እርግጥ ነው፣ ለተወለደው ሞት እርግጠኛ ነው፣ ለሞተውም ልደት እርግጠኛ ነው፤ ስለዚህ በዚህ የማይቀር ነገር ላይ መዘን አይገባህም።

【የቃላት ትርጉም】 जातस्य (Jatasya) - ለተወለደው፣ हि (Hi) - ምክንያቱም፣ ध्रुवः (Dhruvah) - እርግጠኛ፣ मृत्युः (Mrityuh) - ሞት፣ ध्रुवम् (Dhruvam) - እርግጠኛ፣ जन्म (Janma) - ልደት፣ मृतस्य (Mritasya) - ለሞተው፣ च (Cha) - እና፣ तस्मात् (Tasmat) - ስለዚህ፣ अपरिहार्ये (Apariharye) - የማይቀር፣ अर्थे (Arthe) - በዚህ ጉዳይ፣ न (Na) - አይደለም፣ त्वम् (Tvam) - አንተ፣ शोचितुम् (Shochitum) - ማዘን፣ अर्हसि (Arhasi) - ይገባሃል። 【ማብራሪያ】 ለሞተው ነገር ልደት እርግጠኛ ነው፣ ለተወለደው ነገር ደግሞ ሞት እርግጠኛ ነው። ልደት እና ሞት በእርግጥ የማይቀሩ ናቸው። ስለዚህ፣ በማይቀር ጉዳይ ላይ ልታዝን አይገባም።

የተወለደ ለሆነ ሰው ሞት እርግጠኛ ነው፤ የሞተም ለሆነ ሰው መወለድ እርግጠኛ ነው። ስለዚህ በዚህ የማይቀር ጉዳይ ላይ አትዘን። ማብራሪያ፡ "የተወለደ ለሆነ ሰው ሞት እርግጠኛ ነው፤ የሞተም ለሆነ ሰው መወለድ እርግጠኛ ነው።" በቀደመው አንቀጽ መሰረት ሰውነት ያደረገ ነፍስ ሁልጊዜ በመወለድና በሞት ሥር የሚኖር ቢሆንም ይህ የማዘን ምክንያት ሊሆን አይችልም። ምክንያቱም የተወለደ ሁሉ በእርግጠኝነት ይሞታል፤ የሞተም ሁሉ በእርግጠኝነት ይወለዳል። "ስለዚህ በዚህ የማይቀር ጉዳይ ላይ አትዘን።" ስለዚህ ይህን የመወለድና የሞት ውሃ ፍሰት ማቆም ለማንም አይቻልም፤ ምክንያቱም በዚህ ረገድ ለማንም ቢሆን ግን በትንሹ እንኳ ቁጥጥር የለውም። ይህ የመወለድና የሞት ውሃ ፍሰት ከጥንት ጀምሮ እየተካሄደ መጥቷል እስከ ዘላለምም ይቀጥላል። ከዚህ አንጻር አንተ መዘን አይገባህም። የድርተራሽትራ እነዚህ ልጆች ተወልደዋል ስለዚህ በእርግጠኝነት ይሞታሉ። አንተ የሚያድናቸው መንገድ የለህም። የሞቱትም በእርግጠኝነት ይወለዳሉ። ይህንንም ማቆም አትችልም። ከዚያስ ለምን መዘን ያስፈልጋል? ሊከሰት የሌለበትን ነገር ብቻ ተዘን። ሊከሰት የሌለበት ነገር አይከሰትም፤ የተጻፈው ይከሰታል። ለምሳሌ፣ ፀሐይ ከወጣች በእርግጠኝነት እንደምትጠልቅ፤ ከጠለቀችም በእርግጠኝነት እንደምትወጣ ሁሉም ያውቃል። ስለዚህ ሰዎች ፀሐይ ስትጠልቅ አይዘኑም ወይም አያስጨንቁም። በተመሳሳይ፣ ኦ አርጁና! እንደ ብህስማና ደሮና ያሉ እነዚህ ፍጡራን ከሰውነት ጋር እንደሚሞቱ ብታምን፣ ከዚያም ከሰውነት ጋር እንደሚወለዱም ነው። ስለዚህ ከዚህ አንጻርም የሚያዘንበት ነገር የለም። ጌታ በእነዚህ ሁለት አንቀጾች (26ና 27) የገለጸው የእርሱ ትክክለኛ ሥርዓት አይደለም። ስለዚህ "አታ ቻ" (ነገር ግን ከሆነ) የሚለውን ቃል በመጠቀም ጌታ ሌላውን አመለካከት (ሰውነትና በሰውነት ያደረ ነፍስ አንድ ናቸው በሚሉት) በማቅረብ፣ እንደዚህ አይነት ሥርዓት በእውነት አለመኖሩን ገልጾ፣ ነገር ግን እንደዚህ ነው ብትገምትም እንኳ፣ አሁንም መዘን አይገባህም ይላል። የእነዚህ ሁለት አንቀጾች ፅንሰ-ሀሳብ ይህ ነው፡ በዓለም ያሉ ሁሉም ነገሮች በተደጋጋሚ ለለውጥ ተገዥ በመሆናቸው፣ አንድን ቅርጽ በተከታታይ ትተው ሌላ ቅርጽ ይይዛሉ። በዚህ ውስጥ የቀድሞውን ቅርጽ መተው ሞት ነው፤ አዲስ ቅርጽ መያዝ መወለድ ነው። ስለዚህ የተወለደ ሁሉ ይሞታል፤ የሞተም ሁሉ ይወለዳል — ይህ ውሃ ፍሰት ዘላለም ይቀጥላል። ከዚህ አንጻርም ለምን መዘን? ግንኙነት፡ ጌታ በቀደሙት ሁለት አንቀጾች ሌላውን አመለካከት ካቀረበ በኋላ፣ አሁን በሚቀጥለው አንቀጽ ከሙሉ በሙሉ ተራ አመለካከት ይናገራል።