संजयले भने — यसरी गुडाकेश परन्तप अर्जुनले भगवान हृषीकेशलाई भनेर, हे गोविन्द 'म लडाई गर्दिन' भनी चुप लागे।

सञ्जयले भने: हृषीकेशलाई यसो भनेर, निद्रालाई जित्ने अर्जुन, जो शत्रुहरूलाई नाश गर्ने हुन्, गोविन्दलाई भने 'म युद्ध गर्दिनँ' र चुप लागे। शब्दार्थ: एवम् - यसो, उक्त्वा - भनेर, हृषीकेशम् - हृषीकेशलाई, गुडाकेशः - अर्जुन (निद्रालाई जित्ने), परन्तप - शत्रुहरूलाई नाश गर्ने, न योत्स्ये - म युद्ध गर्दिनँ, इति - यसो, गोविन्दम् - गोविन्दलाई, उक्त्वा - भनेर, तूष्णीम् - चुप, बभूव ह - भए।

संजयले भने: हे शत्रु दमनकर्ता धृतराष्ट्र! यसरी भनेपछि, निद्राजित अर्जुनले सर्वव्यापी भगवान् गोविन्दलाई स्पष्टरूपमा "म लड्दिन" भनी घोषणा गरे र मौन भए। टीका: 'हृषीकेशलाई यसरी भनेपछि... उ मौन भए'—अर्जुनले आफ्नो स्थिति र भगवान्को स्थिति दुवैलाई विचार गरे, दुवैलाई परस्पर राखेर विमर्श गरे। अन्तत: उनी यस निष्कर्षमा पुगे: युद्ध गरेर अधिकतम उनले राज्य, मान-सम्मान र संसारमं ख्याति प्राप्त गर्न सक्थे, तर उनको हृदयभित्रको शोक, चिन्ता र दु:ख नटुङ्गिने थियो। त्यसैले अर्जुनलाई लड्नु नै ठीक हुँदैन जस्तो लाग्यो। भगवान्का वचनलाई अर्जुनले आदर गर्छन् र साँच्चिकै स्वीकार गर्न चाहन्छन्, तथापि युद्धको विचारले उनको अन्तर्मनलाई सहज स्वीकार्य लाग्दैन। त्यसैले अर्जुनले यहाँ आफूभित्र जे ठीक लाग्यो, त्यसलाई नै स्पष्ट र सरल रूपमा व्यक्त गर्छन्: "म लड्दिन।" यसरी भगवान्सामु आफ्नो मत र निर्णय स्पष्ट रूपमा राखिसकेपछि, उनलाई भन्नलाई अरू केही बाँकी रहेन; यसैले उनी मौन हुन्छन्। सम्बन्ध: अर्जुनले स्पष्ट रूपमा लड्न अस्वीकार गरेपछि, त्यसपछि के भयो—त्यो कुरा संजयले अर्को श्लोकहरूमा व्याख्या गर्छन्।