Ewe Arjuna! Katika ulimwengu watatu hakuna wajibu wowote kwangu, wala hakuna chochote kinachopaswa kupatikana ambacho hakijapatikana, lakini mimi bado nashughulika na tendo.

**3.22** Ewe Partha, katika ulimwengu wote watatu, hakuna wajibu wowote ulionikabili Mimi, wala hakuna kitu kisichopatikana ambacho nahitaji kukipata. Hata hivyo, mimi bado nashughulika na matendo yaliyowekwa. **Ufafanuzi:** Bwana haliwi na ulimwengu mmoja tu. Kwa hivyo, anasema kwamba hakuna wajibu wowote kwake katika ulimwengu watatu. Kwa Bwana, hakuna wajibu uliobaki katika ulimwengu wote kwa sababu hakuna kitu kilichobaki kwa ajili yake kukipata. Viumbe vyote (binadamu, wanyama, ndege, n.k.) hufanya kitendo ili kukipata kitu fulani. Katika maneno yaliyotajwa hapo juu, Bwana anatangaza ukweli wa kushangaza zaidi: ijapokuwa hakuna kitu kilichobaki kwa ajili yake kufanya wala kukipata, bado anafanya kitendo! Ijapokuwa hana wajibu wowote kwa ajili yake mwenyewe, Bwana anajitokeza kwa mwili tu kwa ajili ya ustawi wa wengine na hutenda ili kuwakomboa wema, kuangamiza waovu, na kudhibiti tena dharma (Gita 4.8). Mbali na miujiza yake, hata kitendo chake cha uumbaji ni kwa ajili ya wokovu wa viumbe vyote. Ulimwengu wa mbinguni ni kwa ajili ya kupata matunda ya matendo mema, hali ya aina milioni 8.4 za uhai na ulimwengu wa kuzimu ni kwa ajili ya kupata matunda ya dhambi. Kuzaliwa kwa binadamu kunakusudiwa kupaa juu ya wema na dhambi ili kufikia wema wake mkuu. Hii inawezekana tu wakati mwanadamu hafanyi chochote kwa ajili yake mwenyewe. Anapaswa kutekeleza matendo yote—‘shughuli’ inayofanywa na mwili mkubwa, ‘kufikiri’ inayofanywa na mwili nyepesi, na ‘utulivu’ unaofanywa na mwili wa sababu—kwa ajili ya ustawi wa wengine tu, si kwa ajili yake mwenyewe. Hii ni kwa sababu vyombo ambavyo matendo yote hufanywa—miili mikubwa, nyepesi, na ya sababu—ni mali ya ulimwengu, sio mali ya nafsi. Kwa hivyo, Karma Yogi anachukulia vyombo vyote—mwili, hisi, akili, akili, vitu, n.k. (ambayo kwa kweli ni mali ya ulimwengu pekee)—kuwa mali ya ulimwengu na anavitumia katika utumishi wa ulimwengu. Ikiwa mtu, badala ya kutumia vitu vya ulimwengu katika utumishi wa ulimwengu, anavitumia kwa ajili ya starehe yake mwenyewe, anafanya makosa makubwa. Ni kwa kuzingatia vitu vya ulimwengu kuwa vyake mwenyewe ndipo tamaa ya matokeo hutokea, na kitendo hufanywa ili kupata matokeo hayo. Kwa hivyo, mradi mtu anafanya kwa tamaa ya kupata kitu fulani, wajibu—maana ‘kitu cha kufanya’—hubaki kwake. Ikiwa utafakariwa kwa kina, inakuwa wazi kwamba hakuna mwanadamu yeyote anaye na wajibu wowote kwa ajili yake mwenyewe. Sababu ni kwamba kitu kinachopaswa kupatikana (Ukweli Mkuu) kimepatikana milele, na Nafsi (asili yake ya kweli) pia ni ya milele, hali kitendo na matunda yake si ya milele—yanahusiana na kuzaliwa na uharibifu. Vitu visivyo vya milele (kitendo na tunda) vinawezaje kuwa na uhusiano wowote na kile cha milele (Nafsi)? Kitendo kinahusiana na ‘mwingine’ (mwili na ulimwengu), si na ‘Nafsi’. Kitendo daima hufanywa *na* ‘mwingine’ na *kwa* ‘mwingine’. Kwa hivyo, hakuna kabisa cha kufanya kwa ajili yake mwenyewe. Ikiwa hakuna wajibu kwa mwanadamu yeyote, inawezekanaje kuwa na wajibu wowote kwa Bwana! Kuhusu nafsi kubwa iliyokamilika kupitia Karma Yoga, Bwana amesema katika mistari ya 17 na 18 ya sura hii hii kwamba hakuna wajibu kwa nafsi hiyo kubwa; kwa sababu furaha yake, kuridhika, na kuridhika yako katika Nafsi pekee. Kwa hivyo, hana kusudi lolote katika kufanya au kutofanya chochote katika ulimwengu, wala hana maslahi yoyote ya kibinafsi katika kiumbe chochote. Hata hivyo, nafsi hiyo kubwa hufanya kwa ajili ya ustawi wa ulimwengu. Vivyo hivyo, hapa Bwana anasema kuhusu Yeye Mwenyewe kwamba ijapokuwa hakuna wajibu na hakuna kitu kilichobaki kupatikana, Yeye hufanya kwa ajili ya ustawi wa ulimwengu. Maana yake ni kwamba mwenye hekima anayejua Ukweli hufikia umoja na Bwana—‘wanafikia asili yangu’ (Gita 14.2). Kama vile Bwana ni mtu bora katika ulimwengu watatu (Gita 3.23, 4.11), vivyo hivyo katika ulimwengu, mwenye kujua Ukweli ndiye bora (Gita 3.25). ‘Mimi kwa hakika nashughulika na kitendo’—Hapa, neno ‘kwa hakika’ linaashiria nia ya Bwana: mimi natekeleza majukumu yaliyowekwa na sehemu zake zote, kwa shauku na bidii, bila uvivu, na kwa umakini. Mimi siwachi kitendo wala siko katika hali ya kutojali. Kama vile magari yanayounganishwa na injini yanavyosonga wakati magurudumu yake yanapozunguka, vivyo hivyo, Bwana na nafsi kubwa takatifu (ambazo hazina tamaa ya kufanya au kupata chochote) hutekeleza majukumu yaliyowekwa kama injini, ili binadamu wengine waweze kufuata mfano wao. Binadamu wengine wana tamaa ya kufanya na kupata. Tamaa hizi zinakatwa tu kwa kutekeleza majukumu yaliyowekwa kwa roho ya kutokuwa na tamaa. Ikiwa Bwana na nafsi kubwa takatifu hawangeyatekeleza majukumu yaliyowekwa, binadamu wengine pia wasingeyatekeleza, na kusababisha uvivu na uvivu ndani yao, na wangianza kutekeleza matendo yaliyokatazwa! Basi, tamaa zao zingekuwa zimeangamizwaje? Kwa hivyo, kwa ajili ya ustawi wa wanadamu wote, majukumu yaliyowekwa hufanywa kwa asili na Bwana na nafsi kubwa takatifu. Bwana daima anafanya wajibu, hawachaji wajibu. Kwa hivyo, mshika imamu aliyeingia ndani ya Bwana pia asiwache wajibu kamwe. Ni kwa kuwa mwenye kuwacha wajibu ndipo anabaki bila uzoefu wa Asili ya Kimungu. Kwa kubaki daima anayefanya wajibu, mtafutaji anaweza kwa urahisi kufikia uzoefu wa Asili ya Kimungu.