ਸੰਜਯ ਬੋਲਿਆ: ਹੇ ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਦੇ ਦਮਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ! ਇਹ ਕਹਿਕੇ, ਨੀਂਦਰ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਸਰਵ-ਵਿਆਪਕ ਪ੍ਰਭੂ ਗੋਵਿੰਦ ਨੂੰ ਸਪੱਸ਼ਟ ਕਰਕੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਲੜਾਂਗਾ," ਅਤੇ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਿਆ।
ਟੀਕਾ: 'ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਨੂੰ ਇਹ ਕਹਿਕੇ... ਉਹ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਿਆ'—ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸਥਿਤੀ ਅਤੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸਥਿਤੀ, ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਵਿਚਾਰਨ ਲਈ ਇਕੱਠੇ ਰੱਖਿਆ। ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਉਸਨੇ ਇਹ ਨਿਸ਼ਕਰਸ਼ ਕੱਢਿਆ: ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋਕੇ, ਵੱਧ ਤੋਂ ਵੱਧ ਉਸਨੂੰ ਇੱਕ ਰਾਜ, ਮਾਣ ਅਤੇ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਖ਼ਿਆਤੀ ਮਿਲੇਗੀ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਉਸਦੇ ਦਿਲ ਦਾ ਦੁੱਖ, ਚਿੰਤਾ ਅਤੇ ਉਦਾਸੀ ਦੂਰ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗੀ। ਇਸ ਲਈ, ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਇਹ ਠੀਕ ਲੱਗਾ ਕਿ ਉਹ ਬਿਲਕੁਲ ਨਾ ਲੜੇ।
ਹਾਲਾਂਕਿ ਅਰਜੁਨ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਬਚਨਾਂ ਦਾ ਆਦਰ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਲੜਾਈ ਦਾ ਵਿਚਾਰ ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਠੀਕ ਨਹੀਂ ਬੈਠਦਾ। ਇਸ ਲਈ, ਅਰਜੁਨ ਇੱਥੇ ਸਿਰਫ਼ ਉਹੀ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਠੀਕ ਲੱਗਦਾ ਹੈ: "ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਲੜਾਂਗਾ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਵਿਚਾਰ ਅਤੇ ਫੈਸਲਾ ਸਪੱਸ਼ਟ ਕਹਿ ਦੇਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਸ ਕੋਲ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਕਹਿਣ ਲਈ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਸੀ ਰਿਹਾ; ਇਸ ਲਈ, ਉਹ ਚੁੱਪ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸੰਬੰਧ: ਜਦੋਂ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਸਪੱਸ਼ਟ ਤੌਰ 'ਤੇ ਲੜਨ ਤੋਂ ਇਨਕਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਕੀ ਹੋਇਆ—ਇਹ ਸੰਜਯ ਅਗਲੇ ਸ਼ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਸਮਝਾਉਂਦਾ ਹੈ।
★🔗