**3.20** Πολλοί μεγάλοι οίον ο Βασιλεύς Ιανάκας έτυχον της ανωτάτης τελειότητος διά μόνης της πράξεως. Διά τούτο, ακόμη και θεωρών το καλόν του κόσμου, είσαι αρμόδιος να πράξεις (με απερίσπαστη διάθεση).
**Ερμηνεία:** Η λέξη «ἀδὶ» (και ούτω καθεξής) νοείται τόσο ως «ἀρχόμενοι ἀπό» όσο και ως «τύπος». Εάν η λέξη «ἀδὶ» εδώ ληφθεί ως «ἀρχόμενοι ἀπό», τότε η φράση «Ιανακάδαγιαḥ» θα σήμαινε: εκείνοι που αρχίζουν από τον Βασιλέα Ιανάκα, δηλαδή ο Βασιλεύς Ιανάκας και οι μεγάλοι που ήλθαν μετά από αυτόν. Ωστόσο, δεν φαίνεται σωστό να δεχθούμε αυτήν την έννοια εδώ· διότι ακόμη και πριν από τον Βασιλέα Ιανάκα, πολλοί μεγάλοι είχαν επιτύχει την ανώτατη τελειότητα μέσω των πράξεων· όπως ο Σούρυα, ο Βαϊβασβάτα Μάνου, ο Βασιλεύς Ικσβάκου, κ.λπ. (Γκίτα 4.12). Επομένως, είναι κατάλληλο να λάβουμε τη λέξη «ἀδὶ» εδώ ως «τύπος», σύμφωνα με την οποία η φράση «Ιανακάδαγιαḥ» σημαίνει: μεγάλα όντα όπως ο Βασιλεύς Ιανάκας που, παραμένοντας στο στάδιο του νοικοκυριού, εκτέλεσαν όλες τις πράξεις με απερίσπαστη διάθεση και έτυχαν της ανώτατης τελειότητας, που υπήρξαν πριν από τον Βασιλέα Ιανάκα και μετά από αυτόν (μέχρι σήμερα).
Ο Καρμαγιόγκα είναι ένας πολύ αρχαίος γιόγκα, μέσω του οποίου πολλοί μεγάλοι όπως ο Βασιλεύς Ιανάκας έχουν επιτύχει τον Ανώτατο Εαυτόν. Επομένως, εάν κάποιος στο παρόν ή στο μέλλον επιθυμεί να επιτύχει τον Ανώτατο Εαυτόν μέσω του Καρμαγιόγκα, δεν πρέπει ποτέ να θεωρεί τα επίγεια αντικείμενα που αποκτά (σώμα, κ.λπ.) ως δικά του ή για τον εαυτό του. Διότι στην πραγματικότητα, δεν είναι καθόλου δικά του ή για τον εαυτό του· μάλλον, είναι για τον κόσμο και για χάρη του κόσμου. Με την αποδοχή αυτής της πραγματικότητας και την απασχόληση των αντικειμένων που λαμβάνονται από τον κόσμο στην υπηρεσία του ίδιου του κόσμου, κάποιος κόβει εύκολα τη σύνδεση με τον κόσμο και επιτυγχάνει τον Ανώτατο Εαυτόν. Επομένως, ο Καρμαγιόγκα είναι ένα εύκολο, εξαίρετο και ανεξάρτητο μέσο για την επίτευξη του Ανώτατου Εαυτού—δεν υπάρχει αμφιβολία γι' αυτό.
Εδώ, οι λέξεις «καρμανὰ εβα» (διά μόνης της πράξεως) συνδέονται με τις λέξεις «ασάκτο χυατσάραν κάρμα» (εκτελώντας πράξη χωρίς προσκόλληση) από το προηγούμενο εδάφιο· διότι μόνο εκτελώντας πράξη χωρίς προσκόλληση γίνεται ένα άτομο ελεύθερο από τα δεσμά της πράξης, όχι με την απλή εκτέλεση της πράξης. Με την απλή εκτέλεση της πράξης, το ον δεσμεύεται—«καρμανὰ μπαντχιάτε τζαντουḥ» (Μαχαμπαράτα, Σάντι Παρβα 241.7).
Είναι το ύφος της Γκίτα ότι ο Κύριος επαναλαμβάνει συνοπτικά το κύριο σημείο του θέματος που περιγράφεται σε ένα μεταγενέστερο εδάφιο (που είναι ιδιαίτερα χρήσιμο για τους ασκητές) σε ένα επόμενο εδάφιο. Για παράδειγμα, αφού διδάσκει να εκτελείται πράξη χωρίς προσκόλληση στο προηγούμενο (δέκατο ένατο) εδάφιο, σε αυτό το εικοστό εδάφιο, δηλώνει το ίδιο σημείο συνοπτικά με τις λέξεις «καρμανὰ εβα». Ομοίως, το κύριο σημείο του θέματος που περιγράφεται στο έκτο εδάφιο του δωδέκατου κεφαλαίου μπροστά θα δηλωθεί ξανά συνοπτικά στο έβδομο εδάφιο με τη φράση «μαϊγιάβεσιτατσέτασαμ» (πιστοί των οποίων οι νόες είναι σταθεροί σε Εμένα).
Εδώ, ο Κύριος θα μπορούσε να είχε πει «γιόγκενα εβα» (διά μόνης του γιόγκα) αντί για «καρμανὰ εβα». Ωστόσο, επειδή ο Αρτζούνα επέμενε στην εγκατάλειψη της πράξης στην ίδια της τη μορφή, και επειδή το θέμα (της πράξης που εκτελείται χωρίς προσκόλληση) συζητιόταν, έχουν χρησιμοποιηθεί οι λέξεις «καρμανὰ εβα». Επομένως, η προβλεπόμενη σημασία αυτών των λέξεων εδώ (σύμφωνα με το προηγούμενο εδάφιο) είναι πράγματι ο Καρμαγιόγκα που εκτελείται χωρίς προσκόλληση.
Στην αλήθεια, η επίτευξη του συνειδητού Ανώτατου Εαυτού δεν συμβαίνει μέσω αδρανών πράξεων. Τα εμπόδια στην εμπειρία του πάντοτε-επιτευχθέντος Ανώτατου Εαυτού απομακρύνονται με την εκτέλεση πράξης χωρίς προσκόλληση. Τότε, η εμπειρία του πανταχού παρόντος, αυταπόδεικτου, πλήρους Ανώτατου Εαυτού συμβαίνει παντού. Έτσι, επειδή απομακρύνει τα εμπόδια που έρχονται στο δρόμο της εμπειρίας της Ανώτατης Αρχής, λέγεται εδώ ότι η ανώτατη τελειότητα (η Ανώτατη Αρχή) επιτυγχάνεται μέσω της πράξης.
**Το Καθοριστικό Σημείο Σχετικά με την Επίτευξη του Ανώτατου Εαυτού:** Οι άνθρωποι θεωρούν την επίτευξη του Ανώτατου Εαυτού ως παραγόμενη από την πράξη, ακριβώς όπως η επίτευξη των επίγειων αντικειμένων. Σκέφτονται ότι εάν απαιτείται τόση προσπάθεια για να συναντήσουν έναν μεγάλο (υψηλόβαθμο) άνθρωπο, τότε για να συναντήσουν τον Κύριο των άπειρων συμπάντων, τον Ανώτατο Εαυτό, θα πρέπει να καταβάλουν μεγάλη προσπάθεια (ασκήσεις, όρκους, κ.λπ.). Στην πραγματικότητα, αυτό είναι το μεγαλύτερο λάθος του ασκητή.
Η ανθρώπινη γέννηση έχει μια στενή σχέση με τις πράξεις. Επομένως, η ανθρώπινη γέννηση ονομάζεται «καρμασανγκί», που σημαίνει «προσκολλημένη στις πράξεις»—«ραντζάσι πραλαγιαμ γκατβά καρμασανγκίσου τζαγιάτε» (Γκίτα 14.15). Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο ένα άτομο έχει μια ιδιαίτερη τάση προς τις πράξεις και επιθυμεί να επιτύχει τα επιθυμητά αντικείμενα μόνο μέσω πράξεων. Όταν συνοδεύεται από τη μοίρα, πράγματι επιτυγχάνει επιθυμητά επίγεια αντικείμενα μέσω πράξεων, γεγονός που ενισχύει την αντίληψή του ότι κάθε αντικείμενο αποκτάται και μπορεί να αποκτηθεί μόνο εκτελώντας πράξη. Κρατά την ίδια αντίληψη σχετικά με τον Ανώτατο Εαυτό και προσπαθεί να επιτύχει τον συνειδητό Ανώτατο Εαυτό επίσης μέσω αδρανών πράξεων μόνο. Αλλά η πραγματικότητα είναι ότι η επίτευξη του Ανώτατου Εαυτού δεν συμβαίνει μέσω πράξεων. Αυτό το θέμα πρέπει να γίνει κατανοητό πολύ βαθιά.
Μέσω πράξεων, επιτυγχάνονται φθαρτά αντικείμενα (ο κόσμος), όχι το άφθαρτο αντικείμενο (ο Ανώτατος Εαυτός)· διότι όλες οι πράξεις σχετίζονται μόνο με το φθαρτό (σώμα, αισθήσεις, νους, κ.λπ.), ενώ η επίτευξη του Ανώτατου Εαυτού συμβαίνει μετά την πλήρη αποκοπή της σύνδεσης με το φθαρτό.
Κάθε πράξη έχει αρχή και τέλος· επομένως, το αντικείμενο που επιτυγχάνεται ως καρπός της πράξης υπόκειται επίσης σε γένεση και καταστροφή. Μέσω πράξεων, μόνο εκείνο το αντικείμενο επιτυγχάνεται που είναι μακρινό (μη-επιτευχθέν) από την άποψη του χώρου, του χρόνου, κ.λπ. Ένα επίγειο αντικείμενο υπάρχει σε έναν χώρο, χρόνο, κ.λπ., υπόκειται σε γένεση και καταστροφή, και αλλάζει κάθε στιγμή. Επομένως, η επίτευσή του είναι εφικτή με πράξη. Αλλά ο Ανώτατος Εαυτός είναι πλήρης (πάντοτε-επιτευχθείς) σε όλο τον χώρο, χρόνο, αντικείμενα, άτομα, κ.λπ., και είναι εντελώς άδειος από γένεση, καταστροφή και αλλαγή. Επομένως, η επίτευσή Του είναι αυταπόδεικτη, όχι εφικτή με πράξη. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο η επίτευξη επίγειων αντικειμένων δεν συμβαίνει μέσω διαλογισμού, ενώ στην επίτευξη του Ανώτατου Εαυτού, ο διαλογισμός είναι πρωταρχικός. Μέσω διαλογισμού, μόνο εκείνο το αντικείμενο μπορεί να επιτευχθεί που είναι πλησιέστερο. Στην αλήθεια, η επίτευξη του Ανώτατου Εαυτού δεν συμβαίνει ούτε καν μέσω της δραστηριότητας του διαλογισμού. Η σημασία του διαλογισμού του Ανώτατου Εαυτού βρίσκεται μόνο στο να προκαλέσει την εγκατάλειψη άλλου (επίγειου) διαλογισμού. Τη στιγμή που ο επίγειος διαλογισμός εγκαταλείπεται πλήρως, συμβαίνει η εμπειρία του πάντοτε-επιτευχθέντος Ανώτατου Εαυτού.
Ο πανταχού παρών Ανώτατος Εαυτός δεν είναι καθόλου μακρινός από εμάς, και δεν μπορεί να είναι. Είναι εξαιρετικά κοντά ακόμη και σε εκείνη την «εγώ»-ότητα από την οποία δεν θεωρούμε τους εαυτούς μας μακρινούς. Η «εγώ»-ότητα είναι περιορισμένη (τοπική), αλλά ο Ανώτατος Εαυτός δεν είναι περιορισμένος. Για να βιώσουμε έναν τόσο εξαιρετικά κοντά, πάντοτε-επιτευχθέντα Ανώτατο Εαυτό, η εφαρμογή λογικής και συλλογισμού παρόμοιου με εκείνον για την επίτευξη επίγειων αντικειμένων δεν είναι τίποτα άλλο από εξαπάτηση του εαυτού.
Η επίτευξη ενός επίγειου αντικειμένου δεν συμβαίνει με απλή επιθυμία· αλλά η επίτευξη του Ανώτατου Εαυτού συμβαίνει μόνο με έντονη λαχτάρα. Στην αφύπνιση αυτής της έντονης λαχτάρας, μόνο η επιθυμία για επίγεια απόλαυση και συσσώρευση είναι εμπόδιο· δεν υπάρχει άλλο εμπόδιο. Εάν η έντονη λαχτάρα για την επίτευξη του Ανώτατου Εαυτού αφυπνιστεί αυτή τη στιγμή, τότε η εμπειρία του Ανώτατου Εαυτού θα συνέβαινε αυτή τη στιγμή.
Ο σκοπός της ανθρώπινης ζωής δεν είναι να εκτελεί πράξη και να απολαμβάνει τον καρπό της. Η έντονη λαχτάρα για την επίτευξη του Ανώτατου Εαυτού μπορεί να αφυπνιστεί μόνο μετά την εγκατάλειψη της επιθυμίας για επίγεια απόλαυση και συσσώρευση, όταν ο μοναδικός σκοπός του ασκητή για ολόκληρη τη ζωή γίνεται—να επιτύχει τον Ανώτατο Εαυτό. Εκτός από την επίτευξη του Ανώτατου Εαυτού, κανένα άλλο έργο δεν πρέπει να έχει καμία σημασία. Στην αλήθεια, εκτός από την επίτευξη του Ανώτατου Εαυτού, δεν υπάρχει άλλος σκοπός για την ανθρώπινη ζωή. Η ανάγκη είναι μόνο να αναγνωρίσουμε αυτόν τον σκοπό ή στόχο και να τον εκπληρώσουμε.
Εδώ, είναι απαραίτητο να κατανοήσουμε τη διαφορά μεταξύ «σκοπού» (ουντέσυα) και «επιθυμίας για καρπό» (φαλεχά). Ο «σκοπός» είναι να επιτύχουμε την αιώνια Ανώτατη Αρχή, και η «επιθυμία για καρπό» είναι να επιτύχουμε άφθαρτα (υπόκεινται σε γένεση-καταστροφή) αντικείμενα. Ο σκοπός εκπληρώνεται, αλλά η επιθυμία για καρπό πρέπει να εξαλειφθεί. Η αυτογνωσία και η επίτευξη του Θεού—και οι δύο είναι σκοποί, όχι καρποί. Η πράξη που εκτελείται για την επίτευξη ενός σκοπού δεν ονομάζεται επιθυμία-ενθαρρυντική (σακάμα). Επομένως, όλες οι πράξεις ενός απερίσπαστου ατόμου (Καρμαγιόγι) γίνονται με σκοπό, όχι με επιθυμία για καρπό.
Στον Καρμαγιόγκα, οι ευλογημένες πράξεις που προστάζονται από τις γραφές εκτελούνται με τον σκοπό της αποκοπής της σύνδεσης με τις πράξεις (αδράνεια). Ένα άτομο με επιθυμία εκτελεί πράξη για τον εαυτό του με επιθυμία για καρπό, και ένας Καρμαγιόγι εκτελεί πράξη (υπηρεσία) για άλλους εγκαταλείποντας την επιθυμία για καρπό. Η ίδια η πράξη μεταμορφώνεται σε μορφή καρπού. Επομένως, ο καρπός σχετίζεται με την πράξη. Ο σκοπός δεν σχετίζεται με την πράξη. Με την εκτέλεση πράξης αποκλειστικά για το καλό των άλλων με απερίσπαστη διάθεση, η αντίληψη ότι «ο Ανώτατος Εαυτός είναι μακρινός» απομακρύνεται.
**«λοκασανγκράχαμ εβάπι σαμπασχάν καρτούμ αρχασί»**—Η λέξη «λόκα» έχει τρεις έννοιες: (1) Κόσμοι όπως ο ανθρώπινος κόσμος, (2) Τα όντα που κατοικούν σε αυτούς τους κόσμους, και (3) Γραφές (όλες οι γραφές εκτός από τις Βέδες). «Λοκασανγκράχα» είναι η διεξαγωγή όλων των δραστηριοτήτων (ολόκληρος ο τρόπος ζωής) σύμφωνα με την καταλληλότητα του ανθρώπινου κόσμου, των όντων που κατοικούν σε αυτόν και των γραφών.
Η σημασία της Λοκασανγκράχα είναι—να εκτελείται πράξη ανιδιοτελώς για την απομάκρυνση των ανθρώπων από το μη-πραγματικό και την κατεύθυνση προς το Πραγματικό, προκειμένου να διατηρηθεί η κοσμική καταλληλότητα. Αυτό ονομάζεται επίσης «γιατζνιάρθα κάρμα» (πράξη για χάρη της θυσίας) στη Γκίτα. Η απομάκρυνση των ανθρώπων από το μη-πραγματικό και η κατεύθυνσή τους προς το Πραγματικό μέσω της συμπεριφοράς και των λόγων κάποιου είναι μια μεγάλη υπηρεσία· διότι όταν αντιμετωπίσουν το Πραγματικό, οι άνθρωποι μεταρρυθμίζονται και απελευθερώνονται.
Η εκτέλεση του καθήκοντος κάποιου για να δείξει στους ανθρώπους δεν είναι Λοκασανγκράχα. Είτε βλέπει κανείς είτε όχι, η Λοκασανγκράχα συμβαίνει αυτόματα με την εκτέλεση των αντίστοιχων καθηκόντων κάποιου (σύμφωνα με βάρνα, άσραμα, παράδοση, κ.λπ.) σύμφωνα με την κοσμική καταλληλότητα.
Καμία καθήκουσα-πράξη δεν είναι μικρή ή μεγάλη. Η μικρότερη και η μεγαλύτερη πράξη είναι ίσες όταν εκτελούνται θεωρώντας την απλώς ως καθήκον (με πνεύμα υπηρεσίας). Σύμφωνα με τη χώρα, τον χρόνο, τις περιστάσεις, την ευκαιρία, το βάρνα, το άσραμα, την παράδοση, κ.λπ., όποια καθήκουσα-πράξη έρχεται μπροστά σε κάποιον, αυτή ακριβώς η πράξη είναι η μεγάλη. Από την άποψη της φύσης και του καρπού της πράξης, η πράξη φαίνεται μικρή ή μεγάλη, τρομερή ή ήπια. Με την εγκατάλειψη της επιθυμίας για καρπό, όλες οι πράξεις γίνονται μέσα για την εκπλήρωση του σκοπού. Επομένως, στην αποκοπή της σύνδεσης με την αδράνεια, όλες οι πράξεις, μικρές και μεγάλες, είναι ίσες.
Η ζωή κανενός ατόμου δεν μπορεί να λειτουργήσει χωρίς τη βοήθεια άλλων. Το σώμα λαμβάνεται από τους γονείς, και η γνώση, η ικανότητα, η εκπαίδευση, κ.λπ., λαμβάνονται από τους δασκάλους. Το φαγητό που καταναλώνει κάποιος παράγεται από άλλους· τα ρούχα που φοράει κάποιος φτιάχνονται από άλλους· το σπίτι που ζει κάποιος χτίζεται από άλλους· ο δρόμος που περπατάει κάποιος φτιάχνεται από άλλους, κ.λπ., κ.λπ. Έτσι, η διαβίωση κάθε ατόμου εξαρτάται από άλλους. Επομένως, κάθε άτομο είναι υπόχρεο σε άλλους, και για να αποπληρώσει αυτό το χρέος, είναι απαραίτητο να υπηρετεί (ωφελεί) άλλους ανιδιοτελώς σύμφωνα με την ικανότητά του. Με το να μην θεωρεί το λεγόμενο δικό του σώμα, κ.λπ., όλα τα επίγεια αντικείμενα ως δικά του ή για τον εαυτό του ούτε στο ελάχιστο, ένα άτομο γίνεται ελεύθερο από χρέος.
**Σύνδεση:** Πώς η Λοκασανγκράχα συμβαίνει με την εκτέλεση πράξης—ο Κύριος εξηγεί αυτό στο επόμενο εδάφιο.
★🔗
