ដូច្នេះ ដោយគ្មានការភ្ជាប់ចិត្ត ចូរអ្នកធ្វើសកម្មភាពដែលគួរធ្វើជានិច្ចកាល; ព្រោះដោយការប្រព្រឹត្តសកម្មភាពដោយគ្មានការភ្ជាប់ចិត្ត មនុស្សឈានដល់ព្រះអាទិទេព។

អត្ថន័យពាក្យ៖ តស្មាត - ហេតុដូច្នេះហើយ, អសក្តះ - ដោយគ្មានការជាប់ជំពាក់, សតតម - ជានិច្ច, ការ្យម - អ្វីដែលគួរធ្វើ, កម្ម - សកម្មភាព, សមាចរ - ចូរធ្វើ, អសក្តះ - ដោយគ្មានការជាប់ជំពាក់, ហិ - ពីព្រោះ, អាចរន - កំពុងធ្វើ, កម្ម - សកម្មភាព, បរម - ព្រះដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់, អាប្នោតិ - សម្រេចបាន, បូរូសះ - មនុស្ស។ ការពន្យល់៖ ប្រសិនបើអ្នកធ្វើសកម្មភាពដោយគ្មានការជាប់ជំពាក់សម្រាប់ព្រះ អ្នកនឹងសម្រេចបាននូវការយល់ដឹងអំពីខ្លួនឯងតាមរយៈភាពបរិសុទ្ធនៃចិត្ត។

**ខ្មែរ** ហេតុនេះ ចូរប្រព្រឹត្តកិច្ចការរបស់អ្នកជានិច្ច ដោយមិនមានភាពជាប់ជំពាក់ ព្រោះថា ការប្រព្រឹត្តកិច្ចការដោយមិនមានភាពជាប់ជំពាក់ នាំឱ្យមនុស្សបានដល់ព្រះអាទិទេព។ **ការពន្យល់**៖ ពាក្យថា «ហេតុនេះ» នៅទីនេះ ភ្ជាប់ខនេះទៅនឹងខមុនៗ។ ក្នុងខមុនៗ ព្រះអាទិទេពបានត្រាស់ថា ទោះបីជាព្រហ្មញ្ញដ៏បរិបូណ៌មិនចាំបាច់ប្រតិបត្តិកិច្ចការសម្រាប់ខ្លួនឯងក៏ដោយ កិច្ចការនៅតែត្រូវបានគេប្រតិបត្តិដោយគាត់ ដើម្បីសុខមាលភាពរបស់លោកិយ។ ហេតុនេះ ដោយប្រើពាក្យថា «ហេតុនេះ» ព្រះអាទិទេពបានណែនាំអរុណជាឱ្យប្រតិបត្តិកិច្ចការរបស់គាត់ដោយរបៀបដូចគ្នា (ដោយមានទស្សនៈមិនមានបំណង) និងដើម្បីឈានដល់ព្រះអាទិទេព។ ហេតុផលគឺថា គ្មានគោលបំណងក្នុងការប្រតិបត្តិ ឬមិនប្រតិបត្តិកិច្ចការសម្រាប់ខ្លួនប្រាណដ៏សំខាន់របស់មនុស្ស។ កិច្ចការគឺតែងតែសម្រាប់ «អ្នកដទៃ» មិនមែនសម្រាប់ «ខ្លួនឯង»។ ដូច្នេះ ដោយប្រតិបត្តិកិច្ចការសម្រាប់អ្នកដទៃ ភាពជាប់ជំពាក់ទៅនឹងកិច្ចការត្រូវបានកំទេច ហើយមនុស្សឋិតនៅក្នុងធម្មជាតិពិតរបស់ខ្លួន។ ភាពជាប់ជំពាក់ គឺជាការទាក់ទាញឆ្ពោះទៅរកវត្ថុដែលប្លែកពីធម្មជាតិរបស់ខ្លួន (ជាវត្ថុឥតវិញ្ញាណ)។ ដើម្បីរួចផុតពីភាពជាប់ជំពាក់ វាចាំបាច់ត្រូវដឹងពីមូលហេតុរបស់វា។ ការជឿថា «ខ្ញុំគឺជារូបកាយ» និង «រូបកាយនេះជារបស់ខ្ញុំ» បានបោះត្រាភាពសំខាន់នៃវត្ថុដែលអាចវិនាសបាន ដូចជារូបកាយ លើខ្លួនប្រាណខាងក្នុង។ មូលហេតុនេះហើយដែលនាំឱ្យមានភាពជាប់ជំពាក់ទៅនឹងវត្ថុទាំងនោះ។ ភាពជាប់ជំពាក់ហើយដែលជាហេតុនាំឱ្យធ្លាក់ចុះ មិនមែនកិច្ចការទេ។ ដោយសារតែភាពជាប់ជំពាក់នេះឯង មនុស្ស ដោយចាត់ទុកខ្លួនឯងថាជាប់ទាក់ទងនឹងវត្ថុឥតវិញ្ញាណដូចជារូបកាយ ឥន្រ្ទិយ ចិត្ត ពុទ្ធិ។ល។ បានប្រតិបត្តិកិច្ចការផ្សេងៗសម្រាប់ភាពស្រួលខាងកាយ និងការសោយសុខរបស់ខ្លួន។ ទំនាក់ទំនងបែបនេះ ដែលត្រូវបានសន្មតឡើងដោយភាពជាប់ជំពាក់ដោយសារភាពឥតវិញ្ញាណ គឺជាហេតុនាំឱ្យមនុស្សកើតស្លាប់ឡើងវិញជាច្រើនដង — «ការជាប់ទាក់ទងជាមួយគុណត្រៃ (គុណ៣) គឺជាហេតុនាំឱ្យកើតក្នុងស្បូនល្អ និងអាក្រក់» (គីតា ១៣.២១)។ ដោយប្រតិបត្តិកិច្ចការដោយមិនមានភាពជាប់ជំពាក់ ទំនាក់ទំនងជាមួយភាពឥតវិញ្ញាណត្រូវបានកាត់ផ្តាច់។ មនុស្សដែលមានភាពជាប់ជំពាក់មិនអាចធ្វើអំពើល្អដល់អ្នកដទៃបានទេ ខណៈដែលពីមនុស្សដែលមិនមានភាពជាប់ជំពាក់ សុខមាលភាពរបស់សត្វលោកទាំងអស់កើតឡើងដោយធម្មជាតិ និងដោយស្វ័យប្រវត្តិ។ សកម្មភាពទាំងអស់របស់គាត់គឺសម្រាប់តែសុខមាលភាពរបស់អ្នកដទៃប៉ុណ្ណោះ។ ជាមួយនឹងសម្ភារៈ (រូបកាយ។ល។) ដែលទទួលបានពីលោក យើងបានប្រតិបត្តិកិច្ចការតែសម្រាប់ខ្លួនយើងឯងរហូតមក។ យើងបានប្រើវាសម្រាប់ការសោយសុខ និងការប្រមូលផ្តុំរបស់យើង។ ដូច្នេះ លោកមានបំណុលលើយើង ហើយដើម្បីសងបំណុលនោះ វាចាំបាច់ត្រូវប្រតិបត្តិកិច្ចការតែសម្រាប់សុខមាលភាពរបស់លោក។ ដោយប្រតិបត្តិកិច្ចការសម្រាប់ខ្លួនឯង (ដោយមានបំណងចង់បានផល) បំណុលចាស់មិនត្រូវបានសងរំដោះទេ ផ្ទុយទៅវិញ បំណុលថ្មីត្រូវបានកើតឡើង។ ដើម្បីក្លាយជាអ្នករួចផុតពីបំណុល មនុស្សត្រូវតែកើតឡើងវិញជាច្រើនដងក្នុងលោក។ ដោយប្រតិបត្តិសកម្មភាពទាំងអស់សម្រាប់តែសុខមាលភាពរបស់អ្នកដទៃ បំណុលចាស់ត្រូវបានសងរំដោះ ហើយដោយមិនធ្វើអ្វីសម្រាប់ខ្លួនឯង និងមិនមានបំណងចង់បានអ្វី បំណុលថ្មីមិនកើតឡើង។ ដូច្នេះ នៅពេលដែលបំណុលចាស់ត្រូវបានសងរំដោះ ហើយបំណុលថ្មីមិនត្រូវបានបង្កើត ដោយគ្មានហេតុផលសម្រាប់ភាពជាប់ចំណងនៅសល់ មនុស្សត្រូវបានរំដោះដោយស្វ័យប្រវត្តិ។ គ្មានសកម្មភាពណាមួយជានិច្ចនោះទេ ប៉ុន្តែភាពជាប់ជំពាក់ (នៅក្នុងខ្លួនប្រាណខាងក្នុង) គឺជានិច្ច។ ដូច្នេះ ព្រះអាទិទេពបានប្រើពាក្យថា «ជានិច្ច» និង «ដោយមិនមានភាពជាប់ជំពាក់» ដើម្បីណែនាំឱ្យមនុស្សមានសេរីភាពពីភាពជាប់ជំពាក់ជានិច្ច។ អ្នកស្វែងរកគួរតែរក្សាការដឹងខ្លួនជានិច្ចថា «ខ្ញុំមិនត្រូវជាប់ជំពាក់នឹងកន្លែងណាមួយឡើយ»។ អត្ថន័យនៃពាក្យខាងលើគឺថា ខណៈដែលនៅជានិច្ចមិនមានភាពជាប់ជំពាក់ កិច្ចការណាដែលត្រូវបានកំណត់ដែលមកដល់ខាងមុខអ្នក គួរតែត្រូវបានប្រតិបត្តិ ដោយចាត់ទុកវាថាគ្រាន់តែជាកាតព្វកិច្ច។ តាមពិត ប្រសិនបើមើលឃើញ ភាពជាប់ជំពាក់មិនមែនជានិច្ចនៅក្នុងខ្លួនប្រាណខាងក្នុងរបស់អ្នកណាម្នាក់ទេ។ នៅពេលដែលលោកមិនមែនជានិច្ច ប្រែប្រួលរាល់ពេលវេលា តើភាពជាប់ជំពាក់ទៅនឹងវាអាចជានិច្ចយ៉ាងដូចម្តេច? ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ភាពជាប់ជំពាក់ប្រាកដដូចជាជានិច្ចជាមួយនឹង «ខ្លួនឯង» ដែលត្រូវបានសន្មតឡើង។ «កាតព្វកិច្ច» សំដៅទៅលើអ្វីដែលមនុស្សអាចធ្វើបាន និងត្រូវតែធ្វើ។ ម្យ៉ាងទៀត កាតព្វកិច្ចមានន័យថា ការលះបង់ផលប្រយោជន៍របស់ខ្លួនឯង និងធ្វើអំពើល្អដល់អ្នកដទៃ ពោលគឺការបំពេញតម្រូវការដ៏សមរម្យរបស់អ្នកដទៃដែលត្រូវបានអនុម័តដោយគម្ពីរដែលយើងមានសមត្ថភាពបំពេញ។ ដូច្នេះ កាតព្វកិច្ចគឺទាក់ទងនឹងសុខមាលភាពរបស់អ្នកដទៃ។ មនុស្សគ្រប់រូបមានសេរីភាព និងសមត្ថភាពក្នុងការបំពេញកាតព្វកិច្ចរបស់ពួកគេ គ្មាននរណាម្នាក់អាស្រ័យ ឬគ្មានសមត្ថភាពទេ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ដោយសារភាពធ្វេសប្រហែស និងភាពខ្ជិល ទម្លាប់អាក្រក់នៃការមិនធ្វើកាតព្វកិច្ចបានអភិវឌ្ឍ ហើយដោយសារបំណងចង់បានផល ការបំពេញកាតព្វកិច្ចហាក់ដូចជាពិបាកនៅក្នុងបច្ចុប្បន្ន។ បើមិនដូច្នេះទេ គ្មានអ្វីងាយស្រួលដូចការបំពេញកាតព្វកិច្ចទេ។ កាតព្វកិច្ចគឺទាក់ទងនឹងស្ថានភាព។ មនុស្សអាចបំពេញកាតព្វកិច្ចរបស់គាត់ដោយសេរីនៅក្នុងស្ថានភាពគ្រប់យ៉ាង។ ដោយបំពេញកាតព្វកិច្ច ភាពជាប់ជំពាក់ត្រូវបានកំទេច។ ដោយធ្វើអ្វីដែលមិនគួរធ្វើ និងមិនធ្វើកាតព្វកិច្ច ភាពជាប់ជំពាក់កើនឡើង។ ដោយប្រតិបត្តិកាតព្វកិច្ច ពោលគឺសកម្មភាពសម្រាប់សុខមាលភាពរបស់អ្នកដទៃ ភាពជាប់ជំពាក់ទៅនឹងបច្ចុប្បន្នត្រូវបានកំទេច ហើយដោយមិនមានបំណងចង់បានអ្វី ភាពជាប់ជំពាក់ទៅនឹងអនាគតត្រូវបានកំទេច។ ពាក្យថា «ប្រព្រឹត្ត» បង្កប់ន័យថា កាតព្វកិច្ចគួរតែត្រូវបានប្រតិបត្តិដោយប្រុងប្រយ័ត្នយ៉ាងខ្លាំង ដោយក្តីរំភើប ដោយព្យាយាម និងអនុលោមតាមបទបញ្ជានៃគម្ពីរ។ ការធ្វេសប្រហែសតិចតួចបំផុតក្នុងការប្រតិបត្តិកាតព្វកិច្ចអាចរារាំងការបរិបូណ៌នៃកម្មយោគ។ អនុលោមតាមវណ្ណៈ (វណ្ណៈ) អាស្រម (ដំណាក់កាលជីវិត) ធម្មជាតិ និងស្ថានភាពរបស់មនុស្ស កាតព្វកិច្ចណាដែលត្រូវបានកំណត់ដោយគម្ពីរសម្រាប់មនុស្ស នៅពេលដែលឱកាសកើតឡើង នោះហើយគឺជា «កាតព្វកិច្ចធម្មជាតិ» របស់គាត់។ ទោះបីជាមានកំហុសខ្លះៗប្រាកដនៅក្នុងកាតព្វកិច្ចធម្មជាតិក៏ដោយ មនុស្សមិនគួរលះបង់វាឡើយ (គីតា ១៨.៤៨) ព្រោះថា មនុស្សដែលប្រតិបត្តិកាតព្វកិច្ចធម្មជាតិរបស់គាត់ មិនទទួលរងបាបកម្មទេ (គីតា ១៨.៤៧)។ ដូច្នេះ នៅទីនេះ ព្រះអាទិទេពហាក់ដូចជាកំពុងត្រាស់ទៅកាន់អរុណថា៖ អ្នកគឺជាក្សត្រិយ៍ ដូច្នេះ ការធ្វើសង្គ្រាម (ទោះបីជាវាហាក់ដូចជាសាហាវ) គឺជាកាតព្វកិច្ចធម្មជាតិរបស់អ្នក មិនមែនជាសកម្មភាពសាហាវនោះទេ។ ហេតុនេះ មនុស្សគួរតែប្រតិបត្តិកាតព្វកិច្ចធម្មជាតិដែលមកដល់ខាងមុខគាត់ ដោយមិនមានភាពជាប់ជំពាក់។ មានតែដោយការមិនមានភាពជាប់ជំពាក់ទេ ទើបអ្នកឈានដល់ភាពស្មើភាពគ្នា។ **ចំណុចពិសេស**៖ នៅពេលដែលអាត្មាទទួលកំណើតក្នុងរូបរាងមនុស្ស វាទទួលបានសម្ភារៈទាំងអស់ដូចជារូបកាយ ទ្រព្យសម្បត្តិ ដី ផ្ទះ។ល។ ហើយនៅពេលដែលវាចាកចេញពីទីនេះ សម្ភារៈទាំងអស់ត្រូវបានចោលចេញ។ ការពិតសាមញ្ញនេះបង្ហាញយ៉ាងច្បាស់ថា សម្ភារៈទាំងអស់ដូចជារូបកាយ។ល។ គឺត្រូវបានទទួល មិនមែនជារបស់ខ្លួនឯងទេ។ ដូចជាមនុស្សទៅកាន់ការិយាល័យដើម្បីធ្វើការ គាត់ទទួលបានសម្ភារៈទាំងអស់ដូចជាកៅអី តុ ក្រដាស។ល។ គ្រាន់តែសម្រាប់ធ្វើការងារការិយាល័យប៉ុណ្ណោះ មិនមែនដើម្បីចាត់ទុកវាជារបស់ខ្លួនឯង ហើយយកទៅផ្ទះនោះទេ។ ដូចគ្នានេះដែរ មនុស្សទទួលបានសម្ភារៈទាំងអស់ដូចជារូបកាយ។ល។ ក្នុងលោក គ្រាន់តែសម្រាប់ធ្វើការងារ (សេវា) របស់លោកប៉ុណ្ណោះ មិនមែនដើម្បីចាត់ទុកវាជារបស់ខ្លួនឯងនោះទេ។ ប្រសិនបើមនុស្សធ្វើការងារសម្រាប់ការិយាល័យដោយព្យាយាម និងក្តីរំភើប គាត់ទទួលបានប្រាក់ខែជាថ្នូរសម្រាប់ការងារនោះ។ ការងារគឺសម្រាប់ការិយាល័យ ហើយប្រាក់ខែគឺសម្រាប់ខ្លួនគាត់។ ដូចគ្នានេះដែរ ដោយប្រតិបត្តិការងារទាំងអស់សម្រាប់តែលោក ទំនាក់ទំនងរបស់មនុស្សជាមួយលោកត្រូវបានកាត់ផ្តាច់ ហើយបទពិសោធន៍នៃយោគ (ទំនាក់ទំនងអមតៈរបស់គាត់ជាមួយព្រះអាទិទេព) ត្រូវបានសម្រេច។ «កម្ម» និង «យោគ» រួមគ្នាត្រូវបានគេហៅថា កម្មយោគ។ កម្មគឺសម្រាប់លោក ហើយយោគគឺសម្រាប់ខ្លួនឯង។ យោគនេះគឺដ