**៣.២២** ឱបារថៈ ក្នុងលោកទាំងបី គ្មានកាតព្វកិច្ចអ្វីសម្រាប់យើង ហើយក៏គ្មានអ្វីដែលមិនទាន់បាន ដែលយើងត្រូវការបានដែរ។ ទោះជាយ៉ាងណា យើងនៅតែប្រកបដោយកិច្ចការដែលបានកំណត់។
**ពន្យល់៖** ព្រះអម្ចាស់មិនត្រូវបានដាក់កំហិតក្នុងលោកណាមួយឡើយ។ ហេតុនេះ ទ្រង់ទេសនាថា ទ្រង់គ្មានកាតព្វកិច្ចអ្វីក្នុងលោកទាំងបីឡើយ។ ចំពោះព្រះអម្ចាស់ គ្មានកាតព្វកិច្ចណានៅសល់ក្នុងសកលលោកទាំងមូលព្រោះគ្មានអ្វីនៅសល់សម្រាប់ទ្រង់ត្រូវបានទៀតឡើយ។ សត្វលោកទាំងអស់ (មនុស្ស សត្វ បក្សា ជាដើម) ប្រកបកិច្ចការគ្រាន់ត៊ដើម្បីបានអ្វីមួយប៉ុណ្ណោះ។ ក្នុងពាក្យទាំងឡាយខាងលើ ព្រះអម្ចាស់ប្រកាសនូវសច្ចធម៌ដ៏អស្ចារ្យបំផុតមួយ៖ ទោះបីគ្មានអ្វីសម្រាប់ទ្រង់ត្រូវធ្វើ ឬត្រូវបានក៏ដោយ ទ្រង់នៅតែប្រកបកិច្ចការ!
ទោះបីទ្រង់គ្មានកាតព្វកិច្ចសម្រាប់ខ្លួនទ្រង់ក៏ដោយ ព្រះអម្ចាស់ចុះមកយោងកាយ គ្រាន់ត៊ដើម្បីសុខក្សេមក្សាន្តរបស់អ្នកដទៃ និងសកម្មភាពដើម្បីរំដោះអ្នកសប្បុរស បំផ្លាញពួកទុច្ចរិត និងបង្កើតធម៌ឡើងវិញ (គីតា ៤.៨)។ ក្រៅពីយោងកាយទាំងឡាយ សូម្បីត៊សកម្មភាពបង្កើតលោករបស់ទ្រង់ក៏ដើម្បីការសង្គ្រោះសត្វលោកទាំងអស់ដែរ។ ឋានសួគ៌គឺសម្រាប់ទទួលផលនៃកម្មល្អ ខណៈដែលសត្វចំនួន ៨,៤ លានប្រភេទ និងឋាននរកគឺសម្រាប់ទទួលផលនៃកម្មអាក្រក់។ កំណើតមនុស្សគឺមានគោលបំណងដើម្បីរំលងផុតពីទាំងបុណ្យនិងបាប ដើម្បីបាននូវសេចក្តីល្អខ្ពង់ខ្ពស់របស់ខ្លួន។ នេះអាចកើតឡើងបាន តែនៅពេលដែលមនុស្សមិនធ្វើអ្វីសម្រាប់ខ្លួនគេផ្ទាល់ប៉ុណ្ណោះ។ គេគួរតែធ្វើសកម្មភាពទាំងអស់ — 'សកម្មភាព' ដែលរាងកាយធ្ងន់ធ្វើ 'ការគិត' ដែលរាងកាយសុក្ខំធ្វើ និង 'ស្ថេរភាព' ដែលរាងកាយហេតុធ្វើ — គ្រាន់ត៊ដើម្បីសុខក្សេមក្សាន្តអ្នកដទៃ មិនមែនសម្រាប់ខ្លួនគេឡើយ។ នេះដោយសារតែឧបករណ៍ដែលសកម្មភាពទាំងអស់ត្រូវបានអនុវត្ត — រាងកាយធ្ងន់ សុក្ខំ និងហេតុ — ជាកម្មសិទ្ធិរបស់លោក មិនមែនរបស់ខ្លួនប្រាណឡើយ។ ហេតុនេះ យោគីកម្ម ចាត់ទុកប្រព័ន្ធទាំងមូល — រាងកាយ ឥន្រ្ទិយ ចិត្ត ពុទ្ធិ អារម្មណ៍ ជាដើម (ដែលតាមពិតជាកម្មសិទ្ធិរបស់លោកតែមួយគត់) — ថាជាកម្មសិទ្ធិរបស់លោក ហើយប្រើវាក្នុងសេវាកម្មរបស់លោក។ ប្រសិនបើមនុស្សម្នាក់ ជំនួសអោយការប្រើវត្ថុរបស់លោកក្នុងសេវាកម្មលោក តែយកមកប្រើសម្រាប់ការសោយសុខផ្ទាល់ខ្លួន គេធ្វើខុសយ៉ាងធ្ងន់ធ្ងរ។ វាគ្រាន់ត៊ដោយសារតែការចាត់ទុកវត្ថុរបស់លោកថាជារបស់ខ្លួន ទើបការប្រាថ្នាចំពោះផលកើតឡើង ហើយសកម្មភាពត្រូវបានអនុវត្តដើម្បីទទួលបានផលទាំងនោះ។ ដូច្នេះ បើសិនជាមនុស្សប្រកបសកម្មភាពដោយមានប្រាថ្នាចង់បានអ្វីមួយ កាតព្វកិច្ច — មានន័យថា 'អ្វីមួយត្រូវធ្វើ' — នៅតែមានសម្រាប់គេ។ ប្រសិនបើគិតយ៉ាងជ្រៅ វាច្បាស់ថា គ្មានមនុស្សណាម្នាក់មានកាតព្វកិច្ចសម្រាប់ខ្លួនគេឡើយ។ ហេតុផលគឺថា អ្វីដែលត្រូវបាន (ព្រះឬពិតក្រៃលែង) គឺបានហើយជាអមតៈ ហើយខ្លួនប្រាណ (ធម្មជាតិពិតរបស់ខ្លួន) ក៏ជាអមតៈដែរ ខណៈដែលសកម្មភាព និងផលរបស់វាគឺមិនអមតៈ — ស្ថិតនៅក្រោមការកើត និងវិនាស។ តើអ្វីដែលមិនអមតៈ (សកម្មភាព និងផល) អាចមានទំនាក់ទំនងអ្វីជាមួយអ្វីដែលអមតៈ (ខ្លួនប្រាណ) បាន? សកម្មភាពទាក់ទងនឹង 'អ្នកដទៃ' (រាងកាយ និងលោក) មិនមែនទាក់ទងនឹង 'ខ្លួនប្រាណ' ឡើយ។ សកម្មភាពតែងតែត្រូវបានអនុវត្ត *ដោយ* 'អ្នកដទៃ' និង *សម្រាប់* 'អ្នកដទៃ'។ ហេតុនេះ គ្មានអ្វីត្រូវធ្វើសម្រាប់ខ្លួនឯងឡើយ។ ប្រសិនបើគ្មានកាតព្វកិច្ចសម្រាប់មនុស្សណាម្នាក់ទេ តើធ្វើដូចម្តេចអាចមានកាតព្វកិច្ចសម្រាប់ព្រះអម្ចាស់បាន!
ចំពោះព្រហ្មឫសីដែលបានសម្រេចដោយកម្មយោគ ព្រះអម្ចាស់បានទេសនាក្នុងខគម្ភីរទី ១៧ និង ១៨ នៃជំពូកនេះថា គ្មានកាតព្វកិច្ចសម្រាប់ព្រហ្មឫសីនោះទេ; ព្រោះការសប្បាយ ការពេញចិត្ត និងការសន្តោសរបស់គេស្ថិតនៅក្នុងខ្លួនប្រាណតែមួយគត់។ ដូច្នេះ គេគ្មានគោលបំណងក្នុងការធ្វើ ឬមិនធ្វើអ្វីក្នុងលោក ហើយគេគ្មានផលប្រយោជន៍ផ្ទាល់ខ្លួនតិចតួចបំផុតក្នុងសត្វណាមួយឡើយ។ ទោះជាយ៉ាងណា ព្រហ្មឫសីនោះនៅតែប្រកបសកម្មភាពដើម្បីសុខក្សេមក្សាន្តលោក។ ស្រដៀងគ្នានេះ នៅទីនេះព្រះអម្ចាស់ទ្រង់ត្រាស់អំពីទ្រង់ផ្ទាល់ថា ទោះបីគ្មានកាតព្វកិច្ច និងគ្មានអ្វីនៅសល់ត្រូវបានក៏ដោយ ទ្រង់នៅតែប្រកបសកម្មភាពដើម្បីសុខក្សេមក្សាន្តលោក។ សេចក្តីបញ្ជាក់គឺថា ឥសីដែលដឹងពីសច្ចធម៌ ទទួលបានឯកភាពជាមួយព្រះអម្ចាស់ — 'ពួកគេបាននូវធម្មជាតិច្បាស់លាស់របស់យើង' (គីតា ១៤.២)។ ដូចដែលព្រះអម្ចាស់ជាមនុស្សគំរូក្នុងលោកទាំងបី (គីតា ៣.២៣, ៤.១១) ដូច្នោះដែរ ក្នុងលោក អ្នកដឹងពីសច្ចធម៌គឺជាគំរូ (គីតា ៣.២៥)។ 'យើងពិតជាប្រកបដោយសកម្មភាព' — នៅទីនេះ ពាក្យ 'ពិតជា' បង្ហាញពីគោលបំណងរបស់ព្រះអម្ចាស់៖ យើងប្រព្រឹត្តកាតព្វកិច្ចដែលបានកំណត់ជាមួយនឹងធាតុផ្សំទាំងអស់របស់វា ដោយក្តីរីករាយ និងព្យាយាម គ្មានភាពខ្ជិលច្រអូស និងដោយការយកចិត្តទុកដាក់ប្រុងប្រយ័ត្ន។ យើងមិនបោះបង់សកម្មភាព ហើយក៏មិនធ្វេសប្រហែសចំពោះវាដែរ។ ដូចជារថភ្លើងដែលភ្ជាប់ទៅនឹងម៉ាស៊ីនចលនដែលធ្វើចលនានៅពេលកង់របស់វាវិល ដូច្នោះដែរ ព្រះអម្ចាស់ និងព្រហ្មឫសីដ៏បរិសុទ្ធ (ដែលគ្មានប្រាថ្នាចង់ធ្វើ ឬចង់បានអ្វី) ប្រព្រឹត្តកាតព្វកិច្ចដែលបានកំណត់ដូចជាម៉ាស៊ីនចលន ដើម្បីអោយមនុស្សដទៃទៀតអាចធ្វើតាមគំរូរបស់ពួកគេ។ មនុស្សដទៃទៀតមានប្រាថ្នាចង់ធ្វើ និងចង់បាន។ ប្រាថ្នាទាំងនេះត្រូវបានលុបបំបាត់ តែដោយការប្រព្រឹត្តកាតព្វកិច្ចដែលបានកំណត់ក្នុងស្មារតីគ្មានប្រាថ្នាប៉ុណ្ណោះ។ ប្រសិនបើព្រះអម្ចាស់ និងព្រហ្មឫសីដ៏បរិសុទ្ធមិនប្រព្រឹត្តកាតព្វកិច្ចដែលបានកំណត់ទេ មនុស្សដទៃទៀតក៏នឹងមិនប្រព្រឹត្តវាដែរ ដែលនាំអោយមានការធ្វេសប្រហែស និងខ្ជិលច្រអូសក្នុងពួកគេ ហើយពួកគេនឹងចាប់ផ្តើមប្រព្រឹត្តសកម្មភាពហាមឃាត់! តើប្រាថ្នារបស់ពួកគេនឹងត្រូវបានបំផ្លាញដោយរបៀបណា? ហេតុនេះ ដើម្បីសុខក្សេមក្សាន្តមនុស្សជាតិទាំងមូល កាតព្វកិច្ចដែលបានកំណត់ត្រូវបានប្រព្រឹត្តដោយធម្មជាតិដោយព្រះអម្ចាស់ និងព្រហ្មឫសីដ៏បរិសុទ្ធ។
ព្រះអម្ចាស់ជាអ្នកមានកាតព្វកិច្ចជានិច្ច មិនដែលធ្វេសប្រហែសចំពោះកាតព្វកិច្ចឡើយ។ ហេតុនេះ អ្នកបួសដែលជ្រប់នៅក្នុងព្រះអម្ចាស់ ក៏មិនគួរធ្វេសប្រហែសចំពោះកាតព្វកិច្ចដែរ។ វាគឺដោយសារការក្លាយជាអ្នកធ្វេសប្រហែសចំពោះកាតព្វកិច្ច ដែលគេនៅតែខ្វះខាតការបទពិសោធន៍អំពីខធម្មជាតិ។ ដោយនៅតែជាអ្នកមានកាតព្វកិច្ចជានិច្ច អ្នកស្វែងរកអាចទទួលបានការបទពិសោធន៍អំពីខធម្មជាតិដោយងាយស្រួល។
★🔗
