ឱ ភារតៈ! ដូចជាពួកអ្នកឥតវិជ្ជាធ្វើសកម្មភាពដោយភាពជាប់ជំពាក់ក្នុងសកម្មភាព ដូច្នោះដែរ អ្នកប្រាជ្ញគួរធ្វើសកម្មភាពដោយគ្មានភាពជាប់ជំពាក់ ដោយមានបំណងចង់ឲ្យមានសុភមង្គលដល់លោក។

អត្ថន័យពាក្យ៖ សក្តាះ - ជាប់ជំពាក់, កម្មណិ - ក្នុងសកម្មភាព, អវិទ្វាំសះ - អ្នកល្ងង់ខ្លៅ, យថា - ដូចជា, កុរ្វន្តិ - ធ្វើ, ភារត - ឱអរជុន, កុរ្យាត - គួរធ្វើ, វិទ្វាន - អ្នកប្រាជ្ញ, តថា - ដូចគ្នា, អសក្តះ - មិនជាប់ជំពាក់, ចិកីរ្សុះ - បំណងប្រាថ្នា, លោកសង្គ្រហម - សុខុមាលភាពនៃពិភពលោក។ ការពន្យល់របស់ស្វាមី ស៊ីវ៉ាណាន់ដា៖ មនុស្សល្ងង់ខ្លៅធ្វើការដោយរំពឹងលើលទ្ធផល។ គាត់និយាយថា 'ខ្ញុំនឹងធ្វើការនេះ ហើយខ្ញុំនឹងទទួលបានលទ្ធផលនេះ'។ ប៉ុន្តែអ្នកប្រាជ្ញដែលស្គាល់ខ្លួនឯងមិនធ្វើការដើម្បីផលប្រយោជន៍ផ្ទាល់ខ្លួនទេ។ គាត់គួរតែធ្វើសកម្មភាពដើម្បីឱ្យពិភពលោកតាមគំរូរបស់គាត់ អាចទទួលបានសន្តិភាព សុខដុមរមនា សេចក្តីបរិសុទ្ធនៃចិត្ត និងចំណេះដឹងដ៏ទេវភាព។ អ្នកប្រាជ្ញគឺជាអ្នកដែលស្គាល់ខ្លួនឯង។

**ភាគទី ៣ ខទី ២៥ – ២៦** ៖ ឱ អរជុន ជាបុត្រនៃពូជពង្សពារៈត! ដូចជាពួកអ្នកល្ងង់ខ្លៅ ដែលមានសេចក្តីប្រកាន់ ធ្វើកិច្ចការរបស់ពួកគេ ដូច្នោះដែរ បណ្ឌិតដែលរួចផុតពីសេចក្តីប្រកាន់ គួរតែធ្វើសកម្មភាព ដោយមានបំណងចង់ឲ្យមានសុខមាលភាពដល់លោក ។ ឥសីដែលត្រាស់ដឹងមិនគួរបង្កឱ្យមានការយល់ច្រឡំក្នុងចិត្តរបស់មនុស្សល្ងង់ខ្លៅដែលប្រកាន់នឹងសកម្មភាពឡើយ; ផ្ទុយទៅវិញ គាត់គួរតែធ្វើសកម្មភាពទាំងអស់ដោយប្រពៃដោយខ្លួនឯង ហើយជំរុញពួកគេឱ្យធ្វើដូច្នោះដែរ ។ **៣.២៥. ការពន្យល់**៖ **"សក្តាៈ កម្មណ្យវិទ្វាម្សោ យថា កុរវន្តិ ភារៈត"** – ពាក្យថា **"សក្តាៈ អវិទ្វាម្សៈ"** (ប្រកាន់, ល្ងង់ខ្លៅ) នៅទីនេះសំដៅទៅលើមនុស្សទាំងឡាយដែលមានសទ្ធាពេញលេញនឹងគម្ពីរសាស្ត្រ វិធីសាស្ត្រនៃគម្ពីរ និងសកម្មភាពមង្គលដែលបានបញ្ញត្តិក្នុងគម្ពីរ ហើយមានជំនឿពេញលេញថាផលនៃសកម្មភាពដែលបានបញ្ញត្តិតាមគម្ពីរពិតជាត្រូវបានសម្រេច ។ ពួកគេមិនមែនជាអ្នកដឹងនូវសច្ចធម៌ ហើយក៏មិនមែនជាមនុស្សអាក្រក់ដែរ; ប៉ុន្តែពួកគេមានសេចក្តីប្រកាន់នឹងសកម្មភាព ការសោយសុខ និងវត្ថុទាំងឡាយ ។ ទោះបីជាពួកគេជាអ្នកចេះដឹងគម្ពីរក៏ដោយ ក៏មនុស្សបែបនេះត្រូវបានហៅថាល្ងង់ខ្លៅ (អវិទ្វាន) ដោយសារតែតម្រេកចំណង់របស់ពួកគេ ។ មនុស្សបែបនេះជាអ្នកចេះដឹងគម្ពីរ ប៉ុន្តែមិនមែនជាអ្នកដឹងនូវសច្ចធម៌ឡើយ ។ ពួកគេធ្វើសកម្មភាពសម្រាប់តែខ្លួនឯងប៉ុណ្ណោះ ហេតុនេះហើយទើបពួកគេត្រូវបានហៅថាល្ងង់ខ្លៅ ។ មនុស្សល្ងង់ខ្លៅបែបនេះ ធ្វើសកម្មភាពដោយការយកចិត្តទុកដាក់ និងព្យាយាម ដោយគ្មានការធ្វេសប្រហែស ឬខ្ជិលច្រអូស ដោយធ្វើតាមនីតិវិធីពេញលេញដែលមានផ្នែករងទាំងអស់; ព្រោះពួកគេកាន់ជំនឿថា ការខ្វះខាតក្នុងការអនុវត្តសកម្មភាពនឹងនាំឱ្យមានភាពខ្វះខាតក្នុងផលរបស់វា ។ ដោយយករបៀបធ្វើសកម្មភាពរបស់ពួកគេធ្វើជាគំរូ ព្រះអាទិទេពបំផុសគំនិតដល់បណ្ឌិតដែលរួចផុតពីសេចក្តីប្រកាន់ទាំងស្រុង ឱ្យធ្វើសកម្មភាពសម្រាប់សុខមាលភាពរបស់លោកតាមរបៀបដូចគ្នា ។ **"កុយ្យាទ៍ វិទ្វាម្ស៍ តថាសក្តស៑ ចិកីរសុរ៑ លោកសំគ្រហម៑"** – ពាក្យថា **"អសក្តៈ, វិទ្វាន"** (មិនប្រកាន់, បណ្ឌិត) នៅទីនេះសំដៅទៅលើព្រលឹងដ៏អស្ចារ្យដែលត្រាស់ដឹងនោះ ដែលនៅក្នុងខ្លួនគាត់គ្មានសេចក្តីប្រាថ្នា ភាពជាអ្នកកាន់កាប់ សេចក្តីប្រកាន់ សេចក្តីចង់បាន ភាពលំអៀង ភាពអាត្មានិយម ជាដើម ហើយគ្មានសេចក្តីប្រកាន់បន្តិចសោះទៅលើរាងកាយ និងវត្ថុផ្សេងៗ (សូមមើលកំណត់សម្គាល់ទំព័រ ១៥៨) ។ អ្វីដែលត្រូវបានពន្យល់ក្នុងខទី ២១ ក្រោយពីបានចែងថា **"លោកសំគ្រហម៑ ឯវាបិ សម្បស្យន"** ក្នុងខទី ២០ ត្រូវបានបង្ហាញនៅទីនេះដោយពាក្យថា **"លោកសំគ្រហម៑ ចិកីរសុៈ"** ។ ឥរិយាបទទាំងអស់របស់មនុស្សដ៏ឧត្តម (បណ្ឌិតដែលមិនប្រកាន់) គឺសម្រាប់ការបូជា និងការថែរក្សាធម៌ត្រឹមត្រូវដោយស្វ័យប្រវត្តិ ។ ដូចជាមនុស្សដែលជាប់ជំពាក់ក្នុងកាមគុណសោយសុខនឹងការសប្បាយ មនុស្សដែលវង្វេងសោយសុខនឹងគ្រួសារ និងមនុស្សលោភសោយសុខនឹងទ្រព្យសម្បត្តិ ដូច្នោះដែរ មនុស្សដ៏ឧត្តមសោយសុខនឹងសុខមាលភាពរបស់សត្វលោកទាំងអស់ ។ នៅក្នុងចិត្តរបស់គាត់ គ្មានសូម្បីតែគំនិតថា "ខ្ញុំកំពុងធ្វើល្អដល់លោក" ឡើយ; ផ្ទុយទៅវិញ តាមរយៈគាត់ សុខមាលភាពរបស់លោកកើតឡើងដោយស្វ័យប្រវត្តិ និងធម្មជាតិ ។ ដោយសារការផ្តាច់ទំនាក់ទំនងទាំងស្រុងជាមួយវត្ថុធាតុដើមទាំងអស់ រាងកាយ ឥន្រ្ទិយ ចិត្ត ពុទ្ធិ ជាដើម ដែលត្រូវបានគេនិយាយថាជារបស់អ្នកដឹងនោះ ព្រលឹងដ៏អស្ចារ្យ ក៏ត្រូវបានបញ្ចូលក្នុងន័យរបស់ពាក្យ **"លោក"** ក្នុងពាក្យ **"លោកសំគ្រហ"** នេះដែរ ។ ចំពោះអ្នកដទៃ ព្រលឹងដ៏អស្ចារ្យដែលត្រាស់ដឹងបែបនេះហាក់ដូចជាមានបំណងចង់បានសុខមាលភាពរបស់លោក ប៉ុន្តែការពិតគឺពួកគាត់គ្មានសូម្បីតែបំណងចង់បានសុខមាលភាពរបស់លោកឡើយ ។ ហេតុផលគឺថា ពួកគាត់មិនដែលចាត់ទុក សូម្បីតែបន្តិច រាងកាយ ឥន្រ្ទិយ ចិត្ត ពុទ្ធិ វត្ថុ ឋានៈ អំណាច ទ្រព្យសម្បត្តិ សមត្ថភាព អានុភាព ជាដើម ដែលទទួលបានពីលោក ថាជារបស់ខ្លួន ឬសម្រាប់ខ្លួន សូម្បីនៅក្នុងស្ថានភាពជាអ្នកស្វែងរក; ផ្ទុយទៅវិញ ពួកគាត់ចាត់ទុកវាថាជាកម្មសិទ្ធិរបស់លោក និងសម្រាប់សេវាកម្មដល់លោក ដែលពិតជាការពិត ។ ដោយសារទឹកចិត្តចរនោះនៅតែមាន សូម្បីនៅក្នុងស្ថានភាពនៃការត្រាស់ដឹង រាងកាយ និងវត្ថុផ្សេងៗដែលត្រូវបានគេនិយាយថាជារបស់គាត់ នៅតែជាប់ពាក់ព័ន្ធក្នុងសេវាកម្មដល់លោកដោយស្វ័យប្រវត្តិ និងធម្មជាតិ ដោយគ្មានបំណងប្រភេទណាមួយឡើយ ។ ក្នុងខនេះ ពាក្យ **"យថា"** និង **"តថា"** ត្រូវបានប្រើក្នុងន័យនៃរបៀបធ្វើសកម្មភាព ។ ន័យគឺថា ដូចជាមនុស្សល្ងង់ខ្លៅ (ដែលមានតម្រេកចំណង់) ធ្វើសកម្មភាពដោយការយកចិត្តទុកដាក់ និងព្យាយាមសម្រាប់ផលប្រយោជន៍ផ្ទាល់ខ្លួនរបស់ពួកគេ ដូច្នោះដែរ បណ្ឌិតគួរតែធ្វើសកម្មភាពសម្រាប់សុខមាលភាពរបស់លោក ពោលគឺសម្រាប់អ្នកដទៃ ។ បណ្ឌិតគួរតែបន្តធ្វើកាតព្វកិច្ចទាំងអស់របស់លោកិយ និងវេទិកាដោយមានអារម្មណ៍ជាសុខមាលភាពចំពោះសត្វលោកទាំងអស់ ។ នៅពេលដែលមនុស្សម្នាក់ធ្វើកាតព្វកិច្ចដោយមានអារម្មណ៍ថា "តើធ្វើដូចម្តេចដើម្បីឱ្យគ្រប់គ្នាសប្បាយរីករាយ?" អារម្មណ៍ល្អៗនឹងរីករាលដាលក្នុងលោកដោយស្វ័យប្រវត្តិ ។ មនុស្សល្ងង់ខ្លៅធ្វើកាតព្វកិច្ចដោយការយកចិត្តទុកដាក់ និងព្យាយាម ដោយធ្វើតាមនីតិវិធី ដើម្បីទទួលបានផល ប៉ុន្តែបណ្ឌិតគ្មានសេចក្តីប្រកាន់នឹងផល ហើយសម្រាប់គាត់គ្មានកាតព្វកិច្ចឡើយ ។ ហេតុនេះ វាអាចធ្វើឱ្យគាត់ធ្វេសប្រហែសនឹងសកម្មភាព ។ ហេតុនេះហើយ ព្រះអាទិទេពបង្រៀនបណ្ឌិតឱ្យធ្វើសកម្មភាពតាមរបៀបដូចគ្នានឹងមនុស្សល្ងង់ខ្លៅ (ដែលមានតម្រេកចំណង់) ចំពោះការអនុវត្តសកម្មភាព ។ ក្នុងខទី ២១ បណ្ឌិតត្រូវបានបង្ហាញថាជា **"គំរូ"** ប៉ុន្តែនៅទីនេះគាត់ត្រូវបានបង្ហាញថាជា **"អ្នកតាម"** ។ ន័យគឺថា ទោះបណ្ឌិតជាគំរូ ឬជាអ្នកតាមក៏ដោយ តាមរយៈគាត់ សុខមាលភាពរបស់លោកកើតឡើងដោយស្វ័យប្រវត្តិ ។ ដូចជាព្រះរាមចន្ទ្រ ទ្រង់ផ្តល់ការបង្រៀនដល់ប្រជាជន ហើយក៏ទៅព្រៃដោយស្តាប់បង្គាប់ព្រះបិតាដែរ ។ ក្នុងស្ថានភាពទាំងពីរ សុខមាលភាពរបស់លោកត្រូវបានសម្រេចតាមរយៈទ្រង់; ព្រោះទ្រង់គ្មានបំណងផ្ទាល់ខ្លួនក្នុងការធ្វើ ឬមិនធ្វើសកម្មភាពឡើយ ។ នៅពេលដែលបណ្ឌិត ដែលរួចផុតពីសេចក្តីប្រកាន់ ធ្វើកាតព្វកិច្ច នោះសកម្មភាពរបស់គាត់នឹងជះឥទ្ធិពលដល់ចិត្តរបស់មនុស្សដែលមានចិត្តប្រកាន់ដោយស្វ័យប្រវត្តិ ទោះបីជាមនុស្សទាំងនោះដឹងដោយផ្ទាល់ថា "ព្រលឹងដ៏អស្ចារ្យនេះកំពុងធ្វើសកម្មភាពដោយគ្មានបំណង" ឬក៏មិនដឹងក៏ដោយ ។ វាជាគោលការណ៍ដែលថា អារម្មណ៍ដែលគ្មានបំណងរបស់មនុស្សម្នាក់ ជះឥទ្ធិពលដល់អ្នកដទៃដោយធម្មជាតិ ។ ហេតុនេះ អារម្មណ៍ និងឥរិយាបទរបស់បណ្ឌិតដែលមិនប្រកាន់ ជះឥទ្ធិពលមិនត្រឹមតែលើមនុស្សទេ ថែមទាំងលើសត្វ បក្សី ជាដើមផងដែរ ។ ចំណុចពិសេសមួយ៖ បើអ្នកណាម្នាក់មិនធ្វើសកម្មភាពដែលបានបញ្ញត្តិដោយមានអារម្មណ៍គ្មានបំណងទេ វដ្តជាតិមរណៈរបស់គាត់មិនអាចចប់សល់បានឡើយ ។ បើគាត់ធ្វើសកម្មភាពសម្រាប់តែខ្លួនឯង គាត់មិនក្លាយជាអ្នកដែលបានសម្រេចកិច្ចការ ពោលគឺការ **"ធ្វើ"** របស់គាត់មិនចប់ ។ ហេតុផលគឺថា អត្តា (ខ្លួនប្រាណ) គឺអមតៈ ខណៈដែលសកម្មភាព និងផលរបស់វាគឺអនិច្ចំ ។ ហេតុនេះ វាជាការចាំបាច់ខ្លាំងបំផុតសម្រាប់មនុស្សគ្រប់រូបក្នុងការធ្វើកាតព្វកិច្ចដោយគ្មានអាត្មានិយម (មិនមែនសម្រាប់ខ្លួនឯង គឺសម្រាប់តែអ្នកដទៃប៉ុណ្ណោះ) ។ ដោយសារការចាត់ទុកវត្ថុលោកិយថាមានតម្លៃ ការអនុវត្តកម្មយោគ (ការធ្វើកាតព្វកិច្ចដោយមានអារម្មណ៍គ្មានបំណង) ហាក់ដូចជាពិបាក ។ បើយើងទទួលយកថា យើងត្រូវធ្វើសកម្មភាពទាំងអស់ដោយមិនចង់បានអ្វីពីអ្នកដទៃ គ្រាន់តែសម្រាប់សុខមាលភាពរបស់អ្នកដទៃប៉ុណ្ណោះ នោះការអនុវត្តកម្មយោគនឹងក្លាយជាងាយស្រួលចាប់ពីថ្ងៃនេះតទៅ ។ តាមការពិត ភាពអស្ចារ្យមិនស្ថិតនៅក្នុងវត្ថុទេ គឺស្ថិតនៅក្នុងឥរិយាបទ (ការប្រើប្រាស់របស់វា) ។ ភាពអស្ចារ្យនៃឥរិយាបទគឺនៅពេលដែលគ្មានអារម្មណ៍ថាវត្ថុមានភាពអស្ចារ្យនៅក្នុងចិត្ត ។ គ្មានវត្ថុណាមួយជារបស់ផ្ទាល់ខ្លួនឡើយ; វាជារបស់ផ្ទាល់ខ្លួនតែសម្រាប់ការប្រើប្រាស់ប៉ុណ្ណោះ ។ ការចាត់ទុកវត្ថុមួយថាជារបស់ផ្ទាល់ខ្លួន ធ្វើឱ្យការលះបង់វាសម្រាប់អ្នកដទៃហាក់ដូចជាពិបាក ។ គ្មានវត្ថុ ឬសកម្មភាពណាមួយដែលចងស្ពាយនោះទេ; គឺសេចក្តីប្រកាន់នឹងវាទេដែលចងស្ពាយ ។ តាមរយៈបណ្ឌិតផងដែរ សកម្មភាពទាំងអស់ត្រូវបានអនុវត្តសម្រាប់សុខមាលភាពរបស់លោក ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ សូម្បីតែដូច្នេះ ភាពក្រអឺតក្រទមថា "ខ្ញុំកំពុងធ្វើល្អដល់លោក" ក៏មិននៅក្នុងពួកគាត់ដែរ ។ ហេតុផលគឺថា រាងកាយ ឥន