ଧୂମେନାବ୍ରିୟତେ ବହ୍ନିଃ — ଯେପରି ଅଗ୍ନି ଧୂଆଁଦ୍ୱାରା ଆଚ୍ଛାଦିତ ହୋଇ ରହେ, ସେହିପରି ମନୁଷ୍ୟର ବିବେକ ମଧ୍ୟ କାମନାଦ୍ୱାରା ଆଚ୍ଛାଦିତ ହୋଇ ରହେ, ଅର୍ଥାତ୍ ସ୍ପଷ୍ଟ ଭାବେ ପ୍ରକାଶିତ ହୁଏ ନାହିଁ।
ବିବେକ ବୁଦ୍ଧିରେ ପ୍ରକାଶିତ ହୁଏ । ବୁଦ୍ଧି ତିନି ପ୍ରକାରର — ସାତ୍ତ୍ୱିକ, ରାଜସିକ ଓ ତାମସିକ । ସାତ୍ତ୍ୱିକ ବୁଦ୍ଧିରେ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ଓ ଅକର୍ତ୍ତବ୍ୟ ବିଷୟରେ ସ୍ପଷ୍ଟ ଜ୍ଞାନ ଥାଏ । ରାଜସିକ ବୁଦ୍ଧିରେ କର୍ତ୍ତବ୍ୟାକର୍ତ୍ତବ୍ୟ ବିଷୟରେ ସ୍ପଷ୍ଟ ଜ୍ଞାନ ନଥାଏ । ତାମସିକ ବୁଦ୍ଧିରେ ସମସ୍ତ ବିଷୟରେ ବିପରୀତ ଜ୍ଞାନ ଥାଏ (ଗୀତା ୧୮.୩୦-୩୨) । କାମନା ଉଦୟ ହେଲେ ସାତ୍ତ୍ୱିକ ବୁଦ୍ଧି ମଧ୍ୟ ଅଗ୍ନି ପରି ଧୂଆଁଦ୍ୱାରା ଆଚ୍ଛାଦିତ ହୋଇଯାଏ; ତା’ପରେ ରାଜସିକ ଓ ତାମସିକ ବୁଦ୍ଧିର କଥା କ’ଣ କହିବା! ଜଗତିକ କାମନା ଉଦୟ ହେବା ମାତ୍ରେ ଆଧ୍ୟାତ୍ମିକ ପଥରେ ଧୂଆଁ ଦେଖାଦେଇଥାଏ । ଏହି ଅବସ୍ଥାରେ ସତର୍କ ନ ହେଲେ କାମନା ଆହୁରି ବଢ଼ିଯାଏ । କାମନା ବଢ଼ିଗଲେ ଆଧ୍ୟାତ୍ମିକ ପଥରେ ଅନ୍ଧକାର ମାତ୍ର ରହିଥାଏ । କ୍ଷଣିକ, ଜଡ଼ ବିଷୟମାନଙ୍କ ପ୍ରତି କାମନା କେବଳ ସେମାନଙ୍କରେ ପ୍ରିୟତା, ମହତ୍ତ୍ୱ, ସୁଖ, ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟ, ବିଶେଷତ୍ୱ ଆଦି ଗୁଣ ଦର୍ଶନ ହେତୁ ହିଁ ଉଦୟ ହୁଏ । ଏହି କାମନାଟି ହିଁ ମୂଳତଃ ବିବେକର ଆଚ୍ଛାଦକ । ଅନ୍ୟ ଶରୀରଠାରୁ ବିବେକ ମନୁଷ୍ୟ ଶରୀରରେ ବିଶେଷ ଭାବେ ପ୍ରକାଶିତ; କିନ୍ତୁ ଜଡ଼ ବିଷୟମାନଙ୍କ ପ୍ରତି କାମନା ହେତୁ ସେହି ବିବେକ କାର୍ଯ୍ୟକରେ ନାହିଁ । କାମନା ଉଦୟ ହେବା ମାତ୍ରେ ବିବେକ ମଳିନ ହୋଇଯାଏ । ଯେପରି ଅଗ୍ନି ଧୂଆଁଦ୍ୱାରା ଆଚ୍ଛାଦିତ ହୋଇଥିଲେ ମଧ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟକାରୀ ହୋଇପାରେ, ସେହିପରି କାମନା ଉଦୟ ହେବା ମାତ୍ରେ ସାଧକ ସତର୍କ ହେଲେ ତାଙ୍କର ବିବେକ କାର୍ଯ୍ୟକାରୀ ହୋଇପାରେ । କାମନାକୁ ପ୍ରଥମ ଅବସ୍ଥାରେ ନଷ୍ଟ କରିବାର ସରଳ ଉପାୟ ଏହି ଯେ, କାମନା ଉଦୟ ହେବା ମାତ୍ରେ ସାଧକ ଚିନ୍ତା କରିବେ ଯେ ଆମେ ଯାହା କାମନା କରୁଛୁ, ସେହି ବିଷୟଟି ସବୁଦିନ ଆମ ସହିତ ରହିବ ନାହିଁ । ସେହି ବିଷୟ ପୂର୍ବେ ଆମ ସହିତ ନଥିଲା, ପରେ ରହିବ ନାହିଁ ଏବଂ ମଧ୍ୟରେ ମଧ୍ୟ ଆମ ଓ ସେହି ବିଷୟ ମଧ୍ୟରେ ଅବିଚ୍ଛିନ୍ନ ବିଚ୍ଛେଦ ଘଟୁଛି । ଏହିପରି ଚିନ୍ତା କଲେ କାମନା ନିବୃତ୍ତ ହୁଏ ।
‘ଯଥାଦର୍ଶୋ ମଲେନ ଚ’ — ଯେପରି ଆଇନା ମଳିନ ହେଲେ ପ୍ରତିବିମ୍ବ ଦେଖାଯାଏ ନାହିଁ, ସେହିପରି କାମନାର ବଳ ବଢ଼ିଗଲେ ‘ମୁଁ ସାଧକ; ଏହା ମୋର କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ଓ ଏହା ଅକର୍ତ୍ତବ୍ୟ’ ଏହି ଜ୍ଞାନ ଲୋପ ପାଇଯାଏ । କ୍ଷଣିକ ବିଷୟମାନଙ୍କର ମହତ୍ତ୍ୱ ଅନ୍ତରରେ ଅତ୍ୟଧିକ ହେଲେ ମନୁଷ୍ୟ କେବଳ ସେହି ସେହି ବିଷୟମାନଙ୍କର ଭୋଗ ଓ ସଂଗ୍ରହ କରିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରେ । ଏହି କାମନା ଯେତେ ବଢ଼େ, ମନୁଷ୍ୟର ପତନ ସେତେ ବଢ଼େ । ବାସ୍ତବରେ ମହତ୍ତ୍ୱ ବିଷୟରେ ନୁହେଁ, ବରଂ ତାହାର ସଦୁପଯୋଗରେ ଅଛି । ଟଙ୍କା, ଜ୍ଞାନ, ବଳ ଇତ୍ୟାଦି ସ୍ୱୟଂ ମହତ୍ତ୍ୱର ବିଷୟ ନୁହଁନ୍ତି; ତାହାର ସଦୁପଯୋଗ ହିଁ ମହତ୍ତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ — ଏହି ବୁଦ୍ଧି ଉଦୟ ହେଲେ ସେମାନଙ୍କ ପ୍ରତି କାମନା ନିବୃତ୍ତ ହୁଏ; କାରଣ ଆମ ହାତରେ ଯେଉଁ ବିଷୟମାନ ଅଛନ୍ତି, କେବଳ ସେମାନଙ୍କର ସଦୁପଯୋଗ ପାଇଁ ଆମେ ଦାୟୀ । ସେହି ସେହି ବିଷୟମାନଙ୍କୁ ସଦୁପଯୋଗ କରିବାକୁ ହେବ, ତେଣୁ ଅଧିକ କାମନା କରିବାର କ’ଣ ଆବଶ୍ୟକତା? କାରଣ, କେବଳ କାମନା କଲେ ବିଷୟ ମିଳେ ନାହିଁ । ଜଗତିକ ବିଷୟମାନଙ୍କର ମହତ୍ତ୍ୱ ଯେତେ କମେ, ସାଧକର ଅନ୍ତରରେ ପରମାତ୍ମାର ମହତ୍ତ୍ୱ ସେତେ ବଢ଼େ । ଜଗତିକ ବିଷୟମାନଙ୍କର ମହତ୍ତ୍ୱ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ନଷ୍ଟ ହେଲେ ପରମାତ୍ମାର ଅନୁଭୂତି ଘଟେ ଓ କାମନା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ନଷ୍ଟ ହୁଏ ।
‘ଯଥୋଲ୍ବେନାବୃତୋ ଗର୍ଭଃ’ — ଆଇନା ଉପରେ ମଳି ପଡ଼ିଲେ ତା’ରେ ମୁହଁ ଦେଖାଯାଏ ନାହିଁ, କିନ୍ତୁ ‘ଏହା ଆଇନା’ ଏହି ଜ୍ଞାନ ନିଶ୍ଚୟ ରହେ । କିନ୍ତୁ ଯେପରି ଗର୍ଭାଶୟଦ୍ୱାରା ଆଚ୍ଛାଦିତ ଶିଶୁ ପୁଅ କି ଝିଅ ଜଣାପଡ଼େ ନାହିଁ, ସେହିପରି କାମନାର ତୃତୀୟ ଅବସ୍ଥାରେ କର୍ତ୍ତବ୍ୟାକର୍ତ୍ତବ୍ୟ ଜଣାପଡ଼େ ନାହିଁ, ଅର୍ଥାତ୍ ବିବେକ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଆଚ୍ଛାଦିତ ହୋଇଯାଏ । ବିବେକ ଆଚ୍ଛାଦିତ ହେଲେ କାମନାର ବଳ ବଢ଼େ । କାମନା ପ୍ରତିହତ ହେଲେ କ୍ରୋଧ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ । ତା’ପରେ ସେଥିରୁ ମୋହ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ । ମୋହରୁ ବୁଦ୍ଧି ନଷ୍ଟ ହୁଏ । ବୁଦ୍ଧି ନଷ୍ଟ ହେଲେ ମନୁଷ୍ୟ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ କରେ ନାହିଁ ଓ ଅକର୍ତ୍ତବ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବାକୁ ଲାଗେ — ଯଥା ମିଥ୍ୟା, ଛଳନା, ଅସାଧୁତା, ଅନ୍ୟାୟ, ପାପ, ଅତ୍ୟାଚାର ଇତ୍ୟାଦି । ଏଭଳି ଲୋକଙ୍କୁ ଭଗବାନ ‘ମନୁଷ୍ୟ’ ମଧ୍ୟ କହିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରନ୍ତି ନାହିଁ । ତେଣୁ ଷୋଡଶ ଅଧ୍ୟାୟରେ ଯେଉଁଠାରେ ଏଭଳି ଲୋକଙ୍କୁ ବର୍ଣ୍ଣନା କରାଯାଇଛି, ସେଠାରେ ଭଗବାନ (ଅଷ୍ଟମରୁ ଅଷ୍ଟାଦଶ ଶ୍ଳୋକ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ) ‘ମନୁଷ୍ୟ’ ବୋଲି କୌଣସି ଶବ୍ଦ ବ୍ୟବହାର କରି ନାହାନ୍ତି । ସ୍ୱର୍ଗୀୟ ସୁଖକାମୀମାନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଭଗବାନ ‘କାମାତ୍ମାନଃ’ କହିଛନ୍ତି (ଗୀତା ୨.୪୩); କାରଣ ଏଭଳି ଲୋକମାନେ କାମନାର ସ୍ୱରୂପ ହିଁ ଅଟନ୍ତି । ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ କାମନାର ସହିତ ଅଭେଦ ଜ୍ଞାନ ହେତୁ ସେମାନେ ଏହି ବିଶ୍ୱାସରେ ଦୃଢ଼ ହୁଅନ୍ତି ଯେ ଜଗତିକ ସୁଖଠାରୁ ମହତ୍ତର କିଛି ନାହିଁ (ଗୀତା ୧୬.୧୧) । କାମନାର ଏହି ତୃତୀୟ ଅବସ୍ଥାରେ ମନୁଷ୍ୟର ଦୃଷ୍ଟି ତାଙ୍କର ପରମ ଲକ୍ଷ୍ୟ (ପରମାତ୍ମପ୍ରାପ୍ତି) ଆଡ଼କୁ ଫେରେ ନଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ପୂର୍ବ ସଂସ୍କାର ବଳରେ, ବା ବର୍ତ୍ତମାନ ସତ୍ସଙ୍ଗ ବଳରେ, ବା ଅନ୍ୟ କୌଣସି କାରଣରୁ ଯଦି ଲକ୍ଷ୍ୟ ପ୍ରତି ଜାଗରଣ ଘଟେ, ତାଙ୍କର କଲ୍ୟାଣ ମଧ୍ୟ ସମ୍ଭବ ଅଟେ ।
‘ତଥା ତେନେଦମାବୃତମ୍’ — ଏହି ଶ୍ଳୋକରେ ଭଗବାନ ଏକ କାମନାଦ୍ୱାରା ବିବେକ ଆଚ୍ଛାଦନ ବିଷୟରେ ତିନିଗୋଟି ଦୃଷ୍ଟାନ୍ତ ଦେଇଛନ୍ତି । ତେଣୁ ଉକ୍ତ ଶବ୍ଦଗୁଡ଼ିକର ଅର୍ଥ ଏହି ଯେ, ଏକ କାମନାଦ୍ୱାରା ବିବେକ ଆଚ୍ଛାଦିତ ହେବା ଫଳରେ କାମନାର ତିନି ଅବସ୍ଥା ପ୍ରକାଶିତ ହୁଏ । କାମନା ଉଦୟ ହେଲେ ଏହି ତିନି ଅବସ୍ଥା ସମସ୍ତଙ୍କ ହୃଦୟରେ ଘଟେ । କିନ୍ତୁ ଯେଉଁମାନେ କାମନାକୁ ସୁଖର କାରଣ ବୋଲି ମନେ କରି ତାହାର ଆଶ୍ରୟ ନିଅନ୍ତି ଓ ତାହା ତ୍ୟାଜ୍ୟ ବୋଲି ମନେ କରନ୍ତି ନାହିଁ, ସେମାନେ କାମନାକୁ ଚିହ୍ନିପାରନ୍ତି ନାହିଁ । କିନ୍ତୁ ପରମ ଲକ୍ଷ୍ୟରେ ଆସକ୍ତ ଓ ସାଧନା କରୁଥିବା ପୁରୁଷମାନେ ଏହି କାମନାକୁ ଚିହ୍ନିପାରନ୍ତି । କାମନାକୁ ଯେ ଚିହ୍ନିପାରେ, ସେ ତାହାକୁ ନଷ୍ଟ ମଧ୍ୟ କରିପାରେ । କାମନାକୁ ନଷ୍ଟ କରିବା ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ହିଁ ଭଗବାନ ଏହି ଶ୍ଳୋକରେ କାମନାର ତିନି ଅବସ୍ଥା ବର୍ଣ୍ଣନା କରିଛନ୍ତି, ଯାହାର ଉପଦେଶ ପରବର୍ତ୍ତୀ ଏକଚତ୍ୱାରିଂଶ ଓ ତ୍ରୟଶ୍ଚତ୍ୱାରିଂଶ ଶ୍ଳୋକରେ ଦେଇଛନ୍ତି । ବାସ୍ତବରେ କାମନା ଉଦୟ ହେବା ପରେ ତାହାର ବୃଦ୍ଧିର ପ୍ରକ୍ରିୟା ଏତେ ଦ୍ରୁତଗତିରେ ଘଟେ ଯେ, ଏହାର ଉକ୍ତ ତିନି ଅବସ୍ଥା ବର୍ଣ୍ଣନା କରିବାକୁ ସମୟ ଲାଗେ, କାମନା ବଢ଼ିବାକୁ ସମୟ ଲାଗେ ନାହିଁ । କାମନା ବଢ଼ିଗଲେ ବିପଦର ଶୃଙ୍ଖଳା ମାତ୍ର ଆରମ୍ଭ ହୁଏ । ସମସ୍ତ ପାପ, ଦୁଃଖ, କ୍ଲେଶ ଇତ୍ୟାଦି କେବଳ କାମନା ହେତୁ ହିଁ ଘଟେ । ତେଣୁ ମନୁଷ୍ୟ ନିଜର ବିବେକକୁ ଜାଗ୍ରତ ରଖି କାମନା ଉଦୟ ହେବାକୁ ମୂଳରୁ ଅନୁମତି ଦେବ ନାହିଁ । କାମନା ଉଦୟ ହେଲେ ତାହାକୁ ପ୍ରଥମ ବା ଦ୍ୱିତୀୟ ଅବସ୍ଥାରେ ନଷ୍ଟ କରିଦେବ । ତୃତୀୟ ଅବସ୍ଥାକୁ ପହଞ୍ଚିବାକୁ କଦାପି ଅନୁମତି ଦେବ ନାହିଁ ।
ଏକ ବିଶେଷ କଥା: ଧୂଆଁ ଦୃଶ୍ୟମାନ ହେଲେ ପ୍ରମାଣିତ ହୁଏ ଯେ ସେଠାରେ ଅଗ୍ନି ଅଛି; କାରଣ ସେଠାରେ ଅଗ୍ନି ନଥିଲେ ଧୂଆଁ କେଉଁଠାରୁ ଆସିବ? ତେଣୁ ଯେପରି ଧୂଆଁଦ୍ୱାରା ଆଚ୍ଛାଦିତ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ଅଗ୍ନିର ଅସ୍ତିତ୍ୱ ଜ୍ଞାନ ରହେ, ମଳିନ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ଆଇନାର ଅସ୍ତିତ୍ୱ ଜ୍ଞାନ ରହେ ଓ ଗର୍ଭାଶୟଦ୍ୱାରା ଆଚ୍ଛାଦିତ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ଶିଶୁର ଅସ୍ତିତ୍ୱ ଜ୍ଞାନ ରହେ, ସେହିପରି କାମନାଦ୍ୱାରା ଆଚ୍ଛାଦିତ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ବିବେକ (କର୍ତ୍ତବ୍ୟାକର୍ତ୍ତବ୍ୟ ଜ୍ଞାନ) ସମସ୍ତଙ୍କର ରହେ, କିନ୍ତୁ କାମନା ହେତୁ ତାହା ପ୍ରୟୋଗ ହୁଏ ନାହିଁ ।
ଶାସ୍ତ୍ର ମତରେ ପରମାତ୍ମପ୍ରାପ୍ତିରେ ତିନିଗୋଟି ଦୋଷ ବାଧକ ହୁଅନ୍ତି — ମଳ (ଅଶୁଦ୍ଧି), ବିକ୍ଷେପ (ଚଞ୍ଚଳତା) ଓ ଆବରଣ (ଆଚ୍ଛାଦନ) । ଏହି ଦୋଷଗୁଡ଼ିକ ଅସତ୍ (ଜଗତ) ସହିତ ସଂସର୍ଗରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଅନ୍ତି । ଅସତ୍ ସହିତ ସଂସର୍ଗ କାମନା ଦ୍ୱାରା ଘଟେ । ତେଣୁ ମୂଳ ଦୋଷ କେବଳ କାମନା ଅଟେ । କାମନା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ନଷ୍ଟ ହେଲେ ଅସତ୍ ସହିତ ସଂସର୍ଗ ଛିନ୍ନ ହୁଏ । ଅସତ୍ ସହିତ ସଂସର୍ଗ ଛିନ୍ନ ହେଲେ ସମସ୍ତ ଦୋଷ ଦୂର ହୁଏ ଓ ବିବେକ ପ୍ରକାଶିତ ହୁଏ ।
ପରମାତ୍ମପ୍ରାପ୍ତିର ମୁଖ୍ୟ ବାଧକ ହେଉଛି — ଜଗତିକ ବିଷୟମାନଙ୍କୁ କ୍ଷଣିକ ଜାଣିଥିଲେ ମଧ୍ୟ ସେମାନଙ୍କୁ ମହତ୍ତ୍ୱ ଦେବା । ଯାବତ୍ ଅନ୍ତରରେ କ୍ଷଣିକ ବିଷୟମାନଙ୍କର ମହତ୍ତ୍ୱ ରହେ ଓ ସେମାନେ ସତ୍, ସୁନ୍ଦର ଓ ସୁଖକର ପ୍ରତୀୟମାନ ହୁଅନ୍ତି, ତାବତ୍ ଏହି ତିନି ଦୋଷ — ମଳ, ବିକ୍ଷେପ ଓ ଆବରଣ — ରହନ୍ତି । ଏହି ତିନି ମଧ୍ୟରେ ମନର ଦୋଷ ସର୍ବପ୍ରଧାନ ବାଧକ ବୋଲି ଗଣ୍ୟ । ମଳ ଦୋଷର (ପାପର) ମୁଖ୍ୟ କାରଣ କେବଳ କାମନା ଅଟେ; କାରଣ ସମସ୍ତ ପାପ କାମନା ହେତୁ ହିଁ ଘଟେ । ସାଧକ ଯେଉଁ କ୍ଷଣରେ ଦୃଢ଼ ସଂକଳ୍ପ କରନ୍ତି ଯେ ‘ମୁଁ ଆଉ ପାପ କରିବି ନାହିଁ’, ସେହି କ୍ଷଣରେ ସମସ୍ତ ଦୋଷର ମୂଳ ଛେଦନ ହୁଏ ଓ ମଳ ଦୋଷ ଦୂର ହେବାକୁ ଆରମ୍ଭ କରେ । ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କାମନାଶୂନ୍ୟ ହେଲେ ମଳ ଦୋଷ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ନଷ୍ଟ ହୁଏ ।
ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗବତରେ ଭଗବାନ କାମନାଶୀଳ ମନୁଷ୍ୟଙ୍କ କଲ୍ୟାଣର ସାଧନ ରୂପେ କର୍ମଯୋଗକୁ କହିଛନ୍ତି — ‘କର୍ମଯୋଗସ୍ତୁ କାମିନାମ୍’ (୧୧.୨୦.୭) । ତେଣୁ କାମନାଶୀଳ ମନୁଷ୍ୟମାନେ ନିଜ କଲ୍ୟାଣ ବିଷୟରେ ନିରାଶ ହେବା ଉଚିତ ନୁହେଁ; କାରଣ ଯାହାର କାମନା ଆସିଛି, ସେ ହିଁ କାମନାଶୂନ୍ୟ ହେବ । କର୍ମଯୋଗ ଦ୍ୱାରା କାମନାମାନଙ୍କର ନାଶ ସହଜରେ ଘଟେ । ଯଦି କ୍ଷୁଦ୍ର ବା ବୃହତ୍ ଜଗତିକ ବା ଆଧ୍ୟାତ୍ମିକ କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଥିବା ସମୟରେ ‘ମୁଁ ଏହା କାହିଁକି କରୁଛି ଓ କିପରି କରୁଛି?’ ଏଭଳି ସତର୍କତା ରହେ, ତେବେ ଲକ୍ଷ୍ୟ ପ୍ରତି ଜାଗରଣ ଘଟେ । ଦୃଷ୍ଟି ସର୍ବଦା ଲକ୍ଷ୍ୟ ଉପରେ ସ୍ଥିର ରଖିଲେ ଅଶୁଭ କାର୍ଯ୍ୟ ଘଟେ ନାହିଁ ଓ ଶୁଭ କାର୍ଯ୍ୟମାନ ମଧ୍ୟ ଫଳାଶା ଓ ଆସକ୍ତି ତ୍ୟାଗ କରି କଲେ କାମନାଶୂନ୍ୟତାର ଅନୁଭୂତି ଲାଭ ହୁଏ ଓ ମନୁଷ୍ୟର କଲ୍ୟାଣ ସିଦ୍ଧ ହୁଏ ।
★🔗
