ទេវតាដែលត្រូវបានចិញ្ចឹមដោយយញ្ញបូជានឹងផ្តល់ឱ្យអ្នកនូវវត្ថុដែលចង់បាន។ ដូច្នេះ អ្នកណាដែលសោយសុខពីវត្ថុដែលទេវតាបានផ្តល់ឱ្យ ដោយមិនបានថ្វាយ (ជាថ្នូរ) ដល់ពួកគេ គឺជាចោរមែន។

អត្ថន័យពាក្យ៖ ឥឝ្ដាន - ដែលចង់បាន, ភោគាន - វត្ថុ, ហិ - ពិតប្រាកដណាស់, វះ - ដល់អ្នក, ទេវាះ - ទេវតា, ទាស្យន្តេ - នឹងផ្តល់ឱ្យ, យជ្ញភាវិតាះ - ដែលចិញ្ចឹមដោយយញ្ញ, តៃះ - ដោយពួកគេ, ទត្តាន - ដែលបានផ្តល់, អប្រទាយ - ដោយមិនថ្វាយ, ឯភ្យះ - ដល់ពួកគេ, យៈ - អ្នកណាដែល, ភុង្កតេ - រីករាយនឹង, ស្តេនះ - ចោរ, ឯវ - ពិតប្រាកដណាស់, សះ - គាត់។ ការពន្យល់របស់ Swami Sivananda៖ នៅពេលដែលទេវតាពេញចិត្តនឹងយញ្ញរបស់អ្នក ពួកគេនឹងផ្តល់ឱ្យអ្នកនូវវត្ថុដែលចង់បានដូចជាកូនចៅ សត្វពាហនៈ និងទ្រព្យសម្បត្តិជាដើម។ អ្នកណាដែលរីករាយនឹងអ្វីដែលទេវតាបានផ្តល់ឱ្យដោយមិនថ្វាយអ្វីត្រឡប់ទៅពួកគេវិញ គឺគ្រាន់តែបំពេញតម្រូវការនៃរាងកាយ និងញ្ញាណរបស់ខ្លួនឯងប៉ុណ្ណោះ គឺពិតជាចោរ។ គាត់គឺជាចោរប្លន់ទ្រព្យសម្បត្តិរបស់ទេវតា។

**ភាគ ៣ កាព្យ ១២:** ទេវតាទាំងឡាយ ដែលត្រូវបានថែរក្សាដោយយញ្ញ នឹងប្រទានឱ្យពួកអ្នកនូវភោគៈដែលត្រូវការ (ដោយមិនចាំបាច់សុំ) សម្រាប់ការសម្រេចកិច្ចការរបស់ពួកអ្នក។ អ្នកណាដែល ដោយមិនបានផ្ដល់ឱ្យអ្នកដទៃ តែងតែទទួលយកផលប្រយោជន៍តែខ្លួនឯងពីវត្ថុដែលទទួលបានពីទេវតាទាំងនោះ អ្នកនោះពិតជាចោរមែន។ **ពន្យល់:** ពាក្យថា "ឥស្តាន៑ ភោគាន៑ ហិ វោ ទេវា ទាស្យន្តេ យញ្ញ-ភាវិតាៈ" — នៅទីនេះដែរ ពាក្យ "ឥស្ត-ភោគ" មិនអាចមានន័យថា វត្ថុផ្សេងៗដែលជាទីប្រាថ្នានៃការសោយរាប់អានបានឡើយ។ ហេតុផលគឺថា កាព្យមុន (ទី១១) បាននិយាយអំពីការទទួលបានផលប្រយោជន៍ដ៏ឧត្តម ហើយកាព្យនេះ (ទី១២) បង្ហាញពីមធ្យោបាយសម្រាប់ការទទួលបាននោះ។ ផលប្រយោជន៍ដ៏ឧត្តម គឺមិនអាចទទួលបានឡើយ នៅពេលដែលមានការប្រាថ្នាចង់បានការសោយរាប់អាននៅឡើយ។ ដូច្នេះ នៅទីនេះ ពាក្យ "ឥស្ត" ដែលមកពីឫសពាក្យ "យជ្ជ" និងពាក្យ "ភោគ" មានន័យថា គ្រឿងឧបភោគៈដែលចាំបាច់ ដូច្នេះន័យនៃពាក្យទាំងឡាយដែលបានពោលមកគឺ៖ ទេវតាទាំងនោះ នឹងបន្តផ្ដល់ឱ្យពួកអ្នកនូវគ្រឿងឧបភោគៈដែលចាំបាច់សម្រាប់ការសម្រេចយញ្ញ (សកម្មភាពដែលជាកាតព្វកិច្ច)។ ពាក្យថា "យញ្ញ-ភាវិតាៈ ទេវាៈ" បង្កប់ន័យថា ទេវតាទាំងឡាយ ដោយចាត់ទុកវាជាកាតព្វកិច្ចរបស់ខ្លួន ពិតជាផ្ដល់ឱ្យមនុស្សនូវគ្រឿងឧបភោគៈដែលចាំបាច់។ មនុស្សទាំងឡាយវិញ ត្រូវតែបំពេញកាតព្វកិច្ចរបស់ខ្លួន។ "តៃរ៑ ទត្តាន៑ អប្រទាយ ឯភ្យោ យោ ភុង្ក្តេ" — ព្រះព្រហ្មបានប្រើពាក្យ "តេ ទេវាៈ" សម្រាប់ទេវតា ព្រោះមនុស្សជាអ្នកឈរនៅចំពោះមុខទ្រង់ មិនមែនទេវតា។ ប៉ុន្តែនៅទីនេះ ពាក្យ "ឯភ្យៈ" (ដែលបង្កើតឡើងពី "ឥទំ") ត្រូវបានប្រើ ដែលបង្ហាញពីភាពជិតស្និទ្ធ។ ចំពោះព្រះអាទិទេព អ្នកទាំងអស់គឺនៅជិតស្និទ្ធ (គីតា ៧.២៦)។ នេះបញ្ជាក់ថា ចាប់ពីទីនេះតទៅ គឺជាពាក្យផ្ទាល់របស់ព្រះអាទិទេពដែលចាប់ផ្ដើម។ នៅទីនេះ ពាក្យ "ភុង្ក្តេ" មិនមានន័យត្រឹមតែការបរិភោគអាហារប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែសំដៅទៅលើការប្រើប្រាស់គ្រឿងឧបភោគៈដែលចាំបាច់ទាំងអស់សម្រាប់ការរក្សារាងកាយ (អាហារ សំលៀកបំពាក់ ទ្រព្យសម្បត្តិ លំនៅដ្ឋាន ជាដើម) សម្រាប់សេចក្ដីសុខស្រួលផ្ទាល់ខ្លួន។ រាងកាយនេះ ត្រូវបានទទួលពីឪពុកម្ដាយ ហើយក៏ត្រូវបានចិញ្ចឹមបីបាច់ដោយពួកគាត់ដែរ។ ចំណេះដឹងត្រូវបានទទួលពីគ្រូ។ ទេវតាផ្ដល់ឱ្យមនុស្សគ្រប់គ្នានូវឧបករណ៍សម្រាប់សកម្មភាពដែលជាកាតព្វកិច្ច។ ឥសីប្រទានឱ្យគ្រប់គ្នានូវប្រាជ្ញា។ បុព្វបុរសបង្ហាញមនុស្សនូវមធ្យោបាយសម្រាប់សេចក្ដីសុខ និងភាពស្រួល។ សត្វ បក្សី ដើមឈើ ព្រែ ជាដើម បានបូជាខ្លួនឯងសម្រាប់សេចក្ដីសុខរបស់អ្នកដទៃ។ (ទោះបីជាសត្វ បក្សី ជាដើម មិនដឹងខ្លួនថាពួកវាកំពុងផ្ដល់ផលប្រយោជន៍ដល់អ្នកដទៃក៏ដោយ ក៏ផលប្រយោជន៍ដល់អ្នកដទៃកើតឡើងដោយស្វ័យប្រវត្តិតាមរយៈពួកវាដែរ។) ដូច្នេះ មធ្យោបាយណាមួយដែលយើងមាន — កម្លាំង សមត្ថភាព ឋានៈ អំណាច ទ្រព្យសម្បត្តិ កម្មសិទ្ធិ ជាដើម — ទាំងអស់នោះត្រូវបានទទួលពីអ្នកដទៃ។ ដូច្នេះ វាត្រូវតែត្រូវបានប្រើប្រាស់ក្នុងការបម្រើអ្នកដទៃតែម្ដង។ រាងកាយ ឥន្ទ្រិយ ចិត្ត ពុទ្ធិ ជាដើម — របស់ទាំងអស់នេះត្រូវបានទទួលពីលោក។ វាមិនដែលជាកម្មសិទ្ធិរបស់យើងឡើយ ហើយក៏នឹងមិនដែលក្លាយជាកម្មសិទ្ធិរបស់យើងដែរ។ ដូច្នេះ ការចាត់ទុកវាថាជារបស់ខ្លួន និងសម្រាប់ខ្លួនឯង ហើយទទួលយកសេចក្ដីសុខតាមរយៈវា គឺជាភាពជាប់ចំណងដ៏ពិតប្រាកដ។ មធ្យោបាយងាយស្រួលក្នុងការរួចផុតពីចំណងនេះ គឺត្រូវចាត់ទុករបស់ទាំងនេះថាជាកម្មសិទ្ធិរបស់អ្នកដែលយើងបានទទួលពីគាត់ ហើយប្រើប្រាស់វាដោយមិនមានអាត្មានិយមក្នុងការបម្រើគាត់។ នេះគឺជាកាតព្វកិច្ចដ៏ឧត្តមរបស់យើង។ ការសង្ស័យមួយច្រើនកើតឡើងនៅក្នុងចិត្តរបស់អ្នកស្វែងរក៖ "ប្រសិនបើយើងបម្រើលោក យើងនឹងក្លាយជាជាប់ជំពាក់ ហើយជាប់ចំណង!" ប៉ុន្តែពាក្យរបស់ព្រះអាទិទេពបង្កើតឡើងថា មូលហេតុនៃការជាប់ចំណងគឺមិនមែនការបម្រើទេ ប៉ុន្តែជាអារម្មណ៍នៃការយកអ្វីមួយសម្រាប់ខ្លួនឯង។ ដូច្នេះ ការលះបង់អារម្មណ៍នៃការយក ហើយដូចទេវតា ផ្ដល់សេចក្ដីសុខដល់អ្នកដទៃ គឺជាកាតព្វកិច្ចដ៏ឧត្តមរបស់មនុស្សគ្រប់រូប។ គោលការណ៍នៃកម្មយោគ កំណត់ពីការប្រើប្រាស់ត្រឹមត្រូវនូវមធ្យោបាយ សមត្ថភាព ពេលវេលា និងការយល់ដឹងដែលបានទទួល។ ការប្រាថ្នាចង់បានច្រើនជាងនេះ (មធ្យោបាយថ្មីៗ ជាដើម) ក្រៅពីមធ្យោបាយដែលបានទទួល គឺផ្ទុយនឹងគោលការណ៍នៃកម្មយោគ។ ដូច្នេះ មនុស្សត្រូវតែប្រើប្រាស់មធ្យោបាយដែលបានទទួល ជាដើម សម្រាប់សុភមង្គលរបស់អ្នកដទៃ។ គ្មានតម្រូវការបន្ថែមសូម្បីតែបន្តិចសោះឡើយ។ វាជាហេតុផលដែលថា អ្វីដែលគេរំពឹងទុកពីនរណាម្នាក់ គឺត្រឹមតែតាមសមត្ថភាពរបស់គាត់ប៉ុណ្ណោះ។ បន្ទាប់មក តើព្រះជាម្ចាស់ ឬទេវតាអាចរំពឹងទុកច្រើនជាងនេះបានយ៉ាងដូចម្ដេច? "ស្តេន ឯវ សៈ" — ការប្រើពាក្យឯកវចនៈនៅទីនេះ ("សៈ ស្តេនៈ") បង្កប់ន័យថា មនុស្សដែលមិនបំពេញកាតព្វកិច្ចរបស់ខ្លួន យកសម្រាប់ខ្លួនឯងតែម្នាក់គត់នូវចំណែកនៃគ្រឿងឧបភោគៈ (អាហារ ទឹក សំលៀកបំពាក់ ជាដើម) ដែលមានគោលបំណងសម្រាប់អ្នកទាំងអស់ ដោយមិនផ្ដល់វាឱ្យអ្នកដទៃ។ ដូច្នេះ គាត់ពិតជាចោរមែន។ អ្នកណាដែលទទួលយកផលប្រយោជន៍សម្រាប់ខ្លួនឯងតែម្នាក់គត់ ដោយមិនផ្ដល់ចំណែកឱ្យអ្នកដទៃ គឺពិតជាចោរ។ ប៉ុន្តែអ្នកណា ក្នុងកម្រិតណាមួយ មានបំណងបំពេញផលប្រយោជន៍ផ្ទាល់ខ្លួន — ឧ. ចង់បានការគោរព ការលើកតម្កើង ជាដើម ជាថ្នូរនឹងការប្រើប្រាស់មធ្យោបាយក្នុងការបម្រើ — អ្នកនោះក៏ជាចោរក្នុងកម្រិតនោះដែរ។ ចិត្តរបស់មនុស្សបែបនោះ មិនអាចនៅស្អាត និងស្ងប់ស្ងាត់បានឡើយ។ រាងកាយបុគ្គលនេះ គ្មានផ្លូវណាដែលដាច់ដោយឡែកពីលោកសមូហភាពឡើយ ហើយក៏មិនអាចដាច់ដោយឡែកបានដែរ។ ព្រោះផ្នែកមួយនៃសមូហភាព ត្រូវបានគេហៅថា បុគ្គល។ ដូច្នេះ ការចាត់ទុកបុគ្គល (រាងកាយ) ថាជារបស់ខ្លួន ហើយមិនចាត់ទុកសមូហភាព (លោក) ថាជារបស់ខ្លួន គឺជាហេតុនៃភាពទ្វេគុណដូចជាការទាក់ទាញ និងការរើសអើង ហើយនេះផ្ទាល់គឺជាអហង្ការ ភាពជាបុគ្គល ឬភាពមិនស្មើគ្នា។ តាមរយៈការប្រតិបត្តិកម្មយោគ របស់ទាំងអស់នេះ (ការទាក់ទាញ ការរើសអើង ជាដើម) ត្រូវបានបំផ្លាញដោយងាយស្រួល។ ហេតុផលគឺថា កម្មយោគីរក្សាអារម្មណ៍ថា៖ "អ្វីដែលខ្ញុំកំពុងធ្វើ ខ្ញុំកំពុងធ្វើមិនមែនសម្រាប់ខ្លួនឯងទេ ប៉ុន្តែសម្រាប់លោកទាំងមូល។" នៅទីនេះមានចំណុចជ្រៅថ្លា៖ កម្មយោគីធ្វើសកម្មភាពទាំងអស់ដោយមានគោលបំណងដើម្បីសុភមង្គលរបស់លោកទាំងមូល មិនធ្វើសកម្មភាពណាមួយសម្រាប់សុភមង្គលផ្ទាល់ខ្លួនឡើយ។ ហេតុផលគឺថា ការចាត់ទុកសុភមង្គលផ្ទាល់ខ្លួនថាដាច់ដោយឡែកពីសុភមង្គលរបស់អ្នកទាំងអស់ ក៏ធ្វើឱ្យកើតមានភាពជាបុគ្គល និងភាពមិនស្មើគ្នាដែរ ដែលជាឧបសគ្គក្នុងដំណើររបស់អ្នកស្វែងរក។ អ្វីដែលយើងមាន — រាងកាយ ឥន្ទ្រិយ ចិត្ត ពុទ្ធិ ជាដើម — ទាំងអស់នេះត្រូវបានទទួលពីលោក។ ការប្រើប្រាស់វត្ថុដែលទទួលបានពីលោក តែមួយគត់សម្រាប់ការបំពេញផលប្រយោជន៍ផ្ទាល់ខ្លួន គឺមិនមែនជាភាពស្មោះត្រង់ឡើយ។ **ចំណុចពិសេសទាក់ទងនឹងកាតព្វកិច្ច៖** គោលបំណងតែមួយគត់នៃវប្បធម៌ហិណ្ឌូ គឺសុភមង្គលរបស់មនុស្សជាតិ។ ជាមួយនឹងគោលបំណងនេះ ព្រះព្រហ្ម (នៅដើមការកើតសត្វលោក) បានបញ្ជាឱ្យមនុស្សផ្ដល់សេចក្ដីសុដល់គ្នាទៅវិញទៅមក តាមរយៈការសម្រេចកាតព្វកិច្ចរបស់ខ្លួនដោយមិនមានអាត្មានិយម (គីតា ៣.១០)។ នៅក្នុងគ្រួសារ បងប្អូន មាតាបិតា ជាដើម អ្នកទាំងអស់ពិតជាធ្វើសកម្មភាព។ ប៉ុន្តែកំហុសធំដែលពួកគាត់បានធ្វើ គឺពួកគាត់ធ្វើសកម្មភាពក្រោមឥទ្ធិពលនៃការប្រាថ្នា ភាពជាប់ជំពាក់ ភាពងប់ងល់ អាត្មានិយម ជាដើម។ ដូច្នេះ ពួកគាត់មិនទទួលបានផលប្រយោជន៍ ទាំងលោកិយ និងបរលោកឡើយ។ ផ្ទុយទៅវិញ ពួកគាត់ទទួលរងនូវការខាតបង់។ ការធ្វើសកម្មភាពសម្រាប់ខ្លួនឯង ក្រោមឥទ្ធិពលនៃអាត្មានិយមតែម្ដង បណ្ដាលឱ្យមានជម្លោះ ការប្រកួតប្រជែង ទោសចំពោះគ្នា ជាដើម ក្នុងលោកនេះ ហើយនាំទៅរកស្ថានភាពវេទនាក្នុងលោកខាងមុខ។ ដោយបម្រើអ្នកដទៃ ហើយប្រាថ្នាចង់បានអ្វីមួយជាថ្នូរ ទំនាក់ទំនងរបស់ខ្លួនជាមួយវត្ថុ និងមនុស្ស ក្លាយជាចំណង។ ការភ្ជាប់សកម្មភាពណាមួយជាមួយអាត្មានិយម ធ្វើឱ្យសកម្មភាពនោះក្លាយជារបស់តូចតាច និងជាប់ចំណង។ គ្មាននរណាម្នាក់នៅលើលោកនេះហៅអ្នកដែលមានអាត្មានិយមថាល្អឡើយ។ គ្មាននរណាម្នាក់ចង់ផ្ដល់ឱ្យច្រើនទៅអ្នកដែលមានបំណងប្រាថ្នាឡើយ។ ជាញឹកញាប់ គេឃើញថា សូម្បីតែនៅផ្ទះ របស់ផ្សេងៗត្រូវបានលាក់បាំងពីមនុស្សដែលមានភាពជាប់ជំពាក់ និងស្វែងរកសេចក្ដីសុខ។ ផ្ទុយទៅវិញ ប្រសិនបើយើងបម្រើអ្នកដទៃដោយការយល់ដឹង ពេលវេលា សមត្ថភាព និងមធ្យោបាយណាដែលយើងមាន វ