കുന്തീപുത്രനായ രാജാവ് യുധിഷ്ഠിരൻ അനന്തവിജയം എന്ന ശംഖ് ഊതി; നകുലനും സഹദേവനും സുഘോഷവും മണിപുഷ്പകവും എന്നീ ശംഖുകൾ ഊതി.

ശ്ലോകം 1.16: കുന്തിയുടെ പുത്രനായ രാജാവ് യുധിഷ്ഠിരൻ 'അനന്തവിജയം' എന്ന ശംഖ് മുഴക്കി, നകുലനും സഹദേവനും യഥാക്രമം 'സുഘോഷം', 'മണിപുഷ്പകം' എന്നീ ശംഖുകളും മുഴക്കി. പദങ്ങളുടെ അർത്ഥം: അനന്തവിജയം - അനന്തവിജയം എന്ന ശംഖ്, രാജാ - രാജാവ്, കുന്തീപുത്രഃ - കുന്തിയുടെ പുത്രൻ, യുധിഷ്ഠിരഃ - യുധിഷ്ഠിരൻ, നകുലഃ - നകുലൻ, സഹദേവഃ - സഹദേവൻ, ച - ഒപ്പം, സുഘോഷമണിപുഷ്പകൗ - സുഘോഷം, മണിപുഷ്പകം എന്നീ ശംഖുകൾ.

മലയാളം പരിഭാഷ: യുധിഷ്ഠിരനും നകുല സഹദേവന്മാരും തമ്മിലുള്ള വ്യത്യാസം സൂചിപ്പിക്കാനാണ് ഇവിടെ "കുന്തീസുതൻ" എന്നു പറഞ്ഞിരിക്കുന്നത്. അർജ്ജുനൻ, ഭീമൻ, യുധിഷ്ഠിരൻ എന്നിവർ കുന്തിയുടെ പുത്രന്മാരാണ്. നകുലനും സഹദേവനും മാദ്രിയുടെ പുത്രന്മാരാണ്. യുധിഷ്ഠിരനെ "രാജാവ്" എന്നു വിശേഷിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നത്, അവർ കാട്ടിലേക്കു പോകുന്നതിനു മുമ്പ് അദ്ദേഹം തന്റെ പകുതി രാജ്യമായ ഇന്ദ്രപ്രസ്ഥത്തിന്റെ രാജാവായിരുന്നു എന്നും, ഉടമ്പടി പ്രകാരം പന്ത്രണ്ടു വർഷം വനവാസവും ഒരു വർഷം അജ്ഞാതവാസവും കഴിഞ്ഞാൽ അദ്ദേഹം രാജാവാകുമെന്നും സൂചിപ്പിക്കാനാണ്. "രാജാവ്" എന്ന പദപ്രയോഗത്തിലൂടെ, ഭാവിയിൽ ധർമ്മരാജ യുധിഷ്ഠിരൻ മാത്രമാണ് സമസ്ത ഭൂമിയുടെയും ഏകാധിപതിയാകുക എന്നതിനെയും സഞ്ജയൻ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. മൂലശ്ലോകം: അനന്തവിജയം രാജാ കുന്തീപുത്രോ യുധിഷ്ഠിരഃ നകുലഃ സഹദേവശ്ച സുഘോഷമണിപുഷ്പകൗ