបឋម។ ក្នុងខមុន (ទី៣០) ព្រះអាទិទេពបានត្រាស់អំពីព្រះបន្ទូលរបស់ទ្រង់។ នៅទីនេះ ពាក្យ 'អនុសូយន្តៈ' (មិនរករឿង) ត្រូវបានផ្តល់ឱ្យ ដើម្បីបង្ហាញថា គេមិនគួររករឿងនឹងវាឡើយ។ ការរករឿងនឹងគុណធម៌ ត្រូវបានហៅថា 'អសូយា' (ការរករឿង)។ អ្នកដែលគ្មានអសូយា (គ្មានការរករឿង) ត្រូវបានហៅថា 'អនុសូយន្តៈ' នៅទីនេះ។
ទោះបីជាមានសទ្ធាក៏ដោយ ក៏អាចមានការរករឿងបន្តិចបន្តួចដែរ។ ហេតុនេះ ដោយការប្រើពាក្យ 'អនុសូយន្តៈ' រួមជាមួយ 'ឝ្រទ្ធាវន្តៈ' ព្រះអាទិទេពបានបង្រៀនមនុស្សលោកឱ្យរួចផុតពីការរករឿងទាំងស្រុង (មានសទ្ធាពេញលេញ)។ ស្រដៀងគ្នានេះដែរ នៅពេលព្រះអង្គត្រាស់អំពីសិរីរុងរឿងនៃការស្តាប់គម្ពីរគីតា ព្រះអង្គក៏បានប្រើពាក្យ 'ឝ្រទ្ធាវាន អនសូយស្រះ ច' (គីតា ១៨.៧១) ដើម្បីពោលថា អ្នកស្តាប់គួរតែមានសទ្ធា និងគ្មានការរករឿង។ គំនិតដូចជា "ព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអាទិទេពគឺល្អឥតខ្ចោះ ប៉ុន្តែព្រះអង្គត្រាស់អំពីការលើកតម្កើងខ្លួនឯង និងមានមោទនភាពច្រើនណាស់ — ថាគេគួរតែបួងសួងស្មើគ្នាទៅព្រះអង្គតែមួយគត់" ឬ "ព្រះបន្ទូលនេះល្អ ប៉ុន្តែតើធ្វើដូចម្តេចអាចសម្រេចព្រះអាទិទេពតាមរយៈកម្ម? កម្មគឺឥតវិញ្ញាណ និងជាប់ចំណង" ជាដើម គឺជាការរករឿងនឹងព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអាទិទេព។ សាមណេរមិនគួររករឿងនឹងព្រះអាទិទេព ឬព្រះបន្ទូលរបស់ទ្រង់ឡើយ។ តាមពិត អ្វីៗទាំងអស់ជាកម្មសិទ្ធិរបស់ព្រះអាទិទេពតែមួយគត់។ ទោះជាយ៉ាងណា ដោយសារអវិជ្ជា មនុស្សលោកចាត់ទុកវត្ថុរបស់ព្រះអាទិទេពថាជារបស់ខ្លួន ហើយក៏ជាប់ចំណង និងរងទុក្ខក្រោមអំណាចនៃសេចក្តីជាប់ជំពាក់ និងតម្រេក។ ហេតុនេះ ដើម្បីរំដោះមនុស្សលោកឱ្យរួចផុតពីអវិជ្ជានេះ (ដើម្បីឱ្យពួកគេមានសុភមង្គលអស់កល្ប) ព្រះអាទិទេព ដោយមេត្តាករុណាដ៏ជាប់ជំពាក់ក្នុងព្រះទ័យ បានបង្រៀនពួកគេឱ្យបួងសួងស្មើគ្នាទៅព្រះអង្គ។ ហេតុនេះ ការរករឿងក្នុងរឿងនេះគឺមិនត្រឹមត្រូវឡើយ។ ជាការពិតណាស់ នេះគឺជាសេចក្តីស្រឡាញ់ដ៏ឧត្តម មេត្តាករុណា និងសេចក្តីស្រឡាញ់ដូចឪពុកម្តាយរបស់ព្រះអាទិទេព ដែលទោះបីព្រះអង្គគ្មានភាពមិនពេញលេញ ឬតម្រូវការអ្វីក្នុងព្រះអង្គផ្ទាល់ក៏ដោយ ក៏ទ្រង់បង្រៀនឱ្យបួងសួងស្មើគ្នានូវកម្មទាំងអស់ទៅព្រះអង្គ ដោយសារតែសុខភាពរបស់មនុស្សលោកតែមួយគត់។
ព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអាទិទេពតែមួយគត់ ដែលត្រូវបានគេហៅថា 'សិទ្ធាន្ត' (គោលការណ៍ដែលបានបង្កើត) ក្នុងលោក។ គោលការណ៍ដ៏ឧត្តមត្រូវបានសំដៅនៅទីនេះដោយពាក្យ 'មតំ' (ព្រះបន្ទូល/គោលការណ៍)។ ដោយសារភាពសាមញ្ញដ៏ជាប់ជំពាក់ និងអវត្តមាននៃមោទនភាពរបស់ព្រះអង្គ ព្រះអាទិទេពសំដៅគោលការណ៍ដ៏ឧត្តមនេះដោយឈ្មោះ 'មតំ'។ ព្រះបន្ទូល ឬគោលការណ៍នេះ នៅតែដដែលនៅក្នុងយុគទាំងបី ពោលគឺវាមិនដែលឆ្លងកាត់ការផ្លាស់ប្តូរណាមួយឡើយ ទោះបីជាអ្នកណាមានសទ្ធាលើវាឬក៏អត់ក៏ដោយ។ នៅទីនេះ ពាក្យ 'និត្យំ' (អស់កល្ប/តែងតែ) មិនមែនជាគុណនាមសម្រាប់ 'មតំ' ទេ ប៉ុន្តែជាគុណនាមសម្រាប់ 'អនុតិដ្ឋន្តិ' (ពួកគេប្រតិបត្តិតាម)។ ហេតុផលគឺថា ព្រះអាទិទេពគឺអស់កល្ប។ ហេតុនេះ អ្វីៗទាំងអស់ដែលទាក់ទងនឹងព្រះអង្គក៏អស់កល្បដែរ។ ព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអាទិទេពក៏អស់កល្បដែរ។ ព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអាទិទេពគឺជាគោលការណ៍ដ៏ឧត្តម ហើយគោលការណ៍គឺជាអ្វីដែលមិនដែលវិនាស។ ហេតុនេះ ព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអាទិទេពគឺអស់កល្បជាយ៉ាងពិតប្រាកដ ហើយការប្រតិបត្តិតាមវាគួរតែជាអស់កល្ប។ ហេតុនេះ គោលបំណងនៃការប្រើពាក្យកិរិយាវិសេស 'និត្យំ' នៅទីនេះ គឺដើម្បីបង្ហាញពីការនៅជាប់ជំពាក់ជាអស់កល្ប និងជានិច្ចក្នុងព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអាទិទេព ហើយប្រតិបត្តិតាមនោះ។
**សំណួរ៖** តើព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអាទិទេពគឺជាអ្វី? ហើយត្រូវប្រតិបត្តិតាមវាជាអស់កល្បដោយរបៀបណា?
**ចម្លើយ៖** ព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអាទិទេពគឺថា គ្មានអ្វីដែលបានមកជារបស់ខ្លួនឡើយ។ រូបកាយ, ឥន្ទ្រិយ, ចិត្ត, ពុទ្ធិ, ព្រលឹង, ទ្រព្យសម្បត្តិ, កម្មសិទ្ធិ, វត្ថុ ជាដើម គឺជាផលនៃព្រកតិ ហើយលោកក៏ជាផលនៃព្រកតិដែរ។ ហេតុនេះ វត្ថុទាំងនេះមានភាពជាមួយគ្នាជាមួយលោក ហើយដោយសារជាផ្នែកមួយនៃព្រះអាទិទេព 'ខ្លួនប្រាណ' មានភាពជាមួយគ្នាជាមួយព្រះអាទិទេព។ ហេតុនេះ វត្ថុទាំងនេះមិនមែនជារបស់បុគ្គល (របស់ខ្លួន) ឡើយ។ ផ្ទុយទៅវិញ សិទ្ធិក្នុងការប្រើប្រាស់វាទេដែលជារបស់បុគ្គល។ ក្រៅពីនេះ គុណធម៌, សណ្តាប់ធ្នាប់ល្អ, ការលះបង់, ការមិនជាប់ជំពាក់, មេត្តាករុណា, ការអត់ធ្មត់ ជាដើម ក៏មិនមែនជារបស់បុគ្គលដែរ ប៉ុន្តែជាកម្មសិទ្ធិរបស់ព្រះអាទិទេព។ ទ្រព្យសម្បត្តិទិព្វទាំងនេះ ពោលគឺទ្រព្យសម្បត្តិសម្រាប់ការសម្រេចព្រះអាទិទេព គឺជាកម្មសិទ្ធិរបស់ព្រះអាទិទេពតែមួយគត់។ ប្រសិនបើគុណធម៌, សណ្តាប់ធ្នាប់ល្អ ជាដើម ជារបស់ខ្លួន នោះយើងនឹងមានអំណាចពេញលេញលើពួកវា ហើយគ្មាននរណាម្នាក់អាចសម្រេចបានពួកវាដោយគ្មានការយល់ព្រមពីយើងឡើយ។ ការចាត់ទុកពួកវាថាជារបស់ខ្លួន នាំឱ្យមានមោទនភាព ដែលជាឫសគល់នៃទ្រព្យសម្បត្តិអសុរៈ។ ការជាប់ចំណងកើតឡើងតែដោយសារការចាត់ទុកអ្វីដែលមិនមែនជារបស់ខ្លួនថាជារបស់ខ្លួន ហើយប្រតិបត្តិកម្មដើម្បីសម្រេចបានវា។ វត្ថុដូចជារូបកាយជាដើម មិនមែនជា 'របស់ខ្លួន' ឡើយ ហើយក៏មិនមែនជា 'សម្រាប់ខ្លួន' ដែរ។ ប្រសិនបើពួកវាសម្រាប់ខ្លួន នោះនៅពេលដែលយើងសម្រេចបានពួកវា យើងនឹងជួបប្រទះនឹងការពេញចិត្ត ឬការស្កប់ស្កល់ពេញលេញ និងអារម្មណ៍នៃការបំពេញ។ ទោះជាយ៉ាងណា ទោះបីជាមនុស្សម្នាក់អាចទទួលបានវត្ថុលោកិយប៉ុន្មានក៏ដោយ ក៏គ្មានពេលណាពេញចិត្តឡើយ។ ការពេញចិត្ត ឬការជួបប្រទះនឹងការបំពេញ កើតឡើងនៅពេលសម្រេចបាននូវវត្ថុនោះ (ព្រះអាទិទេព) ដែលពិតជាជារបស់ខ្លួន។ នៅពេលសម្រេចបានវត្ថុពិតរបស់ខ្លួន សូម្បីតែក្នុងសុបិនក៏គ្មានបំណងប្រាថ្នាចង់បានអ្វីផ្សេងទៀតឡើយ។ ឧទាហរណ៍ ក្នុងលោក ស្ត្រីទាំងអស់ដែលមានកូនប្រុសគឺជាម្តាយ ប៉ុន្តែកុមារមិនពេញចិត្តដោយការទទួលបានម្តាយទាំងនោះទាំងអស់នោះទេ។ ផ្ទុយទៅវិញ ការពេញចិត្តកើតឡើងតែពេលទទួលបានម្តាយរបស់គេផ្ទាល់ប៉ុណ្ណោះ។ ស្រដៀងគ្នានេះដែរ ដរាបណាមានបំណងប្រាថ្នាចង់បានច្រើនទៀត គួរតែយល់ថា វត្ថុរបស់ខ្លួនមិនទាន់ត្រូវបានសម្រេចឡើយ។ មនុស្សអាចចាត់ទុកវត្ថុដែលបានទទួលថាជារបស់ខ្លួនដោយច្រឡំ ប៉ុន្តែតាមពិត ពួកវាមិនមែនជារបស់ខ្លួនទេ ហើយពួកវាមិននាំមកនូវការពេញចិត្តឡើយ។ ហេតុនេះ គ្មានអ្វីដែលបានទទួលជារបស់ខ្លួន ឬសម្រាប់ខ្លួនឡើយ។
យើងមិនបាននាំយកវត្ថុដូចជារូបកាយជាដើមមកជាមួយយើងឡើយ ហើយយើងក៏មិនអាចនាំពួកវាទៅជាមួយយើងបានដែរ។ សូម្បីតែនៅពេលបច្ចុប្បន្ន ពួកវាកំពុងតែបែកចេញពីយើងរាល់ពេលវេលា។ ការដែលពួកវាហាក់ដូចជាជារបស់ខ្លួននៅពេលបច្ចុប្បន្ន គឺសម្រាប់ការប
★🔗
