โอ้ มธุสูทนะ! แม้ว่าพวกเขาจะฆ่าข้า เพื่อราชอาณาจักรแห่งสามโลก ข้าก็ไม่ปรารถนาจะฆ่าพวกเขา แล้วเพื่อแผ่นดินนี้จะพูดไปทำไม?

โศลก 1.35: ข้าแต่พระมธุสูทนะ! แม้พวกเขาจะฆ่าข้าพเจ้า ข้าพเจ้าก็ไม่ปรารถนาจะฆ่าพวกเขา แม้เพื่อความเป็นใหญ่ในสามโลก ข้าพเจ้าก็ไม่ทำ แล้วนับประสาอะไรกับเพื่อแผ่นดินนี้เล่า ความหมายของคำ: เอตาน - พวกเขา, น - ไม่, หันตุม - ฆ่า, อิจฉามิ - ปรารถนา, ฆฺนตะ อปิ - แม้พวกเขาจะฆ่าข้าพเจ้า, มธุสูทนะ - ข้าแต่พระกฤษณะ (ผู้สังหารอสูรมธุ), อปิ - แม้, ไตรโลกยราชยสย - ความเป็นใหญ่ในสามโลก, เหโตะ - เพื่อ, กิม นุ - แล้วนับประสาอะไรกับ, มหีกฤเต - เพื่อแผ่นดิน

แม้ว่าญาติทั้งหลายเหล่านี้ ผู้ถูกโทสะผลักดันให้หลีกเลี่ยงความวิบัติของตน จะโจมตีข้าและมุ่งจะฆ่าข้า แม้กระนั้น ข้าก็ไม่ปรารถนาจะฆ่าพวกเขาเพราะโทสะเพื่อหลีกเลี่ยงความวิบัติของตน แม้ว่าพวกเขา ผู้ถูกความโลภในราชอาณาจักรผลักดันเพื่อบรรลุเป้าหมายอันพึงปรารถนาของตน จะมุ่งจะฆ่าข้า แม้กระนั้น ข้าก็ไม่ปรารถนาจะฆ่าข้าเพราะความโลภเพื่อบรรลุเป้าหมายอันพึงปรารถนาของตน นัยยะคือ ข้าไม่ปรารถนาจะซื้อประตูนรกด้วยการยอมจำนนต่อโทสะและความโลภ ด้วยการใช้คำว่า 'อปิ' (แม้ว่า) สองครั้งในที่นี้ เจตนาของอรชุนคือ: ข้าไม่แม้แต่จะขัดขวางประโยชน์ตนของพวกเขา แล้วทำไมพวกเขาจึงจะฆ่าข้า? แต่สมมติว่า ด้วยความคิดที่ว่า 'พวกเขาขัดขวางประโยชน์ตนของเราก่อน' พวกเขามุ่งมั่นจะทำลายร่างกายของข้า แม้กระนั้น (แม้ว่าจะถูกฆ่า) ข้าก็ไม่ปรารถนาจะฆ่าพวกเขา ประเด็นที่สอง: การฆ่าพวกเขาจะทำให้ข้าได้อธิปไตยเหนือสามโลก—นี่ไม่ใช่ความเป็นไปได้เสียด้วยซ้ำ แต่สมมติว่าการฆ่าพวกเขาจะทำให้ข้าได้อธิปไตยเหนือสามโลก แม้กระนั้น (แม้เพื่ออธิปไตยเหนือสามโลก) ข้าก็ไม่ปรารถนาจะฆ่าพวกเขา ความหมายของการเรียก 'มธุสูทน' คือ: พระองค์เป็นผู้สังหารอสูร แต่ครูผู้ทรงคุณวุฒิเช่นโทรณาหรือปู่เช่นภีษ्मนี้เป็นอสูรหรือ? ที่ข้าควรปรารถนาจะฆ่าพวกเขา? พวกเขาเป็นญาติสนิทและเป็นที่รักยิ่งของเรา 'ครูผู้ทรงคุณวุฒิ'—ในบรรดาญาติเหล่านี้ ผู้เช่นโทรณาจารย์ ผู้ซึ่งเรามีความสัมพันธ์ทางการเรียนรู้และสวัสดิภาพ—ครูผู้ทรงคุณวุฒิเช่นนี้—ข้าควรปรนนิบัติพวกเขาหรือสู้รบกับพวกเขา? ควรถวายตน แม้ชีวิตของตน ณ เบื้องบาทของครู นั่นเท่านั้นที่เหมาะสมสำหรับเรา 'บิดา'—พิจารณาความสัมพันธ์ทางกาย บิดาเหล่านี้คือรูปธรรมของร่างกายนี้ของเรา กลายเป็นรูปธรรมของพวกเขาผ่านร่างกายนี้ แล้วเราจะฆ่าบิดาของเราเพราะโทสะหรือความโลภได้อย่างไร? 'บุตร'—บุตรของเราและพี่น้องของเราล้วนสมควรได้รับการเลี้ยงดู แม้ว่าพวกเขากระทำการขัดแย้งกับเรา การเลี้ยงดูพวกเขาก็ยังเป็นธรรมของเรา 'ปู่'—ในทำนองเดียวกัน ผู้ที่เป็นปู่ เนื่องจากเป็นผู้ทรงคุณแม้สำหรับบิดาของเรา จึงเป็นผู้ทรงคุณสูงสุดสำหรับเรา พวกเขาสามารถตักเตือนเรา พวกเขาสามารถแม้แต่ฆ่าเรา แต่ความพยายามของเราควรเป็นเช่นที่พวกเขาไม่ได้รับความทุกข์หรือความเดือดร้อนใดๆ ในทางกลับกัน พวกเขามีความสุข ความสบาย และได้รับการปรนนิบัติ 'ลุง'—ผู้ที่เป็นลุงของเราเป็นพี่น้องของมารดาผู้เลี้ยงดูและเลี้ยงเรามา ดังนั้น พวกเขาควรได้รับการเคารพเช่นมารดา 'พ่อตา'—พ่อตาเหล่านี้ของเราเป็นบิดาผู้ทรงคุณของภรรยาของข้าและพี่น้อง ดังนั้น พวกเขาจึงเทียบเท่าบิดาสำหรับเราด้วย ข้าจะปรารถนาฆ่าพวกเขาได้อย่างไร? 'หลาน'—บุตรของบุตรของเรายิ่งสมควรได้รับการเลี้ยงดูและดูแลมากกว่าบุตรเสียอีก 'พี่เขย/น้องเขย'—ผู้ที่เป็นพี่เขย/น้องเขยของเราก็เป็นพี่น้องที่รักของภรรยาของเราเช่นกัน พวกเขาจะถูกฆ่าได้อย่างไร! 'ญาติ'—ญาติทั้งหมดเหล่านี้ที่ปรากฏ และญาติอื่นๆ นอกเหนือจากนั้น—ควรได้รับการเลี้ยงดู ดูแล และปรนนิบัติ หรือควรถูกฆ่า? แม้ว่าการฆ่าพวกเขาจะทำให้เราได้อธิปไตยเหนือสามโลก การฆ่าพวกเขาจะเหมาะสมหรือ? การฆ่าพวกเขาไม่เหมาะสมโดยสิ้นเชิง ความเชื่อมโยง: ในข้อก่อน อรชุนระบุสองเหตุผลสำหรับการไม่ฆ่าญาติ บัดนี้ จากมุมมองของผลลัพธ์เช่นกัน เขากำหนดว่าญาติไม่ควรถูกฆ่า