Oto tłumaczenie komentarza do Bhagawadgity (rozdział 3, werset 32) na język polski, z zachowaniem znaczenia, duchowej głębi i niuansów kulturowych, z użyciem terminologii odpowiedniej dla polskiego dyskursu religijnego:
**3.32. Lecz ci, którzy, znajdując błędy w tej Mojej nauce, nie postępują według niej – uznaj ich za zaślepionych we wszelkiej wiedzy, pozbawionych rozeznania i jakby zgubionych.**
**Komentarz:** Słowo 'lecz' zostało tu użyte, aby odróżnić tych, którzy nie podążają za zasadą opisaną w wersecie trzydziestym, po opisaniu w wersecie trzydziestym pierwszym korzyści dla tych, którzy za nią podążają. Tak jak wszyscy samolubni ludzie na świecie pragną, aby tylko oni zdobywali wszystkie przedmioty i tylko oni odnosili korzyści, podobnie myśleć, że Bóg pragnie, aby wszystkie czyny były ofiarowane tylko Jemu i aby tylko On był uznawany za Pana – znaczy przypisywać Bogu błąd. Myśleć: "Jak będzie postępować praca światowa bez pragnienia? Całkowite wyrzeczenie się przywiązania jest niemożliwe; niemożliwe jest uwolnienie się od namiętności, takich jak pociąg i awersja" – znaczy przypisywać błąd 'nauce' Boga. Ci ludzie, którzy są żądni uciech i gromadzenia, którzy uważają przedmioty takie jak ciało za swoje i dla siebie, i którzy wykonują wszystkie czyny tylko dla siebie, nie postępują zgodnie z nauką Boga.
**'Zaślepieni we wszelkiej wiedzy'** – Ci, którzy nie podążają za nauką Boga, pozostają zafascynowani wszelkiego rodzaju wiedzą światową (naukami, sztukami itp.). Pozostają pogrążeni w wynalazkach, takich jak samochód, samolot, radio, telewizja itp., w poznawaniu ich umiejętności i kunsztu, oraz w tworzeniu nowych wynalazków. Pozostają zaangażowani w sztuki i rzemiosła, takie jak żeglowanie po wodzie, budowanie domów, malarstwo itp.; w zdobywaniu wiedzy o mantrach, tantrach, jantrach itp. oraz w okazywaniu za ich pomocą rozmaitych cudów; w zdobywaniu wiedzy o językach, pismach, zwyczajach, jedzeniu i piciu itp. różnych krajów. Ich przekonanie jest takie, że cokolwiek istnieje, to tylko to (Gita 16.11). Tacy ludzie są tu opisani jako zaślepieni we wszelkiej wiedzy.
**'Pozbawieni rozeznania'** – U tych ludzi, którzy nie podążają za nauką Boga, nie ma również wiedzy (rozróżnienia) w sprawach duchowych, takich jak rzeczywiste i nierzeczywiste, istota i nie-istota, prawość i nieprawość, zniewolenie i wyzwolenie itp. Brakuje im świadomości; pozostają nieświadomi jak zwierzęta. Są to głupcy o daremnych nadziejach, daremnych czynach i daremnej wiedzy, z umysłami wzburzonymi – 'daremne są ich nadzieje, daremne są ich czyny, daremna jest ich wiedza, i pozbawieni są zmysłów' (Gita 9.12).
**'Uznaj ich za zgubionych'** – Nawet po uzyskaniu ludzkiego ciała, ci, którzy nie postępują zgodnie z nauką Boga, powinni być uważani za jakby zgubionych. Implikacja jest taka, że pozostaną oni uwięzieni w cyklu narodzin i śmierci.
W ludzkim życiu możliwość wyzwolenia pozostaje aż do ostatniej chwili (Gita 8.5). Dlatego ci, którzy nie podążają obecnie za nauką Boga, mogą również podążyć za nią w przyszłości pod wpływem świętego towarzystwa itp., dzięki czemu mogą osiągnąć wyzwolenie. Jednakże, jeśli usposobienie tych ludzi pozostanie w przyszłości takie, jakie jest w teraźniejszości, to powinni być oni uważani za jakby zgubionych (z powodu pozbawienia możliwości osiągnięcia Boga). Z tego powodu Bóg użył dla takich ludzi słów 'uznaj ich za zgubionych'.
Człowiek, który nie podąża za nauką Boga, wykonuje wszystkie czyny z przywiązaniem lub awersją. Zarówno przywiązanie, jak i awersja są wielkimi wrogami człowieka – 'albowiem są to jego dwaj wielcy wrogowie' (Gita 3.34). Przedmioty i czyny, będąc przemijającymi, nie trwają wiecznie, ale poprzez wykonywanie czynów z przywiązaniem i awersją, człowiek staje się związany przez utożsamianie, poczucie posiadania i pragnienie, i wielokrotnie osiąga niższe gatunki i piekła. Dlatego Bóg powiedział, aby uważać takich ludzi za jakby zgubionych.
W obu wersetach, trzydziestym pierwszym i trzydziestym drugim, Bóg powiedział, że ludzie, którzy podążają za Jego zasadą, uwalniają się z więzów karmy, a ci, którzy za nią nie podążają, spotykają się z upadkiem. Oznacza to, że niezależnie od tego, czy człowiek wierzy w Boga, czy nie, Bóg nie nalega na to; jednakże musi on z pewnością podążać za nauką (zasadą) Boga – w tym leży nakaz Boga. Jeśli tego nie uczyni, jego upadek jest pewny. Jednakże, jeśli aspirant duchowy, wierząc w Boga, praktykuje Jego naukę, wtedy Bóg odda mu Siebie samego. Lecz jeśli, nie wierząc w Boga, jedynie praktykuje Jego naukę, wtedy Bóg wyzwoli go. Implikacja jest taka, że ten, kto wierzy w Boga, osiąga 'miłość', a ten, kto podąża za nauką Boga, osiąga 'wyzwolenie'.
**Związek:** Dlaczego człowiek spotyka się z upadkiem, nie postępując zgodnie z nauką Boga? Bóg daje odpowiedź na to w następnym wersecie.
★🔗
