**3.31: Wale watu ambao, wakiwa hawana tabia ya kulaumu na wakiwa na imani, hufuata mafundisho yangu haya (yaliyoelezwa katika aya iliyotangulia), hao pia hufunguliwa kutoka kwenye vifungo vya matendo.**
**Ufafanuzi:** Maelezo—'Ye me matam idam... śraddhāvanto'nusūyanto'—Ikiwa mtu yeyote, kutoka katika varṇa, āśrama, dini, madhehebu, n.k. yoyote, anatamani kuachiliwa kutoka kwenye vifungo vya karma, basi anapaswa kukubali na kufuata kanuni hii. Wanadamu wote wanaotambua ukweli kwamba hakuna kitu—mwili, hisi, akili, akili ya juu, vitu, matendo, n.k.—ambacho ni chako mwenyewe, hufunguliwa kutoka kwenye vifungo vya karma. Mtu mwenye imani thabiti, isiyotikisika na heshima kwa Bwana na mafundisho Yake, kama mtu anavyokuwa na kwa kitu kinachoonwa moja kwa moja, anaitwa 'śraddhāvantaḥ' (aliye na imani). Kwa kuwa na imani katika ukweli kwamba mtu hufunguliwa kwa kutozichukulia vitu visivyo na uhai kama vile mwili, n.k., kuwa vyake mwenyewe au kwa ajili yake mwenyewe, inakuwa rahisi kujiondoa katika uhusiano wa kudhaniwa na uvivu. Ni mhitaji mwenye imani tu anayesikiliza mafundisho ya maandiko matakatifu ya kweli, majadiliano ya kweli, na ushirika mtakatifu, na kuyatekeleza katika mwenendo. Mwili wa mwanadamu unapatikana kwa madhumuni ya kupata Mwenyezi Mungu pekee. Kwa hivyo, wakati kuna hamu kubwa, ya pekee ya kumfikia Mwenyezi Mungu pekee, imani, bidii, udhibiti wa hisi, n.k., hujitokeza kiatomoka kwa mhitaji. Kwa hivyo, mhitaji anapaswa kwanza kuongeza hamu ya kumfikia Mwenyezi Mungu. Katika aya ya (thelathini) iliyotangulia, Bwana alisema mafundisho Yake; hapa, neno 'anusūyantaḥ' (wasio na tabia ya kulaumu) linatolewa kuonyesha kwamba mtu hapaswi kuyaona makosa katika mafundisho hayo. Kulaumu wema huitwa 'asūyā' (tabia ya kulaumu). Wale wasio na asūyā (tabia ya kulaumu) wanaitwa 'anusūyantaḥ' hapa.
Hata pale panapokuwa na imani, kunaweza kuwa na kiwango fulani cha kulaumu. Kwa hivyo, kwa kutoa neno 'anusūyantaḥ' pamoja na 'śraddhāvantaḥ', Bwana anawaagiza wanadamu wawe huru kabisa na tabia ya kulaumu (kuwa na imani kamili). Vivyo hivyo, wakati anaelezea utukufu wa kusikiliza Gītā, Bwana pia alitumia neno 'śraddhāvān anasūyaś ca' (Gītā 18.71) kusema kwamba msikilizaji anapaswa kuwa na imani na asiye na tabia ya kulaumu. Mawazo kama vile, "Mafundisho ya Bwana ni mazuri, lakini Bwana anasema kujisifu na kiburi kiasi gani—kwamba mtu anapaswa kutoa kila kitu kwangu peke yangu," au "Mafundisho haya ni mazuri, lakini Mungu anawezaje kufikiwa kupitia matendo? Matendo hayana uhai na yanafunga," n.k., hufanya tabia ya kulaumu mafundisho ya Bwana. Mhitaji hapaswi kulaumu Bwana wala mafundisho Yake. Kwa kweli, kila kitu ni cha Bwana peke yake; hata hivyo, kwa sababu ya udanganyifu, wanadamu huchukulia vitu vya Bwana kuwa vyao wenyewe, hufungwa, na huteseka chini ya ushawishi wa shauku na tamaa. Kwa hivyo, ili kuwaokoa wanadamu kwa kuwafanya waache hii hisia ya umiliki (ili waweze kuwa na furaha ya milele), Bwana, kwa huruma yake ya asili, anawaagiza wamtoe kila kitu Kwake. Kwa hivyo, kulaumu katika jambo hili si sawa. Ni upendo wa hali ya juu, huruma, na mapenzi ya kizazi za Bwana kwamba, licha ya kutokuwa na dosari au hitaji ndani yake Mwenyewe, Yeye anamwagiza mtu kumtoa matendo yote Kwake kwa ajili ya ustawi wa wanadamu pekee.
Mafundisho ya Bwana pekee ndiyo yanayoitwa 'siddhānta' (kanuni thabiti) duniani. Kanuni ya hali ya juu inatajwa hapa kwa neno 'matam' (mafundisho). Kwa sababu ya unyenyekevu wake wa asili na ukosefu wa kiburi, Bwana anataja kanuni ya hali ya juu kwa jina la 'matam'. Mafundisho haya au kanuni hii hubaki sawa katika vipindi vyote vitatu vya wakati, yaani, haibadiliki kamwe, iwe mtu yeyote ana imani ndani yake au la. Hapa, neno 'nityam' (milele/siku zote) si kivumishi cha 'matam', bali ni kivumishi cha 'anutiṣṭhanti' (wanayafuata). Sababu ni kwamba Bwana ni wa milele; kwa hivyo, vitu vyote vinavyohusiana naye pia ni vya milele. Mafundisho ya Bwana pia ni ya milele. Mafundisho ya Bwana ndiyo kanuni ya hali ya juu, na kanuni ni kile ambacho hakipotei kamwe. Kwa hivyo, mafundisho ya Bwana bila shaka ni ya milele, na utekelezaji wake unapaswa kuwa wa milele. Kwa hivyo, madhumuni ya kutoa neno kielezi 'nityam' hapa ni kuonyesha kukaa daima na kila wakati katika mafundisho ya Bwana na kutenda ipasavyo.
Swali: Mafundisho ya Bwana ni yapi? Na yanatekelezwaje daima?
Jibu: Mafundisho ya Bwana ni kwamba hakuna kitu kilichopatikana ambacho ni chako mwenyewe. Mwili, hisi, akili, akili ya juu, nguvu muhimu, mali, vitu, n.k., yote ni matokeo ya Prakṛti, na ulimwengu pia ni matokeo ya Prakṛti. Kwa hivyo, vitu hivi vina umoja na ulimwengu, na kwa sababu ya kuwa sehemu ya Mwenyezi Mungu, 'nafsi' ina umoja na Mwenyezi Mungu. Kwa hivyo, vitu hivi si vya kibinafsi (vyako mwenyewe); badala yake, haki ya kuvitumia ni ya kibinafsi. Zaidi ya hii, wema, mwenendo mwema, kujinyima, kutokuwa na shauku, huruma, msamaha, n.k., pia si vya kibinafsi, bali ni vya Bwana. Mali hizi za kimungu, yaani, mali za kumfikia Mungu, ni za Bwana peke yake. Ikiwa wema huu, mwenendo mwema, n.k., ungekuwa wako mwenyewe, basi tungekuwa na mamlaka kamili juu yake, na hakuna mtu mwingine angeweza kuipata bila idhini yetu. Kuzichukulia kuwa zako mwenyewe husababisha kiburi, ambacho ndio chanzo cha mali ya kidemon. Kufungwa hutokea tu kwa kuchukulia kile ambacho si chako mwenyewe kuwa chako mwenyewe na kufanya matendo kukipata. Vitu kama vile mwili, n.k., si 'vyako mwenyewe', wala si 'kwa ajili yako mwenyewe'. Ikiwa vingekuwa kwa ajili yako mwenyewe, basi baada ya kuvipata, tungehisi kuridhika kamili au kutosheka, hisia ya utimilifu. Hata hivyo, haijalishi mtu anavyopata vitu vingi vya kidunia, hakuna kuridhika kamwe. Kuridhika au uzoefu wa utimilifu hutokea baada ya kufikia kile kitu (Bwana) ambacho kwa kweli ni chako mwenyewe. Baada ya kufikia kitu chako cha kweli, hata katika ndoto hamu ya kupata kitu kingine chochote haibaki. Kwa mfano, duniani, wanawake wote wenye wana ni mama, lakini mtoto haridhikiwi kwa kupata mama wote hao; badala yake, kuridhika huja tu kutokana na kupata mama yake mwenyewe. Vivyo hivyo, muda wowote kuna hamu ya kupata zaidi, inapaswa kuelewewa kuwa kitu chako mwenyewe hakijapatikana. Mtu anaweza kuchukulia kimakosa vitu vilivyopatikana kuwa vyake mwenyewe, lakini kwa kweli, haviko vyake mwenyewe, na kwa hivyo, havileti kuridhika. Kwa hivyo, hakuna kitu kilichopatikana ambacho ni chako mwenyewe au kwa ajili yako mwenyewe.
Sisi hakukuleta vitu kama vile mwili, n.k., pamoja nasi, wala hatuwezi kuchukua pamoja nasi; hata sasa, vinatenganishwa nasi kila wakati. Kwamba vinaonekana kuwa vyako mwenyewe kwa sasa ni kwa matumizi yao sahihi, yaani, kuvitumia kwa ustawi wa wengine, si kuanzisha umiliki juu yao. Kwa hivyo, tuna haki tu ya kutumia ipasavyo vitu tulivyopata, si kuvichukulia kuwa vyetu wenyewe. Bwana amekupa vitu hivi kwa wanadamu kwa ukarimu na kwa njia ambayo vinaonekana kuwa vyao wenyewe. Kuchukulia vitu hivi kuwa vyako mwenyewe ni kuvitumia vibaya ukarimu wa Bwana. Ili kuondoa udanganyifu huu ambao vitu visivyo vyako mwenyewe vinachukuliwa kimakosa kuwa vyako mwenyewe, mhitaji anapaswa kufikiria kwa kina na mtazamo wa kiroho na kuvitoa kwa Bwana, yaani, kuondoa hisia ya umiliki iliyodhaniwa kimakosa.
Mhitaji ambaye lengo lake pekee ni kufikia ukweli wa kiroho (Mwenyezi Mungu), akifikiria kwa uzito, ataelewa wazi kwamba hakuna kitu kilichopatikana ambacho ni chako mwenyewe; badala yake, ni kitu ambacho kitatenganishwa. Cho chote kilichopatikana—mwili, cheo, mamlaka, elimu, sifa, mali, vitu, ardhi, n.k.—kimepatikana kutoka kwa ulimwengu na ni kwa ajili ya ulimwengu. Iwe mtu anachukulia vitu vilivyopatikana kuwa vya ulimwengu (matokeo), au vya Prakṛti (sababu), au vya Bwana (mmiliki), jambo la msingi ni kwamba haviko vyako mwenyewe. Vitu visivyo vyako mwenyewe vinawezaje kuwa kwa ajili yako mwenyewe?
Mhitaji hapaswi kuchukulia 'kitu' chochote kuwa chake mwenyewe, wala kufanya 'tendo' lolote kwa ajili yake mwenyewe. Matendo yanayofanywa kwa ajili yako mwenyewe hufunga (Gītā 3.9), yaani, isipokuwa kwa yajña (matendo ya wajibu yanayofanywa bila nafsi kwa ustawi wa wengine), matendo mengine (yanayofanywa kwa ajili yako mwenyewe) hufunga wanadamu. Kwa mhitaji anayefanya matendo kwa ajili ya yajña, matendo yote, hata yaliyokusanyika, huyeyushwa (Gītā 4.23). Bwana ndiye Bwana mkuu (mmiliki) wa walimwengu wote—'sarvalokamaheśvaram' (Gītā 5.29). Mtu anapojichukulia kuwa mmiliki wa vitu, anasahau mmiliki wake wa kweli; kwa sababu anafikiria tu juu ya vitu ambavyo anajichukulia kuwa mmiliki wake. Kwa hivyo, kwa kumchukulia Bwana peke yake kuwa mmiliki wa pekee wa ulimwengu, mhitaji anapaswa kuishi duniani kama mtumishi. Mtumishi, wakati anafanya kazi zote kwa ajili ya bwana wake, hajichukulii kamwe kuwa bwana. Kwa hivyo, mhitaji hapaswi kuzichukulia mwili, hisi, akili, akili ya juu, vitu, n.k., kuwa vyake mwenyewe, bali kwa kuzichukulia kuwa za Bwana peke yake, anapaswa kutimiza wajibu wake; anapaswa kuwa chombo tu katika kufanya matendo. Hapaswi kujivunia umiliki ndani yake mwenyewe.
Baada ya kumtoa kila kitu kwa Bwana, cho chote kinachokuja—faida au hasara, heshima au aibu, raha au uchungu, n.k.—mhitaji anapaswa pia kuzichukulia kuwa za Bwana peke yake na asiwe na nia ya kibinafsi kuhusu hizo. Wajibu pekee ndio unaolingana na hali zilizopo. Anapaswa kuendelea kutimiza wajibu wake kwa furaha kulingana na hali. Hii ndiyo maana ya kufuata mafundisho ya Bwana daima.
'Mucyante te'pi karmabhiḥ'—Bwana anasema kwa Arjuna, kana kwamba: Ninakupa amri wazi ya kutekeleza matendo ya wajibu kwa kumtoa kila kitu Kwangu; kwa hivyo, kwa kuitii amri yangu, hakuna shaka juu ya ukombozi wako; lakini hata wale ambao siwapi amri kama hiyo wazi, wakifanya kulingana na mafundisho haya (kwa kutozichukulia vilivyopatikana kuwa vyako mwenyewe na kufanya matendo ya wajibu), nao wataokolewa. Sababu ni kwamba mafundisho haya ni ya namna ambayo iwe mtu ananiamini mimi au la, kwa kuyafuata tu mafundisho haya, mtu hukombolewa.
★🔗
