Wszystkie istoty rodzą się z pożywienia; pożywienie jest wytwarzane z deszczu. Deszcz powstaje z ofiary, a ofiara rodzi się z działania.

Znaczenie słów: अन्नात् (Annāt) - z pożywienia, भवन्ति (Bhavanti) - powstają, भूतानि (Bhūtāni) - istoty, पर्जन्यात् (Parjanyāt) - z deszczu, अन्नसम्भवः (Annasambhavaḥ) - produkcja pożywienia, यज्ञात् (Yajñāt) - z ofiary, भवति (Bhavati) - powstaje, पर्जन्यः (Parjanyaḥ) - deszcz, यज्ञः (Yajñaḥ) - ofiara, कर्मसमुद्भवः (Karmasamudbhavaḥ) - zrodzony z działania. Komentarz: Yajna oznacza tutaj Apurva, subtelną zasadę lub niewidzialną formę, jaką ofiara przybiera między czasem jej wykonania a czasem, gdy jej owoce się manifestują.

**3.14-3.15:** Wszystkie istoty powstają z pożywienia. Pożywienie rodzi się z deszczu. Deszcz pochodzi z jadźni (ofiary/wypełniania obowiązku). Jadźnia jest spełniana poprzez przepisane działania. Wiedz, że działania rodzą się z Wed, a Wedy wyemanowały z Niezniszczalnego Brahmana. Dlatego ten wszechprzenikający Najwyższy Pan jest wiecznie ugruntowany w jadźni (działaniu związanym z obowiązkiem). **Komentarz:** **3.14:** *'Annamad bhavanti bhutani'* – To, co jest spożywane dla podtrzymania siły życiowej, nazywa się *'anna'* (pożywienie). Tutaj *'anna'* odnosi się do jakiegokolwiek pożywienia odpowiedniego dla danej istoty, którego przyjęcie powoduje powstanie, podtrzymanie i odżywienie jej ciała. Na przykład, dżdżownica żyje, spożywając ziemię; zatem ziemia jest jej *'anną'*. Cztery rodzaje istot – te narodzone z łona (ludzie, zwierzęta itd.), z roślinności (drzewa itd.), z jaj (ptaki, węże, mrówki itd.) i z wilgoci (wszy itd.) – wszystkie powstają z pożywienia i, powstałszy, pozostają przy życiu dzięki pożywieniu. *'Parjanyad annasambhavah'* – Wszystkie jadalne substancje powstają z wody. Trawa, zboża itp. z pewnością pochodzą z wody; nawet powstanie ziemi jest spowodowane przez wodę. Wszystkie materiały do utrzymania ciała – pożywienie, woda, odzież, schronienie itp. – są bezpośrednio lub pośrednio związane z wodą, a podstawą wody jest deszcz. *'Yajnad bhavati parjanyah'* – Słowo *'jadźńa'* pierwotnie oznacza akt składania ofiar. Jednakże, zgodnie z założeniami Gity i obecnym kontekstem Karmajogi, słowo *'jadźńa'* reprezentuje tutaj wszystkie działania związane z obowiązkiem. Jadźnię charakteryzuje przede wszystkim ofiarność. Składanie ofiar wiąże się z poświęceniem ziaren, ghi itp.; dawanie jałmużny wiąże się z poświęceniem dóbr; praktykowanie ascezy wiąże się z poświęceniem własnych przyjemności; wykonywanie działań związanych z obowiązkiem wiąże się z poświęceniem własnego interesu, wygody itp. Dlatego słowo *'jadźńa'* reprezentuje wszystkie nakazane przez pisma działania, takie jak jadźnia (ofiara ogniowa), darowizna, asceza itp. Brihadaranjaka Upaniszada opowiada historię. Prajapati Brahma stworzył dewów (istoty niebiańskie), ludzi i asurów (istoty demoniczne) i nauczył ich sylaby *'da'*. Z powodu obfitości uciech, dewowie zrozumieli *'da'* jako *'damjata'* (powściągaj się). Z powodu silnej skłonności do gromadzenia, ludzie zrozumieli *'da'* jako *'datta'* (dawaj). Z powodu silnej skłonności do przemocy (sprawiania innym cierpienia), asurowie zrozumieli *'da'* jako *'dajadhwam'* (bądź współczujący). Tak więc esencją nauki danej wszystkim trzem – dewom, ludziom i asurom – jest działanie dla dobra innych. Nawet dziś, chmury grzmiące *'da da'* w porze deszczowej przypominają o instrukcji Brahmy (powściągaj się, dawaj, bądź współczujący) w formie działań związanych z obowiązkiem. Jak wypełnianie swojego obowiązku prowadzi do deszczu? Naturalny wpływ czyjegoś postępowania na innych jest większy niż wpływ samych słów – *'Cokolwiek czyni wielki człowiek, to samo czynią i inni ludzie'* (Gita 3.21). Jeśli ludzie wypełniają swoje odpowiednie obowiązki, wpłynie to nawet na dewów, którzy wtedy również wypełnią swój obowiązek sprowadzania deszczu. (Gita 3.11). Jest na ten temat opowieść. Czterej chłopcy rolnicy zobaczyli, że nadszedł miesiąc Ashadha, ale nie było deszczu. Pomyśleli: *"Nadszedł czas orki. Nawet jeśli nie ma deszczu, wykonajmy przynajmniej nasz obowiązek w odpowiednim czasie."* Myśląc tak, poszli na pole i zaczęli orać. Pawie zobaczyły ich orzących i zdziwiły się: *"Co się dzieje? Jeszcze nie padał deszcz, więc dlaczego oni orzą?"* Gdy dowiedziały się, że chłopcy wypełniają swój obowiązek, pomyślały: *"Dlaczego mielibyśmy pozostawać w tyle w wypełnianiu naszego obowiązku?"* Myśląc tak, pawie zaczęły nawoływać. Słysząc nawoływania pawi, chmury pomyślały: *"Jak to się dzieje, że pawie nawołują dziś, nie słysząc naszego grzmotu?"* Dowiedziawszy się o całej sprawie, pomyślały: *"Dlaczego mielibyśmy odchodzić od naszego obowiązku?"* i one również zaczęły grzmieć. Słysząc grzmoty chmur, Indra pomyślał: *"Co się dzieje?"* Gdy dowiedział się, że wypełniają swój obowiązek, pomyślał: *"Dlaczego ja miałbym pozostawać w tyle w wypełnianiu mojego obowiązku?"* Myśląc tak, Indra rozkazał chmurom, by spuściły deszcz. *'Yajnah karmasamudbhavah'* – Wszystkie przepisane działania światowe i wynikające z pism, wykonywane z nastawieniem wolności od pragnień, nazywane są *'jadźnią'*. Dla brahmaczariego (celibacyjnego studenta) wykonywanie Agnihotry jest jadźnią. Podobnie, dla kobiet gotowanie jest jadźnią. Praktyk ajurwedy, jeśli wykonuje służbę medyczną wyłącznie dla dobra ludzi, jest to dla niego jadźnia. W ten sam sposób, student może uważać swoje studia, a kupiec swój handel (jeśli wykonywane z nastawieniem wolności od pragnień, wyłącznie dla dobra innych) za *'jadźnię'*. Tak więc, wszystkie nakazane przez pisma działania związane z obowiązkiem, wykonywane z nastawieniem wolności od pragnień, z poszanowaniem granic warny, aśramy, miejsca i czasu, stają się naturą jadźni. Każdy rodzaj jadźni koniecznie rodzi się z działania. Nawet trucizny takie jak tojad czy kulczyba wronie oko, gdy oczyszczone i podane jako lekarstwo przez lekarzy, stają się jak nektar i służą wyleczeniu wielkich chorób. Podobnie, pragnienie, chciwość, przywiązanie, stronniczość, nierówność, własny interes, duma itp. – wszystkie one są jak trucizna w działaniach. Gdy ten trujący aspekt działań zostanie usunięty, te działania stają się podobne nektarowi i służą usunięciu wielkiej choroby narodzin i śmierci. Tylko takie nektaropodobne działania nazywane są *'jadźnią'*. *'Karma brahmodbhavam viddhi'* – Wedy przepisują metodę wykonywania działań związanych z obowiązkiem (Gita 4.32). Ponieważ wiedza o metodzie wykonywania działań związanych z obowiązkiem przychodzi do człowieka z Wed, mówi się, że działania rodzą się z Wed. Termin *'Weda'* należy tutaj rozumieć jako obejmujący Rygwedę, Jadźurwedę, Samawedę i Atharwawedę, wraz ze Smryti, Puranami, Itihasami (Ramajana, Mahabharata) i doświadczalnymi słowami aczarjów różnych tradycji – wszystkie pisma zgodne z Wedami. *'Brahmaksharasamudbhavam'* – Tutaj termin *'Brahman'* oznacza Wedy. Wedy wyemanowały z Najwyższego Pana, który jest Absolutem Bytu-Świadomości-Błogości (Gita 17.23). Tak więc, Najwyższy Pan jest źródłem wszystkiego. Z Najwyższego Pana emanują Wedy. Wedy przepisują metodę wykonywania obowiązków. Ludzie wykonują te obowiązki zgodnie z przepisaną metodą. Z wykonania działań związanych z obowiązkiem powstaje jadźnia; z jadźni powstaje deszcz; z deszczu powstaje pożywienie; z pożywienia powstają istoty; a spośród tych istot, ludzie wykonują jadźnię poprzez wypełnianie działań związanych z obowiązkiem. W ten sposób ten cykl stworzenia trwa. *'Tasmatsarvagatam brahma nityam yajne pratishthitam'* – Tutaj termin *'Brahman'* oznacza Niezniszczalnego (Saguna-Nirakara Najwyższego Pana). Dlatego jest to wszechprzenikający Najwyższy Pan, a nie Wedy. Chociaż wszechprzenikający, Najwyższy Pan jest zawsze szczególnie obecny w *'jadźni'* (działaniu związanym z obowiązkiem). Znaczenie jest takie, że gdziekolwiek działanie związane z obowiązkiem jest wykonywane z nastawieniem wolności od pragnień, tam przebywa Najwyższy Pan. Dlatego ludzie pragnący urzeczywistnienia Boga mogą z łatwością osiągnąć Go poprzez swoje działania związane z obowiązkiem – *'Człowiek osiąga doskonałość, czcząc Go poprzez swój własny obowiązek'* (Gita 18.46). **Wątpliwość:** Jeśli Najwyższy Pan jest wszechprzenikający, dlaczego mówi się, że jest wiecznie ugruntowany tylko w jadźni? Czy nie jest wiecznie ugruntowany gdzie indziej? **Rozstrzygnięcie:** Najwyższy Pan jest istotnie równo i wiecznie obecny wszędzie. Nie jest On nietrwały ani zlokalizowany. Dlatego nazywany jest tutaj *'wszechprzenikającym'*. Stwierdzenie, że jest wiecznie ugruntowany w jadźni, oznacza, że jadźnia jest miejscem Jego osiągnięcia. Nawet jeśli woda istnieje wszędzie pod ziemią, uzyskuje się ją tylko ze studni itp., nie z każdego miejsca. Nawet jeśli woda jest obecna w całej rurze, uzyskuje się ją tylko tam, gdzie jest kran lub otwór. Podobnie, chociaż wszechprzenikający, Najwyższy Pan jest osiągany tylko poprzez jadźnię. Wykonywanie działań dla siebie i utożsamianie się z materią nieożywioną (ciało itp.) stwarza przeszkodę w osiągnięciu wszechprzenikającego Najwyższego Pana. Poprzez wykonywanie swojego obowiązku z nastawieniem wolności od pragnień, wyłącznie dla dobra innych, ta przeszkoda zostaje usunięta, a wiecznie osiągnięty Najwyższy Pan jest spontanicznie doświadczany. To jest powód, dla którego Pan, używając wielu argumentów, szczególnie podkreśla konieczność wykonywania obowiązku wobec Ardżuny, który pragnął porzucić swój obowiązek. **Związek:** Zgodnie z cyklem stworzenia, odpowiedzialność za działanie zgodnie z nim, tj. za wypełnianie swojego obowiązku, spoczywa wyłącznie na ludziach. Dlatego Pan, w następnych wersetach, napomina człowieka, który nie wypełnia swojego obowiązku.