ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਅਸੀਂ ਰਾਜ, ਭੋਗ ਅਤੇ ਸੁਖ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ, ਉਹ ਹੀ ਧਨ ਅਤੇ ਜੀਵਨ ਦੀ ਆਸ ਛੱਡ ਕੇ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਖੜ੍ਹੇ ਹਨ।

ਸਲੋਕ 1.33: ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਅਸੀਂ ਰਾਜ, ਭੋਗ ਅਤੇ ਸੁੱਖਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਹਾਂ, ਉਹ ਹੀ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਅਤੇ ਧਨ ਦਾ ਤਿਆਗ ਕਰਕੇ ਇਸ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਖੜ੍ਹੇ ਹਨ। ਸ਼ਬਦਾਂ ਦੇ ਅਰਥ: 'ਯੇਸ਼ਾਮ' - ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਲਈ, 'ਅਰਥੇ' - ਖਾਤਰ, 'ਕਾਂਕਸ਼ਿਤਮ' - ਇੱਛਤ, 'ਨ:' - ਸਾਡੇ ਦੁਆਰਾ, 'ਰਾਜਯਮ' - ਰਾਜ, 'ਭੋਗਾ:' - ਭੋਗ, 'ਸੁਖਾਨਿ' - ਸੁੱਖ, 'ਚ' - ਅਤੇ, 'ਤੇ' - ਉਹ, 'ਇਮੇ' - ਇਹ, 'ਅਵਸਥਿਤਾ:' - ਖੜ੍ਹੇ ਹਨ, 'ਯੁੱਧੇ' - ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ, 'ਪ੍ਰਾਣਾਨ' - ਪ੍ਰਾਣ, 'ਤਯਕਤਵਾ' - ਤਿਆਗ ਕੇ, 'ਧਨਾਨਿ' - ਧਨ।

ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਅਸੀਂ ਰਾਜ, ਭੋਗ ਅਤੇ ਸੁਖ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ, ਉਹੀ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਾਣ ਅਤੇ ਧਨ ਦੀ ਆਸ ਛੱਡ ਕੇ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਖੜ੍ਹੇ ਹਨ। ਟੀਕਾ: "ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਅਸੀਂ ਰਾਜ, ਭੋਗ ਅਤੇ ਸੁਖ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ" — ਅਸੀਂ ਰਾਜ, ਸੁਖ, ਭੋਗ ਆਦਿ ਆਪਣੇ ਨਿੱਜੀ ਸੁਖ ਲਈ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ। ਸਗੋਂ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਕੇਵਲ ਇਨ੍ਹਾਂ ਸੰਬੰਧੀਆਂ, ਪਿਆਰਿਆਂ, ਮਿੱਤਰਾਂ ਆਦਿ ਲਈ ਹੀ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ। ਗੁਰੂ, ਪਿਤਾ, ਦਾਦਾ, ਪੁੱਤਰ ਆਦਿ ਸੁਖੀ ਅਤੇ ਆਰਾਮ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਰਹਿਣ — ਇਸੇ ਲਈ ਅਸੀਂ ਲੜ ਕੇ ਰਾਜ ਜਿੱਤਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ ਅਤੇ ਭੋਗ ਦੇ ਸਾਧਨ ਜੁਟਾਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ। "ਪਰ ਉਹੀ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਾਣ ਅਤੇ ਧਨ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਖੜ੍ਹੇ ਹਨ" — ਪਰ ਇਹੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕ, ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਾਣ ਅਤੇ ਧਨ ਦੀ ਸਾਰੀ ਆਸ ਛੱਡ ਕੇ, ਇਸ ਯੁੱਧਭੂਮੀ 'ਤੇ ਸਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਯੁੱਧ ਲਈ ਤਿਆਰ ਖੜ੍ਹੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇਹੀ ਨਿਸ਼ਚਾ ਕਰ ਲਿਆ ਹੈ: "ਸਾਨੂੰ ਨ ਤਾਂ ਪ੍ਰਾਣਾਂ ਨਾਲ ਮੋਹ ਹੈ ਅਤੇ ਨ ਹੀ ਧਨ ਦੀ ਪਿਆਸ; ਅਸੀਂ ਮਰ ਤਾਂ ਸਕਦੇ ਹਾਂ, ਪਰ ਯੁੱਧ ਤੋਂ ਪਿੱਛੇ ਨਹੀਂ ਹਟਾਂਗੇ।" ਜੇ ਇਹ ਸਾਰੇ ਹੀ ਨਾਸ਼ ਹੋ ਜਾਣਗੇ, ਤਾਂ ਫਿਰ ਅਸੀਂ ਰਾਜ ਕਿਸ ਲਈ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ? ਸੁਖ ਕਿਸ ਲਈ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ? ਧਨ ਕਿਸ ਲਈ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ? ਅਰਥਾਤ, ਇਹ ਸਾਰੀ ਕਾਮਨਾ ਅਸੀਂ ਕਿਸ ਲਈ ਰੱਖੀਏ? "ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਾਣ ਅਤੇ ਧਨ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ" ਦਾ ਭਾਵ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਪ੍ਰਾਣ ਅਤੇ ਧਨ ਦੀ ਸਾਰੀ ਆਸ ਤਿਆਗ ਕੇ ਖੜ੍ਹੇ ਹਨ — ਯਾਨੀ ਉਹ "ਅਸੀਂ ਜੀਵਿਤ ਰਹਾਂਗੇ ਅਤੇ ਧਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਾਂਗੇ" ਇਸ ਇੱਛਾ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਖੜ੍ਹੇ ਹਨ। ਜੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਣ ਅਤੇ ਧਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੁੰਦੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਮਰਨ ਲਈ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਕਿਉਂ ਖੜ੍ਹੇ ਹੋਣਗੇ? ਇਸ ਲਈ ਇੱਥੇ ਪ੍ਰਾਣ ਅਤੇ ਧਨ ਨੂੰ ਛੱਡਣ ਦਾ ਭਾਵ ਕੇਵਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਸ ਨੂੰ ਛੱਡਣਾ ਹੀ ਹੈ। ਸੰਬੰਧ: ਅਰਜੁਨ ਅਗਲੇ ਦੋ ਸ਼ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਵਰਣਨ ਕਰੇਗਾ ਕਿ ਇਹ ਲੋਕ ਕੌਣ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਅਸੀਂ ਰਾਜ, ਭੋਗ ਅਤੇ ਸੁਖ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ।