कुंतीपुत्र राजा युधिष्ठिराने अनंतविजय नावाचा शंख वाजविला; नकुल आणि सहदेव यांनी सुघोष आणि मणिपुष्पक नावाचे शंख वाजविले.

श्लोक १.१६: कुंतीपुत्र राजा युधिष्ठिराने 'अनंतविजय' नावाचा शंख वाजवला, आणि नकुल व सहदेवाने अनुक्रमे 'सुघोष' आणि 'मणिपुष्पक' हे शंख वाजवले. शब्दार्थ: अनंतविजयम् - अनंतविजय नावाचा शंख, राजा - राजा, कुंतीपुत्रः - कुंतीचा पुत्र, युधिष्ठिरः - युधिष्ठिर, नकुलः - नकुल, सहदेवः - सहदेव, च - आणि, सुघोषमणिपुष्पकौ - सुघोष आणि मणिपुष्पक हे शंख.

**मराठी भाषांतर:** युधिष्ठिराने आपला अनंतविजय नावाचा शंख फुंकला; आणि नकुल व सहदेव यांनी आपले सुघोष व मणिपुष्पक नावाचे शंख फुंकले. **टीका:** येथे युधिष्ठिरासाठी "कुंतीपुत्र" हे विशेषण देण्याचा हेतू हा की, अर्जुन, भीम आणि युधिष्ठिर हे तिघे कुंतीचे पुत्र आहेत, तर नकुल व सहदेव हे दोघे माद्रीचे पुत्र आहेत, हा फरक स्पष्ट व्हावा. युधिष्ठिराला "राजा" म्हटल्याने सूचित होते की, वनवासाला जाण्यापूर्वी तो आपल्या अर्ध्या राज्याचा (इंद्रप्रस्थाचा) राजा होता आणि कराराप्रमाणे, बारा वर्षांचा वनवास आणि एक वर्ष अज्ञातवास पूर्ण केल्यानंतर त्याला राजा होणे होते. "राजा" हे विशेषण वापरून, संजय हेही सूचित करू इच्छितात की, भविष्यात धर्मराज युधिष्ठिरच संपूर्ण पृथ्वीचे एकमेव सम्राट होणार आहेत.