Miungu, waliokuzwa kwa sadaka, watakupatia vitu unavyotaka. Basi, anayefurahia vitu vilivyotolewa na miungu bila kutoa (badala yake) kwao, hakika ni mwizi.

【Maana ya maneno】 इष्टान् (Ishtan) - zinazotamaniwa, भोगान् (Bhogan) - vitu, हि (Hi) - kwa hivyo, वः (Vah) - kwenu, देवाः (Devah) - miungu, दास्यन्ते (Dasyante) - watatoa, यज्ञभाविताः (Yajnabhavitah) - waliofadhiliwa na dhabihu, तैः (Taih) - nao, दत्तान् (Dattan) - vilivyotolewa, अप्रदाय (Apradaya) - bila kutoa, एभ्यः (Ebhyah) - kwao, यः (Yah) - yule ambaye, भुङ्क्ते (Bhunkte) - anafurahia, स्तेनः (Stenah) - mwizi, एव (Eva) - kweli, सः (Sah) - yeye. 【Ufafanuzi】 Miungu inapofurahishwa na dhabihu zenu, watawapa vitu vyote mnavyotamani kama vile watoto, mifugo, mali, n.k. Yule anayefurahia kile alichopewa na miungu, yaani, yule anayeridhisha matamanio ya mwili wake na hisia zake bila kutoa chochote kwa miungu kama malipo, ni mwizi wa kweli. Yeye ni kweli mnyang'anyi wa mali ya miungu.

**3.12: Miungu, ikishughulikiwa kwa sadaka, watakupeni (bila kuomba) njia muhimu za kutekeleza majukumu yako. Yeye ambaye, bila kuwapa wengine, anajistarehesha peke yake kwa riziki zilizopatikana kutoka kwa miungu, hakika ni mwizi.** **Ufafanuzi:** Maneno "iṣṭān bhogān hi vo devā dāsyante yajña-bhāvitāḥ" — hapa pia, neno "iṣṭa-bhoga" haliwezi kumaanisha vitu vinavyotamaniwa vya starehe. Sababu ni kwamba aya ya kumi na moja (iliyotangulia) inazungumzia kufikia wema kuu, na aya hii (ya kumi na mbili) inasema njia ya kufikia hilo. Wema kuu hauwezi kamwe kufikiwa wakati kuna tamaa ya starehe. Kwa hivyo, hapa neno "iṣṭa," likitokana na mzizi "yaj," na neno "bhoga" likimaanisha vifaa muhimu, maana ya maneno yaliyotajwa ni: Miungu hiyo itaendelea kukupatia njia muhimu za kutekeleza sadaka (kitendo cha wajibu). Maneno "yajña-bhāvitāḥ devāḥ" yamaanisha kwamba miungu, ikizingatia kuwa ni wajibu wake, hakika inawapa wanadamu vifaa muhimu; ni wanadamu tu ambao lazima watimize wajibu wao. "tair dattān apradāya ebhyo yo bhuṅkte" — Bwana Brahmā alitumia neno "te devāḥ" kwa ajili ya miungu kwa sababu wanadamu walikuwako mbele yake, sio miungu. Lakini hapa neno "ebhyaḥ" (linalotokana na "idam") limetumika, likionyesha ukaribu. Kwa Bwana, wote wako karibu (Gita 7.26). Hii inathibitisha kwamba kuanzia hapa, maneno ya Bwana mwenyewe yanaanza. Hapa, neno "bhuṅkte" halimaanishi tu kula chakula, bali linarejelea kutumia njia zote muhimu za kutunza mwili (chakula, mavazi, mali, makazi, n.k.) kwa ajili ya starehe yake mwenyewe. Mwili huu umepokelewa kutoka kwa wazazi na pia unalishwa nao. Ulimwengu unampa kila mtu ujuzi. Miungu inampa kila mtu njia za kutenda kwa wajibu. Wataalamu huwapa watu wote hekima. Mababu zetu huwaonyesha wanadamu njia za furaha na starehe. Wanyama, ndege, miti, mimea, n.k., hujikabidhi kwa ajili ya furaha ya wengine. (Ingawa wanyama, ndege, n.k., hawajui kwamba wanawafaa wengine, hata hivyo, manufaa kwa wengine hutokea kwa hiari kupitia kwao.) Kwa hivyo, njia zozote tulizonazo — nguvu, uwezo, cheo, mamlaka, mali, n.k. — zote zimepokelewa kutoka kwa wengine. Kwa hivyo, hizi zinapaswa kutumika katika utumishi wa wengine pekee. Mwili, fahamu, akili, n.k. — vitu hivi vyote vimepokelewa kutoka kwa ulimwengu. Kamwe havikuwa vyetu wenyewe, wala havitaweza kuwa vyetu. Kwa hivyo, kuzizingatia kama zake mwenyewe na kwa ajili yake mwenyewe, na kujistarehesha kupitia kwao, ndio wenyewe utumwa. Njia rahisi ya kuwa huru kutoka kwa utumwa huu ni kuziona vitu hivi kama vya wale tulivyopokea kutoka kwao, na kuzitumia kwa kujitoa katika utumishi wao. Hili ndilo wajibu wetu mkuu. Shaka mara nyingi hutokea katika akili za watafutaji: "Tukiwatumikia ulimwengu, tutaambatana nao na kukwama!" Lakini maneno ya Bwana yanathibitisha kwamba sababu ya kukwama sio utumishi, bali ni hisia ya kujichukulia kitu mwenyewe. Kwa hivyo, kuacha hisia ya kuchukua na, kama miungu, kuwapa wengine furaha ndio wajibu mkuu wa kila mwanadamu. Kanuni ya Karmayoga inapendekeza matumizi sahihi ya njia zilizopokelewa, uwezo, wakati, na ufahamu. Kutamani zaidi (njia mpya, n.k.) zaidi ya zile zilizopokelewa ni kinyume na kanuni ya Karmayoga. Kwa hivyo, mtu lazima atumie njia zilizopokelewa, n.k., kwa maslahi ya wengine. Hakuna haja hata kidogo ya zaidi. Ni mantiki kwamba mtu anatarajiwa kufanya kadiri ya uwezo wake; basi Mungu au miungu wangetarajia nini zaidi ya hilo? "stena eva saḥ" — Matumizi ya umoja hapa ("saḥ stenaḥ") yamaanisha kwamba mtu ambaye hatatimizi wajibu wake anajichukulia peke yake sehemu ya vifaa (chakula, maji, mavazi, n.k.) yanayolengwa kwa wote, bila kuwapa wengine. Kwa hivyo, hakika ni mwizi. Yeye anayejistarehesha peke yake bila kuwapa wengine sehemu yao hakika ni mwizi. Lakini yeye ambaye, kwa kiasi chochote, anatamani kutimiza maslahi yake binafsi — yaani, anatamani heshima, sifa, n.k., kwa ajili ya kutumia njia katika utumishi — naye ni mwizi kwa kiasi hicho. Moyo wa mtu kama huyo hauwezi kamwe kubaki safi na mwenye amani. Mwili huu wa kibinafsi haujitengi kwa njia yoyote na ulimwengu wa pamoja, wala hauwezi; kwa sababu sehemu ya jumla huitwa kibinafsi. Kwa hivyo, kuzingatia kibinafsi (mwili) kama chako mwenyewe na kutozingatia jumla (ulimwengu) kama yako mwenyewe ndio chanzo cha upinzani kama uvutano na chuki, na hii yenyewe ni ubinafsi, ujiamini, au ukosefu wa usawa. Kupitia mazoezi ya Karmayoga, yote haya (uvutano, chuki, n.k.) huuangamizwa kwa urahisi. Sababu ni kwamba Karmayogi anadumisha hisia: "Chochote ninachofanya, sifanyi kwa ajili yangu mwenyewe, bali kwa ajili ya ulimwengu wote." Hapa kuna jambo la kina: Karmayogi hufanya matendo yote kwa lengo la maslahi ya ulimwengu wote, hata kufanya kitendo chochote kwa maslahi yake mwenyewe. Sababu ni kwamba kuzingatia maslahi yake mwenyewe kama tofauti na maslahi ya wote pia huleta ubinafsi na ukosefu wa usawa, ambavyo ni vikwazo katika maendeleo ya mtafutaji. Tulichonacho — mwili, fahamu, akili, n.k. — yote yamepokelewa kutoka kwa ulimwengu. Kutumia kitu kilichopokelewa kutoka kwa ulimwengu kwa ajili ya kutimiza malengo yake binafsi pekee sio uaminifu. **Jumbo Maalum Kuhusu Wajibu:** Lengo pekee la utamaduni wa Kihindu ni maslahi ya wanadamu. Kwa lengo hili, Bwana Brahmā (mwanzoni mwa uumbaji) huamrisha wanadamu kuwapa furaha wao kwa wao kupitia utekelezaji usio na ubinafsi wa majukumu yao (Gita 3.10). Katika familia, ndugu, dada, mama, n.k., wote hakika hufanya matendo; lakini kosa kubwa wanalofanya ni kwamba hufanya matendo chini ya utawala wa tamaa, ushirikiano, upotofu, ubinafsi, n.k. Kwa hivyo, hawapati manufaa ya kidunia wala ya peponi; badala yake, hupata hasara. Kufanya kwa ajili yako mwenyewe chini ya utawala wa ubinafsi pekee husababisha ugomvi, mzozo, wivu, n.k., katika ulimwengu huu na kusababisha hali duni katika ule ujao. Kwa kuwatumikia wengine na kutamani kitu katika mbadala, uhusiano wako na vitu na watu unakuwa wa kufunga. Kuhusisha kitendo chochote na ubinafsi hufanya kitendo hicho kuwa kidogo na cha kufunga. Hakuna mtu duniani anayemwita mtu mwenye ubinafsi mwema. Hakuna mtu anayetaka kumpa zaidi yeye anayetamani. Mara nyingi huonekana kwamba hata nyumbani, vitu hufichwa kutoka kwa mtu anayeambatana na kutafuta starehe. Kinyume chake, tukiwatumikia wengine kwa ufahamu, wakati, uwezo, na njia tulizonazo, hakika husababisha maslahi. Zaidi ya hayo, hata bila kutamani vitu, starehe, heshima, n.k., zinaanza kupatikana. Hata hivyo, Karmayogi hana tamaa ya heshima, sifa, n.k., kwa sababu tamaa ya haya na starehe ni ya kufunga. "Ninawezaje kufikia furaha?" — kwa sababu tu ya tamaa hii, mtu huwa mwenye kupuuza wajibu na kuanguka. Kwa hivyo, "Wengine wanawezaje kufikia furaha?" — hisia kama hii inapaswa kudumishwa kila wakati na Karmayogi. Watu wote nyumbani — wazazi, ndugu, dada, mke, watoto, n.k. — wanapaswa kufikiria maslahi ya kila mmoja. Kosa la kawaida linalofanywa na anayetumikia ni kwamba anakaa kwa majivuno ya uwongo, akifikiri, "Ninatuma," "Ninapeana vitu." Kwa kweli, mtu anayetumikia hupeana kitu cha anayetumiwa kwa anayetumiwa pekee. Kama vile maziwa ya mama si kwa ajili yake mwenyewe bali kwa ajili ya mtoto pekee, vivyo hivyo, njia zozote mtu anazonazo si kwa ajili yake mwenyewe bali kwa ajili ya wengine pekee. Kwa hivyo, mtu hana haki ya kuhisi ushirikiano kwa njia zilizopokelewa, yaani, kuzizingatia kama zake mwenyewe na kwa ajili yake mwenyewe. Hata kama mtu akihisi ushirikiano, njia zilizopokelewa hazitadumu kila wakati; utumwa tu katika mfumo wa ushirikiano utadumu. Kwa sababu hii, Bwana anasema kwamba mtu anayeona vitu kama vyake mwenyewe na kujistarehesha nayo kwa ajili yake mwenyewe hakika ni mwizi. Asili ya miungu, wataalamu, mababu, wanyama, ndege, miti, mimea, n.k., ni kuwafanyia wengine wema. Mwanadamu, akipokea ushirikiano kutoka kwao kila wakati, ana deni kwao. Kwa ajili ya uhuru kutoka kwa deni hili pekee, mfumo wa sadaka tano kuu (kwa wataalamu, miungu, viumbe, mababu, na wanadamu) umepangwa. Mwanadamu pekee ndiye kiumbe ambaye anaweza kuwatosha wote kwa akili kupitia matendo yake ya wajibu. Kwa hivyo, jukumu kubwa zaidi liko juu ya mwanadamu. Yeye pekee ndiye aliyepokea uhuru kama huo, kwa kutumia vizuri ambayo anaweza kufikia wema kuu. Miungu, n.k., hakika hufanya wajibu wao. Ikiwa mwanadamu hatatimizi wajibu wake, basi si tu kati ya miungu bali katika ulimwengu wote tatu, machafuko hutokea, na kwa sababu hiyo, majanga ya asili kama mvua nyingi, ukame, tetemeko la ardhi, njaa, n.k., huanza kutokea. Bwana pia anasema (katika Gita 3.23-24) kwamba kama Yeye asifanye kwa uangalifu wajibu wake, ulimwengu wote ungeharibika. Kama vile ikiwa hata gurudumu moja la gari la ng'ombe linalosogea linavunjika, gari zima linatikisika, vivyo hivyo, katika gurudumu linalosogea la uumbaji, ikiwa hata mtu mmoja anapuuza wajibu, athari yake mbaya huanguka kwa uumbaji wote. Kinyume chake, kama vile wakati hata kiungo kimoja kinachougua (kigonda) cha mwili kinapoponywa, mwili wote unafaidika kiotomatiki, vivyo hivyo, kupitia mtu anayetimiza wajibu wake vizuri, uumbaji wote unafaidika kiotomatiki. Prajaapati Brahmā aliamrisha miungu na wanadamu wote kutimiza majukumu yao. Miungu, n.k., wote hufanya ndani ya mipaka. Mwanadamu pekee, kwa sababu ya ujinga wake, huvuka mipaka. Sababu ni kwamba anazingatia njia zilizopokelewa za kuwatumikia wengine kama mali yake mwenyewe. Ili kupata uhuru kutoka kwa utumwa wa matendo ya kuzaliwa zisizo na mwisho za zamani, mwanadamu amepewa uhuru, lakini anautumia vibaya kwa kuendeleza ushirikiano na umiliki kwa kitendo na matokeo yake. Kwa sababu hiyo, akiunda utumwa mpya, anajikwamisha mwenyewe na kujiandaa kuteseka kwa kuzaliwa nyingi za baadaye. Kwa hivyo, mwanadamu anapaswa kutumikia ulimwengu wote tatu kwa njia zozote alizopokea, yaani, anapaswa kutumia njia hizo katika utumishi wa Mungu, miungu, wataalamu, mababu, wanadamu — viumbe vyote. **Shaka:** Ikiwa njia zote zilizopokelewa zitumike katika utumishi wa wengine, maisha ya Karmayogi yatadumishwaje? **Uamuzi:** Kwa kweli, shaka hii hutoka kwa kujitambulisha na mwili, yaani, kuzingatia mwili kama asili yake mwenyewe. Lakini Karmayogi hazingatii uhusiano wowote na mwili; badala yake, anauzingatia kama wa ulimwengu na kwa ajili ya ulimwengu pekee, na anaujihusisha katika utumishi wake. Mtazamo wake unabaki juu ya asili isiyoharibika, sio juu ya mwili unaoharibika. Ni yeye tu ambaye mtazamo wake uko kwenye mwili anaweza kusimamisha shaka kama hii juu ya jinsi maisha ya Karmayogi yatadumishwa. Muda mrefu kama tamaa ya starehe inabaki, ndivyo inabaki tamaa ya kuishi na hofu ya kufa. Tamaa ya starehe haibaki katika Karmayogi kwa sababu matendo yake yote si kwa ajili yake mwenyewe bali kwa ajili ya kuwatumikia wengine pekee. Kwa hivyo, Karmayogi hajali kuhusu maisha yake. Swali hata halitokei katika akili yake: "Maisha yangu yatadumishwaje?" Kwa kweli, yeye ambaye moyo wake hauna haja ya ulimwengu, ulimwengu una haja yake. Kwa hivyo, ulimwengu hupanga kiotomatiki riziki yake. Wakati hata maisha ya viumbe vya kawaida kama wanyama, ndege, wadudu, miti, mimea, n.k., ambao maisha yao yamewekwa kwa maslahi ya wengine, yanapangwa, basi inawezekanaje kwamba maisha ya mtu anayetumia njia zote zilizopokelewa pamoja na mwili kwa maslahi ya viumbe hayapangwi? Kwa neema isiyo na kikomo ya Mungu, Mlishaji wa wote, njia za maisha hupokelewa sawasawa na viumbe vyote. Ushahidi wa moja kwa moja wa hili uko mbele ya kila mtu. Hata katika mwili wa mama ambapo kuna damu tu, maziwa matamu na yenye virutubisho hutengenezwa kiotomatiki kwa ajili ya riziki ya mtoto. Kwa hivyo, iwe kwa sababu ya hatma au kwa neema ya Mungu, njia za maisha ya mwanadamu hakika zinamfikia. Haipaswi kuwa na shaka, wasiwasi, huzuni, au msongo wa mawazo kuhusu hili. Katika ufalme wa Bwana, wakati hata maisha ya mtu mwenye dhambi zaidi na asiyeamini Mungu zaidi yanadumishwa, ni kizuizi gani kinaweza kuwa katika maisha ya Karmayogi? Kwa hivyo, kuinua swali hili lenyewe ni kosa. **Muunganisho:** Katika aya ya tisa, Bwana, baada ya kusema kwamba matendo yaliyofanywa kwa ajili ya sadaka hayafungi, aliamuru utekelezaji wa kitendo kwa ajili ya sadaka. Baada ya kuimarisha amri hiyo kupitia maneno ya Brahmā, na kuiunganisha na maneno yake mwenyewe yaliyotajwa katika aya ya tisa, anaendelea katika aya zifuatazo kufafanua wazi matokeo ya kutekeleza na kutotekeleza sadaka (kitendo cha wajibu).