Lakini, Ewe Arjuna, yeye anayedhibiti hisia kwa akili, na bila kushikilia anayefanya Karma Yoga kupitia viungo vya vitendo, ndiye bora.

3.7. Ewe Arjuna! Yule mtu anayewazuia hisia kwa akili, na asiye na shauku, akafanya Yoga ya Kitendo kwa kutumia hisia zote, huyo ndiye bora. Ufafanuzi: Neno 'tu' (lakini) hapa linatolewa kutokana na mtazamo wa kumtangaza yule anayetenda bila shauku kuwa bara si tu ikilinganishwa na mnafiki, bali hata ikilinganishwa na Yogi wa Sankhya. 'Arjuna' maana yake ni 'mweupe'. Hapa, kwa kumtaja kwa jina 'Arjuna', Bwana anaonyesha hisia hii: "Wewe una moyo safi; basi, shaka hili kuhusu tendo la lazima lingeweza kukaa moyoni mwako vipi?" Yaani, shaka hili haliwezi kudumu ndani yako. 'Yas tvindriyāṇi manasā niyamya' – Hapa, neno 'manasā' (kwa akili) linamaanisha chombo chote cha ndani (akili, akili ya juu, chitta, na nafsi ya kibinafsi), na neno 'indriyāṇi' (hisia) linamaanisha hisia zote kumi, kama neno 'karmendriyāṇi' (viungo vya kitendo) lilitumika katika mstari wa sita. Kuzuia hisia kwa akili kunamaanisha kutambua kwa akili ya kutofautisha kwamba "Mimi sina uhusiano wowote na akili na hisia." Hisia zinapozuiwa kwa akili, hazina msimamo wa kujitegemea; maana yake, zinatumika popote ambapo mtu anataka kuzitumia na kujiondoa popote ambapo mtu anataka kuziondoa. Hisia hujiwa chini ya udhibiti tu wakati hisia yote ya 'mimi' (mamatā) kwa hizo hisia haipo kabisa. Katika mstari wa kumi na moja wa sura ya kumi na mbili pia, udhibiti wa hisia unatajwa kwa Yogi wa Karma – 'sarvakarmaphalatyāgaṁ tataḥ kuru yatātmavān' (Kwa hivyo, kwa akili iliyojizuia, ukiiacha matunda yote ya matendo, fanya tendo). Maana ni kwamba Yoga ya Kitendo hufanywa tu kupitia hisia zilizo chini ya udhibiti. Katika mstari uliotangulia (wa sita), Bwana alitumia neno 'saṁyamya' (kukandamiza) kuzungumzia kukandamiza hisia kwa nguvu katika muktadha wa unafiki; lakini hapa, neno 'niyamya' (kudhibiti) linazungumzia kudhibiti hisia kulingana na maagizo ya maandiko matakatifu (kuziondoa kwenye yaliyokatazwa na kuzihusisha katika wajibu ulioagizwa na maandiko). Hisia zinapodhibitiwa, kuzuia hisia hutokea kiatomati. 'Asaktaḥ' (asiye na shauku): Shauku hutokea katika sehemu mbili – (1) katika matendo na (2) katika matunda yake. Makosa yote yamo katika shauku pekee, si katika matendo wala matunda yake. Yoga haiwezi kutimia wakati shauku inapobaki. Tu baada ya kuacha shauku ndipo Yoga hutimia. Kwa hivyo, mwenye shauku ya kiroho asiachie matendo, bali aache shauku tu kwa hayo matendo. Bila kufanya matendo ya lazima kwa bidii na uaminifu hali ya kutokuwa na shauku, mtu hawezi kukata uhusiano na matendo. Mwenye shauku ya kiroho anaweza kuwa huru na shauku tu wakati hatachukulii mwili, hisia, akili, na akili ya juu kuwa 'vyangu' au 'kwangu', bali anavyaziona kuwa vya ulimwengu na kwa ajili ya ulimwengu pekee, na akajishughulisha kwa bidii katika kutekeleza majukumu kwa maslahi ya ulimwengu. Anapofanya matendo yote si kwa ajili yake mwenyewe bali kwa maslahi ya wengine pekee, shauku yake ya kibinafsi kwa matunda hupotea kiatomati. Kutoka kwa shughuli za kawaida zinazofanywa na viungo vya kitendo hadi shughuli zote ikiwa ni pamoja na kutafakari na kutulia moyo, hakuna hata moja inayohusiana na asili yetu ya kweli (Gita 5.11). Hata hivyo, ingawa imetengwa na asili yake, nafsi hii ya kibinafsi ndiyo huunda shauku na kuanzisha uhusiano na ulimwengu. Utukufu wa kweli wa Yogi wa Karma uko haswa katika kuwa huru na shauku. Kutotamani tunda lolote linalopatikana kutokana na matendo, kumaanisha kuwa asiye na shauku kabisa, ndio kuwa huru na shauku. Mtu wa kawaida hujishughulisha na kazi yoyote kwa ajili tu ya kutimiza matamanio yake; lakini mwenye shauku ya kiroho hujishughulisha na kazi yoyote kwa dhumuni la kuacha shauku pekee. Mwenye shauku ya kiroho kama huyo ndiye anayeitwa 'asaktaḥ' hapa. Wakati Yogi wa Jnana na Yogi wa Karma wote wakiiacha tamaa ya matunda na shauku, basi Yoga ya Karma inathibitika kuwa rahisi kuliko Yoga ya Jnana. Sababu ni kwamba Yogi wa Karma hahitaji mazoezi mengine ya kiroho, ilhali Yogi wa Jnana anahitaji Yoga ya Karma (kutenda bila tamaa) ili kuondoa ubinafsi wa mwili na shauku kwa vitu vya kitendo (5.6, 15.11). Katika Yoga ya Karma, kukataa shauku ndio jambo la msingi, ambalo kwa njia yake Yogi wa Karma hufikia usawa wa moyo. Kwa hivyo, Bwana anasema hakuna haja ya kuacha matendo; badala yake, kuna haja tu ya kufanya kitendo bila shauku. Iwe matendo yanapaswa kuachwa au la, kwa kweli, sio hata kanuni ya Gita. Kulingana na Gita, shauku tu katika matendo (kuwa sababu ya kosa) ndiyo inapaswa kuachwa. Katika Yoga ya Karma, 'karma' (kitendo) daima ni kwa maslahi ya wengine, na 'yoga' (muunganiko) ni kwa ajili ya mtu mwenyewe. Arjuna anachukulia kitendo kuwa 'kwa ajili yake mwenyewe', ndio maana wajibu kwa namna ya vita unaonekana kuwa wa kutisha kwake. Juu ya hili, Bwana anafafanua kwamba shauku pekee ndiyo ya kutisha, si kitendo. 'Karmendriyaiḥ karmayogam ārabhate' – Kama vile katika sehemu ya kwanza ya mstari huu huu, neno 'indriyāṇi' linamaanisha hisia zote kumi, vivyo hivyo hapa, neno 'karmendriyaiḥ' linapaswa kueleweka kuwa linamaanisha hisia zote kumi. Kwa neno 'karmendriyaiḥ' likichukuliwa kuwa mikono, miguu, usemi, n.k., pekee, basi matendo yangewezaje kutokea bila kuona, kusikia, na kufikiria kwa akili? Kwa hivyo, hapa vyombo vyote, kumaanisha vyombo vya ndani na vya nje, pia vinachukuliwa kuwa viungo vya kitendo; kwa sababu kitendo hufanywa kupitia vyote. Kitendo kinapofanywa si kwa ajili ya mtu mwenyewe bali kwa maslahi ya wengine, huitwa Yoga ya Karma. Kufanya kitendo kwa ajili ya mtu mwenyewe huunda uhusiano na kitendo na tunda lake, na kufanya kitendo si kwa ajili ya mtu mwenyewe bali kwa ajili ya wengine huunda uhusiano wa kitendo na tunda lake na wengine, na uhusiano wa Nafsi Kuu na mtu mwenyewe, ambao ni wa milele. Kwa hivyo, kutekeleza wajibu unaokuja kulingana na mahali, wakati, hali, n.k., kwa mtazamo usio na ubinafsi ndio mwanzo wa Yoga ya Karma. Wenye shauku ya kiroho wa Yoga ya Karma ni wa aina mbili: (1) Yule ambaye msukumo wa kutenda, shauku, na hamu zipo, lakini tamaa ya maslahi yake mwenyewe ndiyo ya msingi. Kwa mwenye shauku ya kiroho kama huyo, hakuna haja ya kuanzisha matendo mapya. Kwake, kuna haja tu ya kutumia vyema hali zilizokuja. (2) Yule ambaye tamaa ya maslahi yake mwenyewe sio ya msingi, na ambaye ana hamu kubwa zaidi katika kuwatumikia wengine, kuwapa furaha, na kuboresha jamii, hivi kwamba inamfikiria kwamba ikiwa kazi fulani na fulani itafanywa, wengi wanaweza kutumiwa, jamii inaweza kuboreshwa, n.k. Mwenye shauku ya kiroho kama huyo hata akiwaza matendo mapya, hakuna madhara. Hata hivyo, matendo mapya yanapaswa kuanzishwa kwa madhumuni ya kuondoa shauku kwa kitendo tu. Katika Gita, Bwana amemwambia Arjuna atumie vyema hali zilizokuja tu; kwa sababu ndani ya Arjuna, tamaa ya maslahi yake mwenyewe ilikuwa ya msingi (Gita 2.7, 3.2, 5.1). 'Sa viśiṣyate' – Yule ambaye, akiiacha maslahi yake ya ubinafsi na shauku kwa matunda, hufanya kitendo kwa maslahi ya viumbe pekee, ndiye bora. Sababu ni kwamba mtiririko wa shughuli zake ukiwa umeelekezwa kwa ulimwengu huleta kutokuwa na shauku ndani yake kiatomati. Mwenye shauku ya kiroho anapokuwa na wazo la kutimiza maslahi yake mwenyewe, anachukulia matendo kuwa vikwazo njiani na anataka kujiepusha nao. Lakini kwa kweli, kufanya kitendo si kosa; badala yake, kufanya kitendo kwa tamaa ndio kosa. Kwa hivyo, Bwana anasema kwamba yule anayetenda bila shauku kwa maslahi ya wengine ni bora kuliko mnafiki anayewazuia hisia nje lakini ndani anafikiria juu ya vitu vya hisia. Kwa kweli, hata yule anayetenda kwa tamaa ya kufikia mbinguni, n.k., ni bora kuliko mnafiki, basi ya kusema nini kuhusu Yogi wa Karma anayetenda bila tamaa kwa maslahi ya wengine! Katika sura ya tano, Arjuna alipouliza ni ipi kati ya hizi mbili – kukataa na yoga – ndiyo bora, Bwana, akijibu, alitangaza zote kuwa watoaji wa wema, na akatangaza Yoga ya Karma kuwa bora kuliko kukataa kitendo. Hapa pia, kwa dhumuni moja, Yogi wa Karma ambaye, akiiacha nia ya ubinafsi, hufanya kitendo kwa maslahi ya wengine, anatangazwa kuwa bora. Muunganisho: Gita, kwa mtindo wake, kwanza inajadili suala linalohusika. Kisha inatafa faida ya kulifanya na hasara ya kutolifanya. Baada ya hapo, inatoa amri ya kulifanya. Hapa pia, Bwana akiijibu swali la Arjuna ("Kwa nini unanishughulisha katika kitendo cha kutisha?"), kwanza anasema kwamba kukataa kabisa matendo haiwezekani. Kisha, akitangaza kukataa matendo hali ya kukaa kiakilini juu ya vitu vya hisia kuwa unafiki, Anasema kwamba mtu anayetenda bila tamaa ndiye bora. Sasa, katika mstari unaofuata, Bwana anamwamuru Arjuna atekeleze wajibu wake ipasavyo.