**3.31:** Ci ludzie, którzy wolni od wadzenia i obdarzeni wiarą, zawsze podążają za tą Moją nauką (opisaną w poprzednim wersecie), również uwalniają się z niewoli działań.
**Komentarz:** Objaśnienie — „*Ye me matam idam... śraddhāvanto'nusūyanto*” — Jeśli jakakolwiek istota ludzka, należąca do jakiejkolwiek *warny*, *aśramy*, religii, wyznania itp., pragnie uwolnić się z niewoli *karmy*, wówczas powinna przyjąć i stosować tę zasadę. Wszyscy ludzie, którzy uświadamiają sobie prawdę, że nic — ani ciało, zmysły, umysł, intelekt, przedmioty, działania itp. — nie jest ich własnością, uwalniają się z niewoli *karmy*. Osoba, która posiada mocną, niezachwianą wiarę i cześć dla Pana oraz Jego nauki, taką jaką ma się dla czegoś bezpośrednio postrzeganego, nazywana jest „*śraddhāvantaḥ*” (obdarzona wiarą). Dzięki wierze w prawdę, że człowiek uwalnia się przez nieuważanie bezwładnych przedmiotów, takich jak ciało itp., za swoje lub dla siebie, staje się łatwe wyrzeczenie się przyjętego związku z bezwładem. Tylko wierny poszukiwacz słucha nauk prawdziwych pism, prawdziwych dyskusji i świętego towarzystwa, i wprowadza je w czyn. Ludzkie ciało uzyskuje się wyłącznie dla osiągnięcia Najwyższego Ja. Dlatego, gdy pojawia się intensywne, jedyne pragnienie osiągnięcia wyłącznie Najwyższego Ja, wiara, pilność, panowanie nad zmysłami itp. powstają spontanicznie w poszukiwaczu. Stąd, poszukiwacz powinien przede wszystkim wzmocnić pragnienie osiągnięcia Najwyższego Ja. W poprzednim (trzydziestym) wersie Pan oznajmił Swoją naukę; tutaj termin „*anusūyantaḥ*” (wolni od wadzenia) został podany, aby wskazać, że nie należy w niej doszukiwać się wad. Doszukiwanie się wad w cnotach nazywa się „*asūyā*” (wadzenie). Ci wolni od *asūyā* (wadzenia) nazywani są tutaj „*anusūyantaḥ*”.
Nawet tam, gdzie jest wiara, może istnieć pewien stopień wadzenia. Dlatego, podając termin „*anusūyantaḥ*” razem z „*śraddhāvantaḥ*”, Pan poucza istoty ludzkie, aby były całkowicie wolne od wadzenia (posiadając doskonałą wiarę). Podobnie, opisując chwałę słuchania Gity, Pan również użył terminu „*śraddhāvān anasūyaś ca*” (Gitā 18.71), aby stwierdzić, że słuchacz powinien być obdarzony wiarą i wolny od wadzenia. Myśli takie jak: „Nauka Pana jest doskonała, ale ileż samochwalstwa i pychy Pan wypowiada — że należy wszystko ofiarować tylko Mnie”, lub „Ta nauka jest dobra, ale jak można osiągnąć Boga przez działania? Działania są bezwładne i zniewalające” itp., stanowią wadzenie w nauce Pana. Poszukiwacz nie powinien wadzić ani w Pana, ani w Jego naukę. W rzeczywistości wszystko należy wyłącznie do Pana; jednakże, z powodu złudzenia, istoty ludzkie uważają przedmioty Pana za swoje, stają się zniewolone i cierpią pod wpływem przywiązania i pragnienia. Dlatego, aby wyzwolić istoty ludzkie, sprawiając, że wyrzekną się tego poczucia własności (aby mogły być wiecznie szczęśliwe), Pan, ze Swojej wrodzonej współczucia, poucza je, aby wszystko ofiarowały Jemu. Stąd, wadzenie w tej sprawie jest niewłaściwe. To właśnie najwyższa miłość, współczucie i rodzicielska miłość Pana sprawiają, że pomimo braku niedoskonałości czy potrzeby w Sobie, poucza On, aby ofiarować Mu wszystkie działania wyłącznie dla dobra istot ludzkich.
Nauka Pana sama jest nazywana „*siddhānta*” (ustaloną zasadą) na świecie. Zasada najwyższa jest tutaj określona terminem „*matam*” (nauka). Z powodu Jego wrodzonej prostoty i braku pychy, Pan odnosi się do zasady najwyższej nazwą „*matam*”. Ta nauka lub zasada pozostaje taka sama we wszystkich trzech okresach czasu, tj. nigdy nie ulega żadnej zmianie, niezależnie od tego, czy ktoś w nią wierzy, czy nie. Tutaj termin „*nityam*” (wieczny/zawsze) nie jest przymiotnikiem dla „*matam*”, lecz raczej przymiotnikiem dla „*anutiṣṭhanti*” (oni podążają). Powodem jest to, że Pan jest wieczny; dlatego wszystkie rzeczy związane z Nim są również wieczne. Nauka Pana jest także wieczna. Nauka Pana jest zasadą najwyższą, a zasadą jest to, co nigdy nie ginie. Stąd, nauka Pana jest z pewnością wieczna, a jej praktykowanie powinno być wieczne. Dlatego celem podania tutaj przysłówkowego terminu „*nityam*” jest wskazanie trwania zawsze i stale w nauce Pana i praktykowania zgodnie z nią.
**Pytanie:** Czym jest nauka Pana? I jak należy ją zawsze praktykować?
**Odpowiedź:** Nauka Pana jest taka, że nic uzyskanego nie jest własnością jednostki. Ciało, zmysły, umysł, intelekt, siła życiowa, bogactwo, posiadłości, przedmioty itp. są wszystkimi efektami *Prakryti*, a świat jest również efektem *Prakryti*. Dlatego te przedmioty mają jedność ze światem, a z racji bycia częścią Najwyższego Ja, „jaźń” ma jedność z Najwyższym Ja. Stąd, te przedmioty nie są indywidualne (czyjeś własne); raczej prawo do ich używania jest indywidualne. Poza tym, cnoty, dobre postępowanie, wyrzeczenie, brak przywiązania, współczucie, przebaczenie itp. również nie są indywidualne, lecz należą do Pana. Te boskie atrybuty, tj. środki do osiągnięcia Boga, należą wyłącznie do Pana. Gdyby te cnoty, dobre postępowanie itp. były czyjąś własnością, wówczas mielibyśmy nad nimi całkowitą władzę i nikt inny nie mógłby ich osiągnąć bez naszej zgody. Uważanie ich za własne prowadzi do pychy, która jest korzeniem demonicznych atrybutów. Niewola powstaje tylko przez uważanie tego, co nie jest własne, za własne i wykonywanie działań, aby to osiągnąć. Przedmioty takie jak ciało itp. nie są „własne”, ani nie są „dla siebie”. Gdyby były dla siebie, to po ich osiągnięciu doświadczalibyśmy całkowitego zadowolenia lub spełnienia, poczucia pełni. Jednakże, niezależnie od tego, ile przedmiotów światowych ktoś może uzyskać, nigdy nie ma zadowolenia. Zadowolenie lub doświadczenie spełnienia następuje po osiągnięciu tego przedmiotu (Pana), który jest naprawdę własny. Po osiągnięciu własnego prawdziwego przedmiotu, nawet we śnie nie pozostaje pragnienie uzyskania czegokolwiek innego. Na przykład, na świecie wszystkie kobiety mające synów są matkami, ale dziecko nie jest zadowolone przez uzyskanie wszystkich tych matek; raczej zadowolenie przychodzi tylko z uzyskania własnej matki. Podobnie, dopóki istnieje pragnienie uzyskania więcej, należy rozumieć, że własny przedmiot nie został osiągnięty. Można błędnie uważać uzyskane przedmioty za własne, ale w rzeczywistości nie są one własne, i dlatego nie przynoszą zadowolenia. Stąd, nic uzyskanego nie jest własne ani dla siebie.
Ani nie przynieśliśmy ze sobą przedmiotów takich jak ciało itp., ani nie możemy ich zabrać ze sobą; nawet w teraźniejszości oddzielają się one od nas w każdej chwili. To, że wydają się być własne w teraźniejszości, jest dla ich właściwego użycia, tj. aby wykorzystywać je dla dobra innych, a nie aby ustanawiać nad nimi własność. Dlatego mamy prawo tylko do właściwego używania przedmiotów, które uzyskaliśmy, a nie do uważania ich za nasze własne. Pan dał te przedmioty istotom ludzkim tak hojnie i w taki sposób, że wydają się być ich własne. Uważanie tych przedmiotów za własne jest nadużyciem hojności Pana. Aby usunąć to złudzenie, przez które przedmioty, które nie są własne, są błędnie uważane za własne, poszukiwacz powinien głęboko kontemplować z duchowym nastawieniem i ofiarować je Panu, tj. usunąć błędnie przyjęte poczucie własności.
Poszukiwacz, którego jedynym celem jest osiągnięcie prawdy duchowej (Najwyższego Ja), jeśli kontempluje poważnie, jasno zrozumie, że nic uzyskanego nie jest własne; raczej jest to coś, co zostanie oddzielone. Cokolwiek zostało uzyskane — ciało, pozycja, władza, wykształcenie, kwalifikacje, bogactwo, posiadłości, ziemia itp. — zostało uzyskane ze świata i jest dla świata. Czy uważa się uzyskane przedmioty za należące do świata (skutek), czy do *Prakryti* (przyczyna), czy do Pana (właściciela), istotnym punktem jest to, że nie są one własne. Jak przedmioty, które nie są własne, mogą być dla siebie?
Poszukiwacz nie powinien uważać żadnego „przedmiotu” za swój własny, ani wykonywać żadnego „działania” dla siebie. Działania wykonywane dla siebie są zniewalające (Gitā 3.9), tj. z wyjątkiem *jajni* (działań obowiązku wykonywanych bezinteresownie dla dobra innych), inne (działania wykonywane dla siebie) działania zniewalają istoty ludzkie. Dla poszukiwacza, który wykonuje działania dla *jajni*, wszystkie działania, nawet nagromadzone, ulegają rozpuszczeniu (Gitā 4.23). Pan jest wielkim Panem (właścicielem) wszystkich światów — „*sarvalokamaheśvaram*” (Gitā 5.29). Gdy osoba uważa się za właściciela przedmiotów, zapomina o swoim prawdziwym właścicielu; ponieważ kontempluje tylko te przedmioty, których uważa się za właściciela. Dlatego, uważając wyłącznie Pana za jedynego właściciela wszechświata, poszukiwacz powinien żyć w świecie jak sługa. Sługa, wykonując wszystkie zadania dla swojego pana, nigdy nie uważa się za pana. Stąd, poszukiwacz nie powinien uważać ciała, zmysłów, umysłu, intelektu, przedmiotów itp. za swoje własne, ale uważając je za wyłącznie Pana, powinien wypełniać swój obowiązek; powinien stać się jedynie narzędziem w wykonywaniu działań. Nie powinien przechowywać w sobie pychy własności.
Po ofiarowaniu wszystkiego Panu, cokolwiek przychodzi — zysk lub strata, cześć lub hańba, przyjemność lub ból itp. — poszukiwacz powinien również uważać je za wyłącznie Pana i nie mieć osobistego motywu wobec nich. Obowiązek sam jest zgodny z panującymi okolicznościami. Powinien kontynuować wypełnianie swojego obowiązku radośnie, zgodnie z okolicznościami. To właśnie oznacza zawsze podążać za nauką Pana.
„*Mucyante te'pi karmabhiḥ*” — Pan mówi do Ardżuny, jakby: Daję ci jasne polecenie, abyś wykonywał działania obowiązku, ofiarowując wszystko Mnie; dlatego, przez posłuszeństwo Mojemu poleceniu, nie ma wątpliwości co do twojego wyzwolenia; ale nawet ci, którym nie daję tak jasnego polecenia, jeśli postępują zgodnie z tą nauką (nie uważając tego, co uzyskane, za własne i wykonując działania obowiązku), również zostaną wyzwoleni. Powodem jest to, że ta nauka jest taka, że niezależnie od tego, czy wierzy się we Mnie, czy nie, jedynie przez podążanie za tą nauką, osoba staje się wyzwolona.
★🔗
