Ό,τι κάνει ένας ευγενής άνθρωπος, το ίδιο κάνουν και οι άλλοι· ό,τι πρότυπο θέσει, ο κόσμος το ακολουθεί.

3.21. Όποια δράση εκτελεί ένας σπουδαίος άνθρωπος, το ίδιο εκτελούν και οι άλλοι άνθρωποι. Όποιο πρότυπο θέτει, ο κόσμος το ακολουθεί. Ερμηνεία: «Όποια δράση εκτελεί ένας σπουδαίος άνθρωπος, το ίδιο εκτελούν και οι άλλοι άνθρωποι» – Σπουδαίος άνθρωπος είναι εκείνος που γνωρίζει κατ’ ουσίαν τον κόσμο (αντικείμενα όπως το σώμα κ.λπ.) και τον «Εαυτό» (την αληθινή φύση του). Βιώνει φυσικά ότι αντικείμενα όπως το σώμα, οι αισθήσεις, ο νους, ο νους, ο πλούτος, η οικογένεια, η γη κ.λπ., ανήκουν στον κόσμο, όχι στον εαυτό του. Όχι μόνο αυτό, ένας τέτοιος σπουδαίος άνθρωπος δεν θεωρεί καν την αποχή, την απάθεια, την αγάπη, τη γνώση, τις αρετές κ.λπ., ως δικές του· γιατί η θεώρησή τους ως δικές του ενισχύει την ατομικότητα, η οποία αποτελεί εμπόδιο για την επίτευξη της Αλήθειας. Σκέψεις όπως «Είμαι αποχωρημένος», «Είμαι απαθής», «Είμαι υπηρέτης», «Είμαι αφοσιωμένος» κ.λπ., επίσης ενισχύουν την ατομικότητα και έτσι γίνονται εμπόδια στην επίτευξη της Αλήθειας. Σε έναν σπουδαίο άνθρωπο, (το εγώ που σχετίζεται με τη υλικότητα) «ατομικό εγώ» δεν υπάρχει καθόλου, και το «συλλογικό εγώ» υπάρχει μόνο για πρακτικές συναλλαγές, το οποίο παραμένει αφοσιωμένο στην υπηρεσία του κόσμου· γιατί και το εγώ ανήκει στον κόσμο (Γκίτα 7.4, 13.5). Όλα τα αντικείμενα που λαμβάνονται από τον κόσμο – σώμα, πλούτος, οικογένεια, θέση, ικανότητα, εξουσία κ.λπ. – προορίζονται μόνο για τη σωστή χρήση τους, δηλαδή για να ασχολούνται με την υπηρεσία των άλλων· όχι για απόλαυση ή για τη διαβεβαίωση του δικού του δικαιώματος. Όποιος τα απολαμβάνει θεωρώντας τα ως δικά του και για τον εαυτό του, ονομάζεται κλέφτης από τον Κύριο – «Εκείνος που απολαμβάνει τα δώρα των θεών χωρίς να τα προσφέρει σε αυτούς είναι βεβαίως κλέφτης» (Γκίτα 3.12). Όλα αυτά τα αντικείμενα ανήκουν μόνο στο συλλογικό, ποτέ με κανένα τρόπο στο άτομο. Στην πραγματικότητα, δεν έχουμε καμία σχέση με αυτά τα αντικείμενα. Τα αντικείμενα που θεωρούνται ως ανήκοντα σε έναν σπουδαίο άνθρωπος (ως του κόσμου) εμπλέκονται αυτόματα και φυσικά στην υπηρεσία του κόσμου. Έχει μια φυσική τάση για την ευημερία όλων των όντων. Το αίσθημα του «να δίνεις» γεννά ενότητα και αγάπη στην κοινωνία, ενώ το αίσθημα του «να παίρνεις» γεννά σύγκρουση. Το αίσθημα του «να δίνεις» είναι ανυψωτικό, και το αίσθημα του «να παίρνεις» είναι υποτιμητικό. Το αίσθημα του «να παίρνεις» προκύπτει μόνο με το να θεωρεί κανείς το σώμα ως «εγώ», «δικό μου» ή «για μένα». Επειδή ένας σπουδαίος άνθρωπος δεν θεωρεί καμία σχέση με το σώμα, δεν υπάρχει ούτε ίχνος του αισθήματος του «να παίρνεις» σε αυτόν. Επομένως, κάθε δράση του είναι μόνο για την ευημερία των άλλων. Από το βλέμμα, το άγγιγμα, τη συνομιλία, τη στοχαστικότητα κ.λπ., ενός τέτοιου σπουδαίου ανθρώπου, η ευημερία των ανθρώπων συμβαίνει αυτόματα. Όχι μόνο αυτό, ακόμα και ο αέρας που αγγίζει το σώμα του και ρέει ωφελεί τους ανθρώπους. Τέτοιοι σπουδαίοι άνθρωποι είναι δύο ειδών: (1) Αυτοί της κατηγορίας Αβαντούτα και (2) Αυτοί της κατηγορίας Ατσάρια. Σπουδαίοι άνθρωποι της κατηγορίας Αβαντούτα είναι πρότυπα μόνο για Αβαντούτες, όχι για τους κοινούς ανθρώπους. Αλλά σπουδαίοι άνθρωποι της κατηγορίας Ατσάρια είναι πρότυπα για όλη την ανθρωπότητα. Εδώ, η περιγραφή είναι για σπουδαίους ανθρώπους της κατηγορίας Ατσάρια, των οποίων η συμπεριφορά είναι πάντα σύμφωνη με τις διαταγές των γραφών. Είτε κάποιος βλέπει είτε όχι, λόγω της απουσίας «εγώτητας» και «δικότητας», το καθήκον τους εκτελείται φυσικά μέσω αυτών. Για παράδειγμα, ένα λουλούδι άνθισε στο δάσος και μετά από λίγο μαράθηκε, ξεράθηκε και έπεσε. Κανείς δεν το είδε, ωστόσο εξαπλώθηκε η μυρωδιά του (παντού) και κατέστρεψε την δυσωδία. Παρομοίως, από έναν σπουδαίο άνθρωπο (λόγω του απείρου αισθήματος για την ευημερία των άλλων), ολόκληρος ο κόσμος λαμβάνει φυσικά απέραντο όφελος, είτε κάποιος το καταλαβαίνει είτε όχι. Ο λόγος είναι ότι λόγω της εξαφάνισης της ατομικότητας (εγώτητας και δικότητας), γίνεται ένα με εκείνη τη διατηρητική δύναμη του Θεού μέσω της οποίας συμβαίνει η ευημερία ολόκληρου του κόσμου. Όπως όλα τα μέλη ενός σώματος, αν και διαφορετικά, είναι ένα (π.χ., όταν οποιοδήποτε μέλος πονάει, ένα άτομο το θεωρεί δικό του πόνο), έτσι και όλα τα όντα του κόσμου, αν και διαφορετικά, είναι ένα. Όπως όταν οποιοδήποτε πληγωμένο (ασθενές) μέλος του σώματος θεραπεύεται, ολόκληρο το σώμα ωφελείται, έτσι και από ένα άτομο που, παραμένοντας εντός ορίων, εκτελεί το καθήκον του σύμφωνα με το αντικείμενο, τον χρόνο, τις περιστάσεις κ.λπ., που έχει αποκτήσει, ολόκληρος ο κόσμος ωφελείται αυτόματα. Η επιρροή της συμπεριφοράς και των λόγων ενός σπουδαίου ανθρώπου (λόγω του ότι γίνεται μέσω του χονδρού σώματος) γίνεται αισθητή με χονδρό τρόπο, που είναι περιορισμένη. Αλλά η επιρροή των αισθημάτων του γίνεται αισθητή με λεπτό τρόπο, που είναι απεριόριστη. Ο λόγος είναι ότι η δράση είναι περιορισμένη, αλλά το αίσθημα είναι απεριόριστο. Τα αισθήματα που ένας σπουδαίος άνθρωπος φέρνει στη συμπεριφορά του έχουν βαθιά επιρροή σε άλλους ανθρώπους. Επειδή ακολουθεί τέλεια τη συμπεριφορά του δικού του βάρνα, ασράμα, σέκτας κ.λπ., οι λόγοι που εκφωνεί έχουν επίσης βαθιά επιρροή σε ανθρώπους άλλων βάρνα, ασράμα, σέκτας κ.λπ. Αν και ένας σπουδαίος άνθρωπος δεν εκτελεί καμία δράση για τον εαυτό του και δεν έχει αίσθηση δράστη, ωστόσο επειδή φαίνεται να δρα στα μάτια των ανθρώπων, χρησιμοποιείται εδώ το ρήμα «εκτελεί». Μέσω αυτού, οι δράσεις συμβαίνουν αυτόματα και φυσικά για το όφελος όλων. Επειδή δεν έχει προσωπικό συμφέρον, κάθε δράση του, μικρή ή μεγάλη, ωφελεί αυτόματα τους ανθρώπους. Αν και για αυτόν δεν υπάρχει καθήκον – «Γι’ αυτόν δεν υπάρχει καθήκον να εκτελέσει» (Γκίτα 3.17) – και δεν έχει υπερηφάνεια στο να κάνει – «Χωρίς το αίσθημα του «εγώ» και «δικό μου»» (Γκίτα 2.71) – ωστόσο μέσω αυτού, το καθήκον εκτελείται αυτόματα, φυσικά και τέλεια. Με αυτόν τον τρόπο, μέσω αυτού, οι άνθρωποι συγκεντρώνονται φυσικά. «Σημαντικό Σημείο»: Συχνά παρατηρείται ότι σε οποιαδήποτε κοινωνία, σέκτα, κάστα, βάρνα, ασράμα κ.λπ., εκείνοι οι άνδρες ονομάζονται σπουδαίοι και τους οποίους οι άνθρωποι θεωρούν σπουδαίους και κοιτούν με σεβασμό, όποια συμπεριφορά υιοθετούν, οι άνθρωποι εκείνης της κοινωνίας, σέκτας, κάστας κ.λπ., επίσης αρχίζουν να υιοθετούν την ίδια συμπεριφορά. Λόγω της σημασίας του πλούτου και της θέσης και της απληστίας στην καρδιά, οι άνθρωποι θεωρούν τους άνδρες με περισσότερο πλούτο (εκατομμυριούχους, δισεκατομμυριούχους) και υψηλές θέσεις (ηγέτες, υπουργούς κ.λπ.) ως σπουδαίους και τους κοιτούν με μεγάλο σεβασμό. Εκείνοι στις καρδιές των οποίων τα υλικά αντικείμενα (πλούτος, θέση κ.λπ.) είναι σημαντικά, δεν είναι ούτε οι ίδιοι πραγματικά σπουδαίοι ούτε μπορούν καν να αναγνωρίσουν έναν σπουδαίο άνθρωπο. Αυτόν που θεωρούν σπουδαίο δεν είναι επίσης πραγματικά σπουδαίος. Αν ο πλούτος είναι πολύ σεβαστός στις καρδιές τους, τότε μόνο εκείνοι με περισσότερο πλούτο τους επηρεάζουν, ακριβώς όπως ένας κλέφτης επηρεάζεται μόνο από τον αρχηγό των κλεφτών. Αν και όχι πραγματικά σπουδαίοι, επειδή θεωρούνται σπουδαίοι από τους ανθρώπους, η συμπεριφορά εκείνων των πλούσιων και υψηλόβαθμων αξιωματούχων διαδίδεται αυτόματα στην κοινωνία. Για παράδειγμα, εκείνοι οι άνδρες που θεωρούνται σπουδαίοι λόγω πλούτου, όποια μέσα χρησιμοποιούν για να κερδίσουν και να συσσωρεύσουν πλούτο, αυτά ακριβώς τα μέσα διαδίδονται αυτόματα μεταξύ των ανθρώπων, ανεξάρτητα από το πόσο μυστικά μπορεί να είναι αυτά τα μέσα! Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο επί του παρόντος, κακίες όπως η ψευτιά, η εξαπάτηση, η ανεντιμότητα, η απάτη, η κλοπή κ.λπ., διαδίδονται αυτόματα στην κοινωνία χωρίς να διδάσκονται σε κανένα σχολείο. Είναι θέμα θλίψης και έκπληξης ότι επί του παρόντος, οι άνθρωποι θεωρούν έναν εκατομμυριούχο ως σπουδαίο, αλλά δεν θεωρούν σπουδαίο εκείνον που ψέλλει το όνομα του Κυρίου εκατό χιλιάδες φορές καθημερινά. Δεν θεωρούν καν ότι όταν ένας εκατομμυριούχος πεθάνει, ούτε μια δεκάρα θα πάει μαζί του, ενώ όταν πεθάνει εκείνος που ψέλλει το όνομα του Κυρίου, ολόκληρος ο πλούτος με τη μορφή του ονόματος του Κυρίου θα πάει μαζί του, ούτε ένα όνομα του Κυρίου θα μείνει πίσω! Όλοι εκείνοι οι άνδρες που θεωρούνται αρχηγοί στον δικό τους τόπο ή τομέα – δάσκαλοι, λέκτορες, ατσάρια, γκουρού, ηγέτες, κυβερνήτες, μαχάντ, κήρυκες, ιερείς κ.λπ. – όλοι χρειάζεται να είναι εξαιρετικά προσεκτικοί στη συμπεριφορά τους, ώστε να έχουν καλή επιρροή στους άλλους. Παρομοίως, και ο αρχηγός μιας οικογένειας χρειάζεται να είναι απόλυτα προσεκτικός στη συμπεριφορά του. Ο λόγος είναι ότι τα μάτια όλων είναι στον αρχηγό. Ο αρχηγός έχει ειδική ευθύνη, όπως ο οδηγός ενός τρένου. Άλλα άτομα που κάθονται στο τρένο μπορούν ακόμα και να κοιμηθούν, αλλά ο οδηγός πρέπει πάντα να παραμένει ξύπνιος. Ακόμα και μια μικρή απροσεξία από την πλευρά του μπορεί να οδηγήσει σε ατύχημα. Επομένως, όλοι οι άνδρες που θεωρούνται σπουδαίοι στους αντίστοιχους τομείς τους στον κόσμο χρειάζεται να δώσουν ιδιαίτερη προσοχή στη συμπεριφορά τους. «Όποιο πρότυπο θέτει, ο κόσμος το ακολουθεί» – Οι λόγοι που εκφωνεί ένας άνθρωπος στην καρδιά του οποίου δεν υπάρχουν ελαττώματα όπως επιθυμία, κτητικότητα, προσκόλληση, εγωισμός, μεροληψία κ.λπ., και που δεν έχει αίσθηση σημαντικότητας για φθαρτά αντικείμενα ή οποιοδήποτε αίσθημα λήψης, επηρεάζουν αυτόματα τους άλλους, και αυτοί αρχίζουν να δρουν σύμφωνα με τους λόγους του. Εδώ, μπορεί να προκύψει μια αμφιβολία: όταν έχει αναφερθεί συμπεριφορά, ποια είναι η ανάγκη να αναφερθεί το θέσιμο προτύπου; Και όταν αναφέρεται το θέσιμο προτύπου, ποια είναι η ανάγκη να αναφερθεί συμπεριφορά; Η επίλυση είναι αυτή: αν και η συμπεριφορά είναι πρωταρχική, δεν είναι δυνατόν για έναν άνθρωπο να ασκήσει τα αισθήματα όλων των βάρνα, ασράμα, σέκτας κ.λπ. Επομένως, ένας σπουδαίος άνθρωπος σίγουρα ασκεί τη συμπεριφορά, με όλες της τις πτυχές, σύμφωνα με το βάρνα, ασράμα κ.λπ., στο οποίο βρίσκεται ο ίδιος. Και για ανθρώπους άλλων βάρνα, ασράμα, σέκτας κ.λπ., διδάσκει επίσης μέσω των λόγων του, με αποδείξεις από γραφές, ιστορία κ.λπ., ότι το να μην κάνει κανείς τίποτα για τον εαυτό του, αλλά να εκτελεί τα αντίστοιχα καθήκοντά του (σύμφωνα με βάρνα, ασράμα, σέκτα κ.λπ.) με το αίσθημα της ευημερίας όλων των όντων είναι το εύκολο και ανώτατο μέσο ευημερίας (Γκίτα 18.45). Επηρεασμένοι από τους λόγους του, άνθρωποι άλλων βάρνα, ασράμα, σέκτας κ.λπ., αρχίζουν να εκτελούν τα αντίστοιχα καθήκοντά τους όπως τους είπε. Αν και η σφαίρα της συμπεριφοράς είναι περιορισμένη και η σφαίρα του θέσιμου προτύπου (λόγων) είναι εκτεταμένη, ωστόσο χρησιμοποιώντας πέντε λέξεις – «όποια», «όποια», «αυτό», «αυτό» και (ειδικά) «μόνο» – σε σχέση με τη συμπεριφορά του σπουδαίου ανθρώπου, η πρόθεση του Κυρίου είναι ότι η επιρροή της συμπεριφοράς του στην κοινωνία είναι πενταπλή (μεγαλύτερη). Και χρησιμοποιώντας δύο λέξεις – «όποιο» και «αυτό» – σε σχέση με το θέσιμο πρότυπο, η πρόθεση είναι ότι η επιρροή του θέσιμου προτύπου στην κοινωνία είναι μόνο διπλή (σχετικά λιγότερη). Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο ο Κύριος έχει τονίσει ιδιαίτερα την εκτέλεση των προκαθορισμένων καθηκόντων για την ευημερία του κόσμου στο εικοστό στίχο. Αν ένας σπουδαίος άνθρωπος δεν ασκεί συμπεριφορά σύμφωνα με το δικό του βάρνα, ασράμα κ.λπ., και θέτει μόνο πρότυπο, τότε δεν θα έχει ιδιαίτερη επιρροή στους ανθρώπους. Οι άνθρωποι μπορεί να αισθανθούν ότι αυτά τα θέματα είναι μόνο για συζήτηση και ακρόαση· επειδή ο ομιλητής ο ίδιος δεν εκτελεί το δικό του καθήκον. Αν προκύψει ένα τέτοιο αίσθημα, υπάρχει πιθανότητα οι άνθρωποι να αναπτύξουν δυσπιστία και αδιαφορία απέναντι στο καθήκον τους. Επομένως, ένας σπουδαίος άνθρωπος ωφελεί τους ανθρώπους εμπλέκοντάς τους στην εκτέλεση των αντίστοιχων καθηκόντων τους και με τους δύο τρόπους – ασκώντας ο ίδιος και θέτοντας πρότυπο. Μόνο εκείνοι οι άνθρωποι ακολουθούν (μιμούνται) τη συμπεριφορά ενός σπουδαίου ανθρώπου που τον θεωρούν σπουδαίο. Επομένως, ακόμα κι αν ένας άνθρωπος είναι πραγματικά σπουδαίος, αν κάποιος δεν τον θεωρεί σπουδαίο, δεν θα μπορέσει να δράσει σύμφωνα με τη συμπεριφορά και τους λόγους εκείνου του σπουδαίου ανθρώπου. Επί του παρόντος, αν και υπάρχουν πολλοί άνδρες που διαδίδουν πνευματικά (θεοσχετικά) αισθήματα, η επιρροή τους στους ανθρώπους φαίνεται να είναι πολύ μικρή. Ο λόγος για αυτό είναι ότι συχνά ο ομιλητής δεν ασκεί πλήρως αυτό που κηρύττει. Μια δήλωση που γίνεται μετά την άσκηση του εαυτού είναι σαν ένα όπλο γεμάτο με σφαίρα, το οποίο, όταν πυροβοληθεί, χτυπά μαζί με τον ήχο. Αντίθετα, μια δήλωση που γίνεται χωρίς να την φέρει στην πράξη είναι σαν ένα όπλο γεμάτο μόνο με πυρίτιδα, το οποίο κάνει μόνο ήχο και μετά ησυχάζει. Ωστόσο, τα πνευματικά θέματα δεν τελειώνουν έτσι απλά· μάλλον, σίγουρα έχουν κάποια επιρροή. Συζητήσεις για τον Θεό, ομιλίες, τραγούδια για τις δόξες Του κ.λπ., σίγουρα έχουν κάποια επιρροή σε όλους. Αν οι ακροατές έχουν πίστη και ασκούν πνευματικές πρακτικές ή επιθυμούν να το κάνουν, τότε η επιρροή των λόγων πάνω τους (λόγω της πίστης και του ενδιαφέροντος για πνευματική πρακτική) είναι μεγαλύτερη. Σύνδεση: Τώρα, στους επόμενους τρεις στίχους, ο Κύριος ενισχύει το σημείο της καθοδήγησης του λαού δίνοντας το δικό Του παράδειγμα.